ما و کیفیت کالاهای چینی علی سرزعیم منتشره در روزنامه جهان صنعت 27 بهمن 1393 http://jahanesanat.ir/6143-%D9%85%D8%A7-%D9%88-%DA%A9%DB%8C%D9%81%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C.html چه نیازی به رابطه اقتصادی با چین داریم؟ بسیاری با خود چنین فکر می‌کنند که رابطه با چین صرفا برای مواقعی که راه همکاری با غرب بسته است مفید خواهد بود. مثلا تا زمانی که تحریم‌هایی در کار نباشند و بتوان با شرکت‌های غربی کار کرد باید شرکت‌های غربی را در اولویت قرار داد و شرکت‌های چینی در اولویت دوم قرار گیرند. این افراد دلیل این مسئله را کیفیت پایین محصولات چینی در مقایسه با محصولات غربی عنوان می‌کنند. پاسخی که به این سخن باید داد این است که در چین اقسام محصولات تولید می‌شود و این انتخاب بازرگانان است که کدام نوع محصولات را وارد ایران کنند. کشور چین صادرکننده محصولات زیادی به آمریکاست و طبیعتا کیفیت این محصولات آنقدر بالا هست که در آن بازار جای خود را پیدا می‌کند. در اروپا محصولات چینی برچست CE دارند یعنی تولید چین برای اروپا و تضمین می‌کند که محصولات چینی با کیفیت مورد قبول اروپا تطبیق دارد. درآمد سرانه مردم ایران در رتبه بندی جهانی متوسط است (رتبه حدود 60 تا 70). طبیعی است که اجناس گران قیمت چینی نمی‌تواند در ایران بازار داشته باشد. در واکنش به این وضعیت سفارت جمهوری اسلامی در چین خواستار این امر شد که محصولات ارسالی به ایران توسط سازمان استاندارد چین بررسی و لاک و مهر شود و بابت این کار در هر کانتینر هزینه‌ای بابت این وارسی انجام شود. تجار ایرانی که مایل به تداوم واردات کالاهای بی کیفیت بودند این تمهید را دور زدند به این عنوان که مقصد کالاهای موردنظر امارات است از این بازرسی فرار کردند. لذا مسئله کیفیت پایین اجناس چینی به خود ما نیز بر می‌گردد. امروزه در چین برندهای معروفی ایجاد شده‌اند و در حال توسعه برندهای خود در جهان هستند. مثلا در سفر اخیر رئیس جمهور چین به هند، یکی از نکاتی که تجار هندی به آن اشاره می‌کردند این بود که کشور هند نسبت به پذیرش برندهای معروف چینی باز است و گارد بسته‌ای در مقابل آن ندارد و بازار بزرگ هند فرصتی برای ترویج بیشتر این برندها است. در واقع مسیری که چین در توسعه طی کرد اینگونه بود که ابتدا محصولاتی را با سرمایه‌گذاری خارجی برای بازارهای خارجی تولید می‌کرد و سرمایه‌گذاران خارجی کیفیت این محصولات را تضمین می‌کردند. به تدریج محصولات تولید چین به بازار داخل چین نیز راه پیدا کردند و هنوز نیز بسیاری از اقتصاددانان جهان معتقدند که تقاضای داخلی چین هنوز کم است و ترغیب به رشد تقاضای داخلی در چین می‌تواند تداوم رشد این کشور را تضمین کند. مضاف بر اینکه رشد کیفیت از مسیر کمیت نیز می‌گذرد. وقتی تیراژ تولید زیاد شد به تدریج بنگاه‌ها منابع لازم برای رشد کیفیت را نیز بدست خواهند آورد. به واسطه آشنایی به ذهن یادآور می‌شوم که همین استدلال زمانی در صداوسیمای ایران نیز به کار گرفته شد. در زمانی که آقای لاریجانی رئیس سازمان صداوسیما بود برای مقابله با شبکه های ماهواره‌ای تعدد کانال‌های صداوسیما در دستور کار قرار گرفت و ولع سیری ناپذیر کانال‌های متعدد فرصتی را برای سفارش کار مختلف برای تولیدکنندگان فراهم می‌کرد. گرچه این ولع شدید موجب شد تا محصولات بی کیفیتی تولید شود اما به تدریج تولیدکنندگان و تهیه‌کنندگان تلویزیونی مهارت لازم را پیدا کردند و اینک کیفیت تولیدات صداوسیما حداقل در بخش سریال‌ها و فیلم‌ها ارتقا یافته است. https://telegram.me/ali_sarzaeem

ما و کیفیت کالاهای چینی
علی سرزعیم
منتشره در روزنامه جهان صنعت 27 بهمن 1393
http://jahanesanat.ir/6143-%D9%85%D8%A7-%D9%88-%DA%A9%DB%8C%D9%81%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C.html
چه نیازی به رابطه اقتصادی با چین داریم؟ بسیاری با خود چنین فکر می‌کنند که رابطه با چین صرفا برای مواقعی که راه همکاری با غرب بسته است مفید خواهد بود. مثلا تا زمانی که تحریم‌هایی در کار نباشند و بتوان با شرکت‌های غربی کار کرد باید شرکت‌های غربی را در اولویت قرار داد و شرکت‌های چینی در اولویت دوم قرار گیرند. این افراد دلیل این مسئله را کیفیت پایین محصولات چینی در مقایسه با محصولات غربی عنوان می‌کنند. پاسخی که به این سخن باید داد این است که در چین اقسام محصولات تولید می‌شود و این انتخاب بازرگانان است که کدام نوع محصولات را وارد ایران کنند. کشور چین صادرکننده محصولات زیادی به آمریکاست و طبیعتا کیفیت این محصولات آنقدر بالا هست که در آن بازار جای خود را پیدا می‌کند. در اروپا محصولات چینی برچست CE دارند یعنی تولید چین برای اروپا و تضمین می‌کند که محصولات چینی با کیفیت مورد قبول اروپا تطبیق دارد. درآمد سرانه مردم ایران در رتبه بندی جهانی متوسط است (رتبه حدود 60 تا 70). طبیعی است که اجناس گران قیمت چینی نمی‌تواند در ایران بازار داشته باشد. در واکنش به این وضعیت سفارت جمهوری اسلامی در چین خواستار این امر شد که محصولات ارسالی به ایران توسط سازمان استاندارد چین بررسی و لاک و مهر شود و بابت این کار در هر کانتینر هزینه‌ای بابت این وارسی انجام شود. تجار ایرانی که مایل به تداوم واردات کالاهای بی کیفیت بودند این تمهید را دور زدند به این عنوان که مقصد کالاهای موردنظر امارات است از این بازرسی فرار کردند. لذا مسئله کیفیت پایین اجناس چینی به خود ما نیز بر می‌گردد. امروزه در چین برندهای معروفی ایجاد شده‌اند و در حال توسعه برندهای خود در جهان هستند. مثلا در سفر اخیر رئیس جمهور چین به هند، یکی از نکاتی که تجار هندی به آن اشاره می‌کردند این بود که کشور هند نسبت به پذیرش برندهای معروف چینی باز است و گارد بسته‌ای در مقابل آن ندارد و بازار بزرگ هند فرصتی برای ترویج بیشتر این برندها است. در واقع مسیری که چین در توسعه طی کرد اینگونه بود که ابتدا محصولاتی را با سرمایه‌گذاری خارجی برای بازارهای خارجی تولید می‌کرد و سرمایه‌گذاران خارجی کیفیت این محصولات را تضمین می‌کردند. به تدریج محصولات تولید چین به بازار داخل چین نیز راه پیدا کردند و هنوز نیز بسیاری از اقتصاددانان جهان معتقدند که تقاضای داخلی چین هنوز کم است و ترغیب به رشد تقاضای داخلی در چین می‌تواند تداوم رشد این کشور را تضمین کند. مضاف بر اینکه رشد کیفیت از مسیر کمیت نیز می‌گذرد. وقتی تیراژ تولید زیاد شد به تدریج بنگاه‌ها منابع لازم برای رشد کیفیت را نیز بدست خواهند آورد. به واسطه آشنایی به ذهن یادآور می‌شوم که همین استدلال زمانی در صداوسیمای ایران نیز به کار گرفته شد. در زمانی که آقای لاریجانی رئیس سازمان صداوسیما بود برای مقابله با شبکه های ماهواره‌ای تعدد کانال‌های صداوسیما در دستور کار قرار گرفت و ولع سیری ناپذیر کانال‌های متعدد فرصتی را برای سفارش کار مختلف برای تولیدکنندگان فراهم می‌کرد. گرچه این ولع شدید موجب شد تا محصولات بی کیفیتی تولید شود اما به تدریج تولیدکنندگان و تهیه‌کنندگان تلویزیونی مهارت لازم را پیدا کردند و اینک کیفیت تولیدات صداوسیما حداقل در بخش سریال‌ها و فیلم‌ها ارتقا یافته است.
https://telegram.me/ali_sarzaeem