Renard Français 
عنوان گروه یا کانال:

Renard Français


توضیحات: Le Petit Prince شازده کوچولو L'Étranger بیگانه ?Musique française موسیقی فرانسوی و موزیک ویدئو Textes littéraires متون ادبی @renardfrancais Admin: @renard7
شناسه: [email protected]
تعداد اعضا: 2493
Renard Français

سلام دوستان عزیز🌹

بعد از یه استراحت طولانی مدت تصمیم گرفتم یه کتاب فوق العاده رو باهم دوباره بخونیم...

این کتاب به قدری جذاب هست که چند صفحه ازش رو که بخونید ازش جذبش میشید و خستتو نمیکنه. به همین خاطر روزانه یک فصل از این کتاب رو براتون میذارم...

من خودم از خوندنش واقعا لذت بردم حتما شما هم ازش خوشتون میاد. #قلعه_حیوانات یا #مزرعه_حیوانات از جرج اورول کتابی هست که براتون انتخاب کردم.

این کتاب بی شک یکی از اثرهایی هست که باید قبل از مرگ خونده بشه. بهتون صمیمانه پیشنهاد میدم خوندن این شاهکار جرج اورول رو ازدست ندید. این کتاب بشدت فهم اوضاع فعلی رو برای هممون آسون میکنه.

#animal_farm
#la_ferme_des_animaux
#George_Orwell

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

برای خوندن این کتاب به دوزبان فارسی و فرانسه روش زیر رو انتخاب کردم:

هر دو روز یک فصل رو براتون قرار خواهم دادم. روز اول ترجمه فرانسه روز دوم ترجمه فارسی. مثل فصل اول رو یک روز براتون به فرانسه میذارم رو کانال فرداش ترجمه فارسی همون فصل رو.
از همه علاقه مندان به فرانسه که سطحشون بالای b1 هست میخوام که نسخه فرانسوی رو بخونند. (نیازی نیست تک تک لغات رو ترجمه کنید، منظور و مفهوم جمله رو که گرفتید رد شید برید.) فردای همون روز نسخه فارسی رو هم بخونید که مطمئن بشید درست فهمیدید. (درک مطلبتون رو هم اینجوری یه محکی میزنید) دوستانی هم که فرانسه بلد نیستند یا خیلی مبتدی هستند میتونن فقط نسخه فارسی رو به دقت بخونن و ترجمه فرانسه رو فقط گذری بهش یه نگاهی بندازند.

❗️❗️ تاکید میکنم دوستانی که این اثر رو نخوندن حتما حتما این فرصت رو از دست ندن و این کتاب رو بخونن با من. دوستانی هم که خوندن این کتاب رو میدونن که بدون شک ارزش دوباره خوندنش رو داره. پس تردید نکنید و تنبلی رو بذارید کنار و روزی 20 دقیقه با من همراه بشید برای خوندن یه شاهکار باارزش از جرج اورول.

📖📆 از روز شنبه 13 مرداد معادل 4 août 2018 خواندن #animal_farm رو شروع میکنیم. دوستانتون رو که به ادبیات و زبان فرانسه علاقه مند هستند رو هم دعوت کنید.😉

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

Fermes des Animaux

Chapitre 1
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
Renard Français

#Chapitre_I
Page 3

Le propriétaire de la Ferme du Manoir, Mr. Jones, avait poussé le verrou des poulaillers, mais il était bien trop saoul pour s’être rappelé d’abattre les trappes.
S’éclairant de gauche et de droite avec sa lanterne, c’est en titubant qu’il traversa la cour
Il entreprit de se déchausser, donnant du pied contre la porte de la cuisine, tira au tonneau un dernier verre de bière et se hissa dans le lit où était Mrs Jones déjà en train de ronfler.

@renardfrancais

Dès que fut éteinte la lumière de la chambre, ce fut à travers
les bâtiments de la ferme un bruissement d’ailes et bientôt tout un remue-ménage.
Dans la journée, la rumeur s’était répandue que Sage l’Ancien avait été visité, au cours de la nuit précédente, par un rêve étrange dont il désirait entretenir les autres animaux.
Sage l’Ancien était un cochon qui, en son jeune temps, avait été proclamé lauréat de sa catégorie – il avait concouru sous le nom de Beauté de Willingdon, mais pour tout le monde il était Sage l’Ancien. Il avait été convenu que tous les animaux se retrouveraient dans la grange dès que Mr. Jones se serait éclipsé. Et Sage l’Ancien était si profondément vénéré que chacun était prêt à
prendre sur son sommeil pour savoir ce qu’il avait à dire.
Lui-même avait déjà pris place à l’une des extrémités de la
grange, sur une sorte d’estrade (cette estrade était son lit de paille éclairé par une lanterne suspendue à une poutre). Il avait douze ans, et avec l’âge avait pris de l’embonpoint, mais il en imposait encore, et on lui trouvait un air raisonnable, bienveillant même, malgré ses canines intactes. Bientôt les autres animaux se présentèrent, et ils se mirent à l’aise, chacun suivant les lois de son espèce. Ce furent : d’abord le chien Filou et les deux chiennes qui se nommaient Fleur et Constance, et ensuite les cochons qui se vautrèrent sur la paille, face à l’estrade.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Pages 3,4

Les poules allèrent se percher
sur des appuis de fenêtres et les pigeons sur les chevrons du toit.
Vaches et moutons se placèrent derrière les cochons, et là se prirent à ruminer. Puis deux chevaux de trait, Malabar et Douce, firent leur entrée.
Ils avancèrent à petits pas précautionneux, posant avec délicatesse leurs nobles sabots sur la paille, de peur qu’une petite bête ou l’autre s’y fût tapie.
Douce était une superbe matrone entre deux âges qui, depuis la naissance de son quatrième poulain, n’avait plus retrouvé la silhouette de son jeune temps.

@renardfrancais

Quant à Malabar : une énorme bête, forte comme
n’importe quels deux chevaux. Une longue raie blanche lui tombait jusqu’aux naseaux, ce qui lui donnait un air un peu bêta ; et, de fait, Malabar n’était pas génial. Néanmoins, chacun le respectait parce qu’on pouvait compter sur lui et qu’il abattait une besogne fantastique. Vinrent encore Edmée, la chèvre blanche, et Benjamin, l’âne. Benjamin était le plus vieil animal de la ferme et le plus acariâtre. Peu expansif, quand il s’exprimait c’était en général par boutades cyniques.

@renardfrancais

Il déclarait, par exemple, que Dieu lui avait bien donné une queue pour chasser les mouches, mais qu’il aurait beaucoup préféré n’avoir ni queue ni mouches. De tous les animaux de la ferme, il était le seul à ne jamais rire. Quand on lui demandait pourquoi, il disait qu’il n’y a pas de quoi rire. Pour-
tant, sans vouloir en convenir, il était l’ami dévoué de Malabar.
Ces deux-là passaient d’habitude le dimanche ensemble, dans le petit enclos derrière le verger, et sans un mot broutaient de compagnie.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Pages 4,5

A peine les deux chevaux s’étaient-ils étendus sur la paille qu’une couvée de canetons, ayant perdu leur mère, firent irruption dans la grange, et tous ils piaillaient de leur petite voix et s’égaillaient çà et là, en quête du bon endroit où personne ne leur marcherait dessus. Douce leur fit un rempart de sa grande jambe, ils s’y blottirent et s’endormirent bientôt.
À la dernière minute, une autre jument, répondant au nom de Lubie (la jolie follette
blanche que Mr. Jones attelle à son cabriolet) se glissa à
l’intérieur de la grange en mâchonnant un sucre. Elle se plaça sur le devant et fit des mines avec sa crinière blanche, enrubannée de rouge.
Enfin ce fut la chatte. À sa façon habituelle, elle jeta sur l’assemblée un regard circulaire, guignant la bonne place chaude.

@renardfrancais

Pour finir, elle se coula entre Douce et Malabar. Sur quoi elle ronronna de contentement, et du discours de Sage l’Ancien
n’entendit pas un traître mot.
Tous les animaux étaient maintenant au rendez-vous – sauf Moïse, un corbeau apprivoisé qui sommeillait sur un perchoir, près de la porte de derrière – et les voyant à l’aise et bien atten-
tifs, Sage l’Ancien se racla la gorge puis commença en ces termes :
« Camarades, vous avez déjà entendu parler du rêve étrange
qui m’est venu la nuit dernière. Mais j’y reviendrai tout à l’heure J’ai d’abord quelque chose d’autre à vous dire.
Je ne compte pas, camarades, passer encore de longs mois parmi vous Mais avant de mourir, je voudrais m’acquitter d’un devoir, car je désire vous faire profiter de la sagesse qu’il m’a été donné d’acquérir. Au
cours de ma longue existence, j’ai eu, dans le calme de la porcherie, tout loisir de méditer. Je crois être en mesure de l’affirmer :
j’ai, sur la nature de la vie en ce monde, autant de lumières que
tout autre animal. C’est de quoi je désire vous parler.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Pages 5,6

« Quelle est donc, camarades, la nature de notre existence ?
Regardons les choses en face nous avons une vie de labeur, une vie de misère, une vie trop brève.
Une fois au monde, il nous est tout juste donné de quoi survivre, et ceux d’entre nous qui ont la force voulue sont astreints au travail jusqu’à ce qu’ils rendent
l’âme. Et dans l’instant que nous cessons d’être utiles, voici qu’on nous égorge avec une cruauté inqualifiable. Passée notre pre-
mière année sur cette terre, il n’y a pas un seul animal qui entrevoie ce que signifient des mots comme loisir ou bonheur. Et quand le malheur l’accable, ou la servitude, pas un animal qui soit libre. Telle est la simple vérité.

@renardfrancais

« Et doit-il en être tout uniment ainsi par un décret de la na-
ture ? Notre pays est-il donc si pauvre qu’il ne puisse procurer à ceux qui l’habitent une vie digne et décente ?
Non, camarades, mille fois non ! Fertile est le sol de l’Angleterre et propice son
climat. Il est possible de nourrir dans l’abondance un nombre
d’animaux bien plus considérable que ceux qui vivent ici.

@renardfrancais

Cette ferme à elle seule pourra pourvoir aux besoins d’une douzaine de chevaux, d’une vingtaine de vaches, de centaine de moutons –
tous vivant dans l’aisance une vie honorable. Le hic, c’est que
nous avons le plus grand mal à imaginer chose pareille. Mais,
puisque telle est la triste réalité, pourquoi en sommes-nous toujours à végéter dans un état pitoyable ?
Parce que tout le produit de notre travail, ou presque, est volé par les humains ; Camarades, là se trouve la réponse à nos problèmes. Tout tient en un mot : l’Homme Car l’Homme est notre seul véritable ennemi
Qu’on le supprime, et voici extirpée la racine du mal. Plus à trimer sans relâche ! Plus de meurt-la-faim !

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Page 6

« L’Homme est la seule créature qui consomme sans produire. Il ne donne pas de lait, il ne pond pas d’œufs, il est trop
débile pour pousser la charrue, bien trop lent pour attraper un
lapin. Pourtant le voici le suzerain de tous les animaux.
Il distribue les tâches : entre eux, mais ne leur donne en retour que la maigre pitance qui les maintient en vie. Puis il garde pour lui le
surplus. Qui laboure le sol : Nous ! Qui le féconde ? Notre fumier !
Et pourtant pas un parmi nous qui n’ait que sa peau pour tout
bien. Vous, les vaches là devant moi, combien de centaines
d’hectolitres de lait n’avez-vous pas produit l’année dernière ?
Et qu’est-il advenu de ce lait qui vous aurait permis d’élever vos petits, de leur donner force et vigueur ? De chaque goutte l’ennemi s’est délecté et rassasié.

@renardfrancais

Et vous les poules, combien d’œufs n’avez-vous pas pondus cette année-ci ? Et combien de ces œufs avez-vous couvés ? Tous les autres ont été vendus au marché, pour enrichir Jones et ses gens ! Et toi, Douce, où sont les quatre poulains que tu as portés, qui auraient été la consolation de tes vieux jours ? Chacun d’eux fut vendu à l’âge d’un an, et plus jamais tu ne les reverras !
En échange de tes quatre maternités et du travail aux champs, que t’a-t-on donné ? De strictes rations de foin plus un box dans l’étable ! « Et même nos vies misérables s’éteignent avant le terme.
Quant à moi, je n’ai pas de hargne, étant de ceux qui ont eu de la chance.
Me voici dans ma treizième année, j’ai eu plus de quatre cents enfants. Telle est la vie normale chez les cochons, mais à la fin aucun animal n’échappe au couteau infâme.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

Chapitre_I
Page 7

Vous autres, jeunes porcelets assis là et qui m’écoutez, dans les douze mois chacun de vous, sur le point d’être exécuté, hurlera d’atroce souffrance.
Et à cette horreur et à cette fin, nous sommes tous astreints – vaches et cochons, moutons et poules, et personne n’est exempté.
Les chevaux eux-mêmes et les chiens n’ont pas un sort plus enviable Toi, Malabar, le jour où tes muscles fameux n’auront plus leur force ni leur emploi, Jones te vendra à l’équarrisseur, et l’équarrisseur te tranchera la gorge ; il fera
bouillir tes restes à petit feu, et il en nourrira la meute de ses
chiens. Quant aux chiens eux-mêmes, une fois édentés et hors d’âge, Jones leur passe une grosse pierre au cou et les noie dans l’étang le plus proche .

@renardfrancais

« Camarades, est-ce que ce n’est pas clair comme de l’eau de roche ?
Tous les maux de notre vie sont dus à l’Homme, notre tyran. Débarrassons-nous de l’Homme, et nôtre sera le produit de notre travail. C’est presque du jour au lendemain que nous pourrions devenir libres et riches.
À cette fin, que faut-il ? Eh bien, travailler de jour et de nuit, corps et âme, à renverser la race des hommes. C’est là mon message, camarades. Soulevons-nous !
Quand aura lieu le soulèvement, cela je l’ignore : dans une semaine peut-être ou dans un siècle.
Mais, aussi vrai que sous moi je sens de la paille, tôt ou tard justice sera faite. Ne perdez pas de vue l’objectif, camarades, dans le temps compté qui vous reste à vivre. Mais avant tout, faites part de mes convictions à ceux qui viendront après vous, afin que les générations à venir mènent la lutte jusqu’à la victoire finale.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Pages 7,8

« Et souvenez-vous-en, camarades : votre résolution ne doit jamais se relâcher. Nul argument ne vous fera prendre des vessies pour des lanternes. Ne prêtez pas l’oreille à ceux selon qui l’Homme et les animaux ont des intérêts communs, à croire vraiment que de la prospérité de l’un dépend celle des autres ? Ce ne sont que des mensonges. L’Homme ne connaît pas d’autres intérêts que les siens.
Que donc prévalent, entre les animaux, au fil de la lutte, l’unité parfaite et la camaraderie sans faille. Tous les hommes sont des ennemis. Les animaux entre eux sont tous camarades. »

@renardfrancais

A ce moment-là, ce fut un vacarme terrifiant. Alors que Sage l’Ancien terminait sa péroraison révolutionnaire, on vit quatre rats imposants, à l’improviste surgis de leurs trous et se tenant assis, à l’écoute. Les chiens les ayant aperçus, ces rats ne durent le salut qu’à une prompte retraite vers leur tanière. Alors Sage
l’Ancien leva une patte auguste pour réclamer le silence.
« Camarades, dit-il, il y a une question à trancher. Devons-
nous regarder les créatures sauvages, telles que rats et lièvres, comme des alliées ou comme des ennemies ?
Je vous propose d’en décider. Que les présents se prononcent sur la motion suivante – Les rats sont-ils nos camarades ? »
Derechef on vota, et à une écrasante majorité il fut décidé
que les rats seraient regardés en camarades. Quatre voix seulement furent d’un avis contraire : les trois chiens et la chatte (on le découvrit plus tard, celle-ci avait voté pour et contre). Sage l’Ancien reprit :

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

# Chapitre_I
Page 8

« J’ai peu à ajouter. Je m’en tiendrai à redire que vous avez à montrer en toutes circonstances votre hostilité envers l’Homme et ses façons de faire.
Tout Deuxpattes est un ennemi, tout Quatrepattes ou tout volatile est un ami.
Ne perdez pas de vue non
plus que la lutte elle-même ne doit pas nous changer à la ressemblance de l’ennemi.
Même après l’avoir vaincu, gardons-nous de
ses vices. Jamais animal n’habitera une maison, ne dormira dans un lit, ne portera de vêtements, ne touchera à l’alcool ou au tabac, ni à l’argent, ni ne fera négoce.
Toutes les mœurs de l’Homme
sont de mauvaises mœurs. Mais surtout, jamais un animal n’en tyrannisera un autre.
Quand tous sont frères, peu importe le fort ou le faible, l’esprit profond ou simplet. Nul animal jamais ne tuera un autre animal. Tous les animaux sont égaux.

@renardfrancais

« Maintenant, camarades, je vais vous dire mon rêve de la nuit dernière. Je ne m’attarderai pas à le décrire vraiment.
La terre m’est apparue telle qu’une fois délivrée de l’Homme, et cela m’a fait me ressouvenir d’une chose enfouie au fin fond de la mémoire. Il y a belle lurette, j’étais encore cochon de lait, ma mère et les autres truies chantaient souvent une chanson dont elles ne savaient que l’air et les trois premiers mots.
Or, dans mon rêve de la nuit dernière, cette chanson m’est revenue avec toutes les paroles – des paroles, j’en suis sûr, que jadis ont dû chanter les animaux, avant qu’elles se perdent dans la nuit des temps. Mais maintenant, camarades, je vais la chanter pour vous.
Je suis d’un âge avancé, certes, et ma voix est rauque, mais quand vous aurez saisi l’air, vous vous y retrouverez mieux que moi. Le titre, c’est Bêtes d’Angleterre. »

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Pages 9,10

Sage l’Ancien se racla la gorge et se mit à chanter. Sa voix était rauque, ainsi qu’il avait dit, mais il se tira bien d’affaire. L’air tenait d’Amour toujours et de La Cucaracha, et on en peut dire
qu’il était plein de feu et d’entrain. Voici les paroles de la chanson :

@renardfrancais

Bêtes d’Angleterre et d’Irlande,
Animaux de tous les pays,
Prêtez l’oreille à l’espérance
Un âge d’or vous est promis.
L’homme tyran exproprié,
Nos champs connaîtront l’abondance,
De nous seuls ils seront foulés,
Le jour vient de la délivrance.
Plus d’anneaux qui pendent au nez,
Plus de harnais sur nos échines,
Les fouets cruels sont retombés
Éperons et morts sont en ruine.
Des fortunes mieux qu’en nos rêves,
D’orge et de blé, de foin, oui da,
De trèfle, de pois et de raves
Seront à vous de ce jour-là.
O comme brillent tous nos champs,
Comme est plus pure l’eau d’ici,
Plus doux aussi souffle le vent
Du jour que l’on est affranchi.
Vaches, chevaux, oies et dindons,
Bien que l’on meure avant le temps,
Ce jour-là préparez-le donc,
Tout être libre absolument.
Bêtes d’Angleterre et d’Irlande,
Animaux de tous les pays,
Prêtez l’oreille à l’espérance
Un âge d’or vous est promis.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

#Chapitre_I
Page 10

D’avoir chanté un chant pareil suscita chez les animaux
l’émotion, la fièvre et la frénésie. Sage l’Ancien n’avait pas entonné le dernier couplet que tous s’étaient mis à l’unisson.
Même les plus bouchés des animaux avaient attrapé l’air et jusqu’à des bribes de paroles.
Les plus délurés, tels que cochons et chiens, apprirent le tout par cœur en quelques minutes.
Et, après quelques répétitions improvisées, la ferme entière retentit d’accents martiaux, qui étaient beuglements des vaches, aboiements des chiens, bêlements des moutons, hennissements des chevaux, couac-couac des canards.

@renardfrancais

Bêtes d’Angleterre, animaux de tous les pays : c’est ce qu’ils chantaient en chœur à leurs différentes façons, et d’un tel enthousiasme qu’ils s’y reprirent cinq fois de suite et d’un bout à l’autre. Si rien n’était venu arrêter leur élan, ils se seraient exercés toute la nuit.
Malheureusement, Mr. Jones, réveillé par le tapage, sauta en
bas du lit, persuadé qu’un renard avait fait irruption dans la cour.
Il se saisit de la carabine, qu’il gardait toujours dans un coin de la chambre à coucher, et dans les ténèbres déchargea une solide volée de plomb. Celle-ci se longea dans le mur de la grange, de sorte que la réunion des animaux prit fin dans la confusion.
Chacun regagna son habitat en grande hâte : les Quatrepattes leurs lits de paille, les volatiles leurs perchoirs. L’instant d’après, toutes les créatures de la ferme sombraient dans le sommeil.

@renardfrancais
Admin : @renard7
Renard Français

قلعه حیوانات ترجمه فارسی
#فصل_1
صفحه 1

آقاي جونز مالك مزرعه مانر به اندازهاي مست بود كه شب وقتي در مرغداني را قفل كرد از ياد برد كه منفذ بالاي آن را هم ببندد.
تلوتلو خوران با حلقه نور فانوسش كه رقصكنان تاب ميخورد سراسر حياط را پيمود، كفشش را پشت در از پا بيرون انداخت و آخرين گيلاس آبجو را از بشكه آبدارخانه پركرد و افتانوخيزان به سمت اتاق خواب كه خانم جونز در آنجا در حال خروپف بود و رفت.
به محض خاموش شدن چراغ اتاق خواب، جنبوجوشي در مزرعه افتاد.در روز دهان به دهان گشته بود كه ميجر پير، خوك نر برنده جايزه نمايشگاه حيوانات، شب گذشته خواب عجيبي ديده است و ميخواهد آن را براي ساير حيوانات نقل كند، مقرر شده بود به محض اينكه خطر آقاي جونز در ميان نباشد همگي در انبار بزرگ تجمع كنند.
ميجر پير (هميشه او را به اين نام صدا ميكردند،گر چه به اسم زيباي ويلينگدن در نمايشگاه شركت كرده بود) آنقدر در مزرعه مورد احترام بود كه همه حاضر بودند ساعتي از خواب خود را وقف شنيدن حرفهاي او كنند.
در يك سمت طويله بزرگ در محل مرتفع سكو مانندي ميجر در زير فانوسي كه به
تير آويزان بود روي بستري از كاه لميده بود.دوازده سال از عمرش ميرفت و اخيرا كمي تنومند شده بود معهذا خوك باعظمتي بود، و با اينكه دو دندان نيشش هيچگاه كنده نشده بود ظاهري مهربان و مجرب داشت.
ديري نپاييد كه ساير حيوانات به تدريج آمدند و هر دسته به شيوه خاص خود در محلي قرار گرفت .
اول سگها. بلوبل و جسي و پينچر آمدند و بعد خوكها كه جلو سكو روي كاه
مستقر شدند. مرغها روي لبه پنجره نشستند و كبوترها بالزنان بر تيرهاي سقف جاي
گرفتند، گوسفندان و گاوها پشتسر خوكها دراز كشيدند و مشغول نشخوار شدند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 1 و 2

دو اسب ارابه، باكس ر و كلوور با هم آهسته وارد شدند، سمهاي بزرگ پشمآلوي خود را از ترس آنكه مبادا حيوان كوچكي زير كاه پنهان باشد بااحتياط بر زمين ميگذاشتند.
كلوور مادياني بود فربه و ميانسال با حالتي مادرانه كه بعد از به دنيا آمدن چهارمين كرهاش هرگز تركيب و اندام اوليهاش را باز نيافته بود.باكسر حيوان بسيار درشتي بود، بلنديش هيجده دست بود و قدرتش معادل قوه دو اسب معمولي.
خط سفيد رنگ پايين پوزه اش به او ظاهر احمقانه اي داده بود و حقيقت مطلب اينكه در زمره زيركهاي درجه يك نبود، ولي به دليل ثبات و نيروي فوقالعاده اش در كار مورد احترام همه بود.پس از اسبها موريل بزسفيد، و بنجامين الاغ وارد شدند.
بنجامين سالخورده ترين و بدخلق ترين حيوان مزرعه بود. كم حرف ميزد و اگر سخني ميگفت تلخ و پركنايه بودـ
مثلا ميگفت : خدا به من دم عطا كرده كه مگسها را برانم ولي كاش نه دمي ميداشتم و نه مگسي آفريده شده بود. بين همه حيوانات مزرعه او تنها حيواني بود كه هيچوقت نميخنديد و اگر علت را ميپرسيدند ميگفت:چيز خندهداري نميبينم. معذلك بيآنكه نشان دهد به باكسر ارادتي داشت .
اين دو يكشنبه ها را بي آنكه حرفي بزنند در كنار هم در چمنزار پشت باغ ميوه به چرا ميگذراندند. دو اسب تازه جابجا شده بودند كه يكدسته جوحه مرغابي، كه مادرشان را از دست داده بودند، جيرجيركنان دنبال هم وارد شدند، واز اينسو به آنسو پي جايي گشتند كه زير پا لگدمال نشوند. كلوور با دو پاي جلوي بزرگ خود براي آنان حصار مانندي ساخت و آنها ميان آن آشيان گرفتند و فورا به خواب رفتند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 2 و 3

در آخرين لحظه مالي ماديان خل سفيد قشنگ كه درشكه تكاسبه آقاي جونز را
کميكشيد در حاليكه حبه قندي ميجويد با نازو ادا وارد شد، در محلي نسبتا جلو
نشست و مشغول وررفتن با يال سفيدش شد، به اين اميد كه به روبان قرمزي كه به آن بافته شده بود توجه شود. بعد از همه گربه آمد كه طبق معمول براي پيدا كردن گرمترين جا به اطراف نظري انداخت و بالاخره خود را با فشار ميان باكسر و كلوور جا كرد ودر آنجا با خاطري آسوده به خرخر پرداخت و يك كلمه هم از سسخنراني ميجر را نشنيد.
جز موزز زاغ اهلي كه برشاخه درختي پشت در خوابيده بود همه حيوانات حاضر بودند.
وقتي ميجر متوجه شد كه همه مستقر شده اند و منتظرند، سينه را صاف و چنين شروع كرد. «رفقا، همه راجع به خواب عجيبي كه شب قبل ديده ام شنيده ايد. راجع به خود خواب بعد صحبت ميكنم. مطلب ديگري است كه بايد قبلا بگويم.
فكر نميكنم، رفقا، كه من بيش از چند ماهي بين شما باشم و حس ميكنم موظفم تجاربي را كه به دست آوردهام پيش از مرگ با شما در ميان بگذارم. من عمر درازي كرده ام و در طويله مجال بسياري براي تفكر مداشته ام ،و تصور ميكنم ميتوانم ادعا كه به اندازه هر حيوان زندهاي به ماهيت زندگي در اين عرصه دنيا آشنايي دارم. در اين زمينه است كه ميخواهم با شما صحبت كنم.»
«رفقا، ماهيت زندگي از چه قرار است؟بايد اقرار كرد كه حيات ما كوتاه ،پرمشقت و نكبت بار است.
به دنيا ميآييم، جز قوت لايموتي نداريم و از بين ما آنها كه قادر به كاريم تا آخرين رمق به كار گمارده ميشويم، و به مجردي كه از حيض انتفاع بيفتيم بابيرحمي تمام قرباني ميشويم. »
هيچ حيواني در انگلستان مزه سعادت و فراغت را از يكسالگي به بالا نچشيده است.
هيچ حيواني در انگلستان آزاد نيست. زندگي يك حيوان فقر و بردگي است. این حقيقتي است غير قابل انكار. »
«آيا چنين وضعي در واقع لازمه نظام طبيعت است ؟ آيا اين به اين دليل است كه اين سرزمين آنقدر فقيراست كه نميتواند به ساكنينش زندگي مرفهي عطا كند؟ رفقا نه، هزار مرتبه نه! خاك انگلستان حاصلخيز و آب وهوايش مساعد است و استعداد تهيه موادغذايي فراوان براي تعدادي خيلي بيش از حيواناتي كه اكنون در آن ساكنند دارد. همين مزرعه ما ميتواند ازدوازده اسب، بيست گاو و صدها گوسفند نگاهداري و پذيرايي كند،طوري كه همه آنان در رفاه به سر برند، چنان رفاهي كه تصور آن هم در حال حاضر از ما دور است . پس چطور است كه مابا اين نكبت زندگي ميكنيم؟

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 3 و 4

علتش ايناست كه تقريبا تمام دسترنج كار ما به دست بشر ربوده ميشود. آري
رفقاجواب تمام مسايل حياتي ما در يك نكته نهفته است و اين نكته به يك كلمه بشر خلاصه ميشود. بشر يگانه دشمن واقعي ماست. بشر را از صحنه دور سازيد، ريشه گرسنگي و بيگاري براي ابد خشك ميشود. »
«بشر يگانه مخلوقي است كه مصرف ميكند و توليد ندارد. نه شير ميدهد، نه تخم ميكند. ضعيفتر از آن است كه گاوآهن بكشد و سرعتش در دويدن به حدي نيست كه خرگوش بگيرد. معذلك ارباب مطلق حيوان است. اوست كه آنها را به كار ميگمارد و از دسترنج حاصله فقط آنقدر به آنها ميدهد كه نميرند و بقيه را تصاحب ميكند. كار ماست كه زمين را كشت ميكند و كود ماست كه آن را حاصلخيز ميسازد، با اين وصف ما حيوانات صاحب چيزي جز پوست خودمان نيستيم. شما اي گاواني كه جلو من ايستاده ايد، سال گذشته چندهزار گالن شير داده ايد و بر سرآن شير كه بايد صرف تقويت گوساله هاي شما ميشد چه آمد؟ هر قطره آن از حلقوم دشمنان ما پايين رفت.
شما اي مرغان در همين سال گذشته چقدر تخم كرده ايد؟ و چندتاي آن جوجه شد؟
بقيه تمام به بازار رفت تا براي جونز و كسانش پول گردد و تو كلوور چهار كرهاي كه بايستي سرپيري عصاي دست و سبب نشاط خاطرتو باشند كجا هستند؟ همه در يك سالگي فروخته شدند و تو ديگر هرگز آنها را نخواهي ديد. در ازا چهار كره و جان کندن در مزرعه جز جيره غذا و گوشه طويله چه داشته اي؟»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 4 و 5

«تازه نميگذارند اين زندگي نكبتبار به حد طبيعي خود برسد. از لحاظ خودم
شكايتي ندارم، چه من از جمله خوشبختها بودهام. دوازده سال عمر كردهام و متجاوز از چهارصد توله آوردهام. زندگي طبيعي هر خوكي چنين است . اما هيچ حيواني نيست كه بالاخره از لبه تيغ رهايي پيدا كند. شما توله خوكهاي پرواري كه جلوي من نشسته ايد در خلال يك سال همه روي تخته سلاخي ضجهتان به عرش خواهد رفت.
اين مصيبت بر سر همه ما، گاوان و خوكان ،مرغان و گوسفندان خواهد آمد.
حتي اسبان و سگان هم سرنوشت بهتري ندارند. تو باكسر، روزي كه عضلات نيرومندت قدرت خود را از دست بدهند جونز تو را به سلاخي ميفروشد تا سرت را از تن جدا سازد و براي سگهاي شكاري بپزد. تازه سگ ها هم وقتي پير شدند جونز اجري به گردنشان ميبندد و در نزديكترين بركه غرقشان ميكند.»
«بنابراين رفقا! يا مثل روز روشن نيست كه تمام نكبت اين زندگي ما از ظلم بشري سرچشمه گرفته؟ بشر را از ميان برداريد و مالك دسترنج خود شويد.فقط از آن پس ميتوانيم آزاد و ثروتمند گرديم. چه بايد بكنيم؟ بسيار ساده است بايد شب و روز، جسما و روحا براي انقراض نسل بشر تلاش كنيم. رفقا! پيامي كه من براي شما آوردهام انقلاب است!
من نميدانم اين انقلاب كي عملي خواهد شد، شايد ظرف يك هفته شايد بيش از
يكصد سال،اما به همان اطميناني كه اين كاه را زير پاي خود ميبينم قطع و يقين
دارم كه دير يا زود عدالت اجرا خواهد شد.
رفقا اين مطلب را در بقيه عمر كوتاهتان
مدنظر داريد! و از آن واجبتر اينكه اين پيام را به كساني كه پس از شما پا به عرصه گيتي می گذارند برسانيد تا نسل هاي آينده تا روز پيروزي به تلاش ادامه دهند.»
«رفقا به ياد داشته باشيد كه هرگز نبايد در شما ترديدي پيدا شود،هيچ استدلالي
نبايد شما را گمراه سازد. هيچگاه به كساني كه ميگويند انسان و حيوان
مشترك ال منافعند و يا ترقي يكي منوط به پيشرفت ديگري است اعتماد نكنيد. اين
حرفها دروغ محض است .
بشربه منافع هيچ موجودي نميانديشد. در اين مبارزه بايد بين ما حيوانات رفاقت و اتحاد كامل وجود داشته باشد. بشر جملگي دشمن و حيوانات جملگي دوستند.»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 5 و 6

در اين هنگام اغتشاش عجيبي ايجاد شد. وقتي كه ميجر گرم سخنراني بودچهار موش صحرايي از سوراخهاي خود بيرون خزيده بودند و چمباتهزده بودند و مشغول استماع سخنراني بودند چشم سگها ناگهان به آنها افتاده بود و اگر جاني به سلامت دربردند صرفا در اثر فرار سريع آنها به سوراخهايشان بود. ميجر پاچه خود را بعنوان سكوت بلند كرد.
گفت: «رفقا، در اين جا نكتهاي است كه بايد روشن شود و آن اينكه حيوانات غيراهلي از قبيل موش و خرگوش در عداد دوستانند يا دشمنان ؟ بياييد راي بگيريم .
من پيشنهاد ميكنم كه موضوع آيا موشها در زمره دوستان هستند در جلسه مطرح و مذاكره و اخذ راي شود.» فورا راي گرفتند و با اكثريت چشمگيري تصويب شد كه موشها از دوستانند. فقط چهار راي مخالف بود:سه سگ و يك گربه. بعد معلوم شد گربه له وعليه هر دو راي
داده است.
ميجر به سخن خود ادامه داد «مطلب زيادي براي گفتن ندارم. فقط تكرار ميكنم كه براي هميشه وظيفه خود را در دشمني نسبت به بشر و راهوروش او به ياد داشته باشيد. هر موجودي كه روي دو پا راه ميرود دشمن است.
هر موجودي كه روي چهار پا راه ميرود يا بال دارد دوست است. همچنين به خاطر بسپاريد كه در مبارزه عليه بشر هرگز نبايد به او تشبه كنيم حتي زماني كه بر او پيروز گرديد از معايب او بپرهيزيد.
هيچ حيواني نبايد در خانه سكنا جويد يا بر تخت بخوابد يا لباس بپوشد يا الكل بنوشد يا دخانيات استعمال كند يا با پول تماس داشته باشد و يا در امر تجاري وارد شود. تمام عادات بشري زشت است. مهمتر از همه اينكه هيچ حيواني نبايد نسبت به همنوع خود ظالمانه رفتار كند ضعيف يا قوي، زيرك يا كودن همه با هم برادريم. هيچ حيواني نبايد حيوان ديگري را بكشد، همه حيوانات برابرند.»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قعله حیوانات
#فصل_1
صفحه 6 و 7

«و حالا رفقا ميروم سر داستان خواب شب قبل. من نميتوانم اين خواب را براي شماتشريح كنم، رويايي بود از دنيا در روزگاري كه نسل بشر از بين رفته. اما خواب چيزي را به خاطر من آورد كه مدتها بود فراموش كرده بودم .
سالها پيش هنگامي كه بچه خوكي بيش نبودم مادرم و ساير خوكهاي ماده سرودي قديمي ميخواندند كه جز آهنگ و سه كلمه اول آن را به ياد نداشتند. من آن آهنگ را در بچگي ميدانستم، ولي مدتها بود كه از خاطرم محو شده بود ولي شب گذشته آن آهنگ در عالم رويا به يادم آمدو عجيبتر اينكه كلمات سرود هم به خاطرم آمدـ بله كلمات، يقين دارم، كلماتي كه بوسيله حيوانات در ازمنه خيلي پيش خوانده ميشده و نسلهاست كه به دست فراموشي سپرده شده است.
رفقا من هم اكنون اين سرود را براي شما ميخوانم. من پيرم و صدايم خش و گرفته است اما شما وقتي آهنگ را ياد گرفتيد خواهيد توانست آن را بهتر بخوانيد. اسم اين سرود،" حيوانات انگليس " است. »
ميجر سينه خود را صاف و شروع به خواندن كرد. همانطور كه گفته بود صدايش خشن و گرفته بود معذلك سرود را به نحو شايستهاي خواند. سرود پر هيجاني بود و آهنگش چيزي بود بين كلمانتين و لاكوكاراچ و سرود اين بود:

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 8

خواندن اين سرود حيوانات را سخت به هيجان آورد. ميجر هنوز آن را به اتمام نرسانده بود كه همه حيوانات شروع به زمزمه آن كردند.
حتي كودنترين آنها آهنگ و چند كلمه اش را فرا گرفته بود و زيركترها از قبيل خوكها و سگها ظرف چند دقيقه تمام سرود را از برداشتند. پس از مختصر تمرين مقدماتي تمام حيوانات مزرعه با هم و همآهنگ سرود "حيوانات انگليس" را سر دادند.
گاوان با ماق ،سگان با زوزه گوسفندان با بع بع، اسبان با شيهه و مرغابي ها با صداي مخصوص خود آن را خواندند. اين سرود چنان حيوانات را به وجد آورد كه پنجبار پي هم تكرارش كردند و چه بسا اگر اتفاقي پيش نمي آمد سراسر شب به خواندن ادامه ميدادند.
بدبختانه سروصدا، آقاي جونز را از خواب بيدار كرد. از تخت پايين جست و به تصور اينكه روباهي وارد مزرعه شده است تفنگي را كه هميشه در كنج اتاق خوابش بود برداشت و تيري در تاريكي انداخت.
ساچمه بر ديوار طويله نشست و جلسه به سرعت برهم خورد و همه به محل خواب خود گريختند. پرندگان بر شاخه ها و چرندگان روي كاه جاي گرفتند و در لحظهاي، تمام مزرعه را سكوت فرا گرفت.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 7 و 8

حيوان سراسر گيتي
همه خاموش چشم و گوش به من
ميدهم مژدهاي مسرتبخش
خوشتر از اين نبود و نيست سخن

هان به اميد آنچنان روزي
كاين بشر محو گردد و نابود
وين همه دشتهاي سبز جهان
خاصه ما شود چه دير و چه زود

يوغها دور گردد از گردن
حلقه ها بازگردد از بيني
بر سر دوش ما وحوش ،دگر
نكند رنج بار سنگيني

گندم و كاه و شبدر و صيفي
يونجه و ذرت و چغندر و جو
هر چه از خاك سركند بيرون
ميخوريمش نبرده رنج درو

دشتها سبز گردد و روشن
جويباران زلال گردد و پاك
نرمتر بادها وزد از كوه
پاكتر سبزهها دمد از خاك

اين چنين روزي ميرسد از راه
مژده كان روز دوره شادي است
گاوها، استران ،خران واسبان
مژده كان روز، روز آزادي است

حيوان سراسر گيتي
همه خاموش چشم و گوش به من
مژدهاي مژدهاي مسرتبخش
خوشتر از اين نبود و نيست سخن

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 8

خواندن اين سرود حيوانات را سخت به هيجان آورد. ميجر هنوز آن را به اتمام نرسانده بود كه همه حيوانات شروع به زمزمه آن كردند.
حتي كودنترين آنها آهنگ و چند كلمه اش را فرا گرفته بود و زيركترها از قبيل خوكها و سگها ظرف چند دقيقه تمام سرود را از برداشتند. پس از مختصر تمرين مقدماتي تمام حيوانات مزرعه با هم و همآهنگ سرود "حيوانات انگليس" را سر دادند.
گاوان با ماق ،سگان با زوزه گوسفندان با بع بع، اسبان با شيهه و مرغابي ها با صداي مخصوص خود آن را خواندند. اين سرود چنان حيوانات را به وجد آورد كه پنجبار پي هم تكرارش كردند و چه بسا اگر اتفاقي پيش نمي آمد سراسر شب به خواندن ادامه ميدادند.
بدبختانه سروصدا، آقاي جونز را از خواب بيدار كرد. از تخت پايين جست و به تصور اينكه روباهي وارد مزرعه شده است تفنگي را كه هميشه در كنج اتاق خوابش بود برداشت و تيري در تاريكي انداخت.
ساچمه بر ديوار طويله نشست و جلسه به سرعت برهم خورد و همه به محل خواب خود گريختند. پرندگان بر شاخه ها و چرندگان روي كاه جاي گرفتند و در لحظه اي، تمام مزرعه را سكوت فرا گرفت.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_1
صفحه 8

خواندن اين سرود حيوانات را سخت به هيجان آورد. ميجر هنوز آن را به اتمام نرسانده بود كه همه حيوانات شروع به زمزمه آن كردند.
حتي كودنترين آنها آهنگ و چند كلمه اش را فرا گرفته بود و زيركترها از قبيل خوكها و سگها ظرف چند دقيقه تمام سرود را از برداشتند. پس از مختصر تمرين مقدماتي تمام حيوانات مزرعه با هم و همآهنگ سرود "حيوانات انگليس" را سر دادند.
گاوان با ماق ،سگان با زوزه گوسفندان با بع بع، اسبان با شيهه و مرغابي ها با صداي مخصوص خود آن را خواندند. اين سرود چنان حيوانات را به وجد آورد كه پنجبار پي هم تكرارش كردند و چه بسا اگر اتفاقي پيش نمي آمد سراسر شب به خواندن ادامه ميدادند.
بدبختانه سروصدا، آقاي جونز را از خواب بيدار كرد. از تخت پايين جست و به تصور اينكه روباهي وارد مزرعه شده است تفنگي را كه هميشه در كنج اتاق خوابش بود برداشت و تيري در تاريكي انداخت.
ساچمه بر ديوار طويله نشست و جلسه به سرعت برهم خورد و همه به محل خواب خود گريختند. پرندگان بر شاخه ها و چرندگان روي كاه جاي گرفتند و در لحظه اي، تمام مزرعه را سكوت فرا گرفت.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#Chapitre_II

👇👇👇👇👇👇👇
Renard Français

#Chapitre_II
Page 11

Trois nuits plus tard, Sage l’Ancien s’éteignait paisiblement dans son sommeil Son corps fut enterré en bas du verger.

On était au début mars.
Pendant les trois mois qui suivirent, ce fut une intense activité clandestine. Le discours de Sage l’Ancien avait éveillé chez les esprits les plus ouverts des perspectives d’une nouveauté bouleversante.
Les animaux ne savaient pas quand aurait lieu le soulèvement annoncé par le prophète, et n’avaient pas lieu de croire que ce serait de leur vivant, mais ils voyaient bien leur devoir d’en jeter les bases.
La double tâche d’instruire et d’organiser échut bien normalement aux cochons, qu’en général on regardait comme l’espèce la plus intelligente.

@renardfrancais

Et, entre les cochons, les plus éminents étaient Boule de Neige et Napoléon, deux jeunes verrats que Mr. Jones élevait pour en tirer bon prix.
Napoléon était un grand et imposant Berkshire, le seul de la ferme. Avare de paroles, il avait la réputation de savoir ce qu’il voulait.
Boule de Neige, plus vif, d’esprit plus délié et plus inventif, passait pour avoir moins de caractère. Tous les autres cochons de la ferme étaient à l’engrais.
Le plus connu d’entre eux, Brille-Babil, un goret bien en chair et de petite taille, forçait l’attention par sa voix perçante et son œil malin.
On remarquait aussi ses joues rebondies et la grande vivacité de ses mouvements. Brille-Babil, enfin, était un causeur éblouissant qui, dans les débats épineux, sautillait sur place et battait l’air de la queue.
Cet art exerçait son plein effet au cours de discussion. On
s’accordait à dire que Brille-Babil pourrait bien vous faire prendre des vessies pour des lanternes.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Pages 11, 12

A partir des enseignements de Sage l’Ancien, tous trois –
Napoléon, Boule de Neige et Brille-Babil – avaient élaboré un système philosophique sans faille qu’ils appelaient l’Animalisme.
Plusieurs nuits chaque semaine, une fois Mr. Jones endormi, ils tenaient des réunions secrètes dans la grange afin d’exposer aux autres les principes de l’Animalisme. Dans les débuts, ils se heurtèrent à une apathie et à une bêtise des plus crasses.
Certains animaux invoquaient le devoir d’être fidèle à Mr. Jones, qu’ils disaient être leur maître, ou bien ils faisaient des remarques simplistes, disant, par exemple : « C’est Mr. Jones qui nous nourrit, sans lui nous dépéririons », ou bien : « Pourquoi s’en faire pour ce qui arrivera quand nous n’y serons plus ? », ou bien encore :
« Si le soulèvement doit se produire de toute façon, qu’on s’en mêle ou pas c’est tout un », de sorte que les cochons avaient le plus grand mal à leur montrer que ces façons de voir étaient
contraires à l’esprit de l’Animalisme.

@renardfrancais

Les questions les plus stupides étaient encore celles de Lubie, la jument blanche. Elle commença par demander à Boule de Neige : « Après le soulèvement, est-ce qu’il y aura toujours du sucre ?
– Non, lui répondit Boule de Neige, d’un ton sans réplique.
Dans cette ferme, nous n’avons pas les moyens de fabriquer du sucre. De toute façon, le sucre est du superflu. Tu auras tout le foin et toute l’avoine que tu voudras.
– Et est-ce que j’aurai la permission de porter des rubans dans ma crinière ?

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Pages 12, 13

– Camarade, repartit Boule de Neige, ces rubans qui te tiennent tant à cœur sont l’emblème de ton esclavage. Tu ne peux pas te mettre en tête que la liberté a plus de prix que ces colifichets ? » Lubie acquiesça sans paraître bien convaincue.
Les cochons eurent encore plus de mal à réfuter les mensonges colportés par Moïse, le corbeau apprivoisé, qui était le chouchou de Mr. Jones. Moïse, un rapporteur, et même un véritable espion, avait la langue bien pendue. À l’en croire, il existait un pays mystérieux, dit Montagne de Sucrecandi, où tous les animaux vivaient après la mort.
D’après Moïse, la Montagne de Sucrecandi se trouvait au ciel, un peu au-delà des nuages. C’était tous les jours dimanche, dans ce séjour. Le trèfle y poussait à longueur d’année, le sucre en morceaux abondait aux haies des champs.
Les animaux haïssaient Moïse à cause de ses sornettes et parce qu’il n’avait pas à trimer comme eux, mais malgré tout certains se prirent à croire à l’existence de cette Montagne de Sucrecandi et les cochons eurent beaucoup de mal à les en dissuader.

@renardfrancais

Ceux-ci avaient pour plus fidèles disciples les deux chevaux de trait, Malabar et Douce.
Tous deux éprouvaient grande difficulté à se faire une opinion par eux-mêmes, mais, une fois les cochons devenus leurs maîtres à penser, ils assimilèrent tout
l’enseignement, et le transmirent aux autres animaux avec des arguments d’une honnête simplicité. Ils ne manquaient pas une seule des réunions clandestines de la grange, et là entraînaient les autres à chanter Bêtes d’Angleterre. Sur cet hymne les réunions prenaient toujours fin.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Pages 13, 14

Or il advint que le soulèvement s’accomplit bien plus tôt et
bien plus facilement que personne ne s’y attendait. Au long des années, Mr. Jones, quoique dur avec les animaux, s’était montré à la hauteur de sa tâche, mais depuis quelque temps il était entré dans une période funeste. Il avait perdu cœur à l’ouvrage après un procès où il avait laissé des plumes, et s’était mis à boire plus que de raison.
Il passait des journées entières dans le fauteuil de la cuisine à lire le journal, un verre de bière à portée de la main dans lequel de temps à autre il trempait pour Moïse des miettes de pain d’oiseau.
Ses ouvriers agricoles étaient des filous et des fainéants, les champs étaient envahis par les mauvaises herbes, les haies restaient à l’abandon, les toits des bâtiments menaçaient ruine, les animaux eux-mêmes n’avaient plus leur suffisance de nourriture. Vint le mois de juin, et bientôt la fenaison.
La veille de la
Saint-Jean, qui tombait un samedi, Mr. Jones se rendit à Willingdon. Là, il se saoula si bien à la taverne du Lion-Rouge qu’il ne rentra chez lui que le lendemain dimanche, en fin de matinée.
Ses ouvriers avaient trait les vaches de bonne heure, puis s’en étaient allés tirer les lapins, sans souci de donner aux animaux leur nourriture. À son retour, Mr. Jones s’affala sur le canapé de la salle à manger et s’endormit, un hebdomadaire à sensation sur le visage, et quand vint le soir les bêtes n’avaient toujours rien eu à manger.

@renardfrancais

À la fin, elles ne purent y tenir plus longtemps. Alors l’une des vaches enfonça ses cornes dans la porte de la resserre et bientôt toutes tes bêtes se mirent à fourrager dans les huches et les boîtes à ordures.
À ce moment. Jones se réveilla. L’instant d’après, il se précipita dans la remise avec ses quatre ouvriers, chacun le fouet à la main. Et tout de suite une volée de coups s’abattit de tous côtés.
C’était plus que n’en pouvaient souffrir des affamés. D’un commun accord et sans s’être concertés, les meurt-la-faim se jetèrent sur leurs bourreaux.
Et voici les cinq hommes en butte aux ruades et coups de corne, changés en souffre-douleur. Une situation inextricable. Car de leur vie leurs maîtres n’avaient vu les
animaux se conduire pareillement.
Ceux qui avaient coutume de les maltraiter, de les rosser à qui mieux mieux, voilà qu’ils avaient peur. Devant le soulèvement, les hommes perdirent la tête, et
bientôt, renonçant au combat, prirent leurs jambes à leur cou. En pleine déroute, ils filèrent par le chemin de terre qui mène à la route, les animaux triomphants à leurs trousses.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Pages 14,15

De la fenêtre de la chambre, Mrs. Jones, voyant ce qu’il en
était, jeta précipitamment quelques affaires dans un sac et se faufila hors de la ferme, ni vu ni connu. Moïse bondit de son perchoir, battit des ailes et la suivit en croassant à plein gosier.
Entre-temps, toujours pourchassant les cinq hommes, et les voyant fuir sur la route, les animaux avaient claqué derrière eux la clôture aux cinq barreaux. Ainsi, et presque avant qu’ils s’en soient rendu compte, le soulèvement s’était accompli : Jones expulsé, la Ferme du Manoir était à eux.
Quelques minutes durant, ils eurent peine à croire à leur
bonne fortune. Leur première réaction fut de se lancer au galop tout autour de la propriété, comme pour s’assurer qu’aucun humain ne s’y cachait plus.
Ensuite, le cortège repartit grand train vers les dépendances de la ferme pour effacer les derniers vestiges d’un régime haï. Les animaux enfoncèrent la porte de la sellerie qui se trouvait à l’extrémité des écuries, puis précipitèrent dans le puits, mors, nasières et laisses, et ces couteaux meurtriers dont Jones et ses acolytes s’étaient servis pour châtrer cochons et
agnelets.

@renardfrancais

Rênes, licous, œillères, muselières humiliantes furent jetés au tas d’ordures qui brûlaient dans la cour. Ainsi des fouets, et, voyant les fouets flamber, les animaux, joyeusement, se prirent à gambader.
Boule de Neige livra aussi aux flammes ces rubans dont on pare la crinière et la queue des chevaux, les jours de marché.
« Les rubans, déclara-t-il, sont assimilés aux habits. Et ceux-ci montrent la marque de l’homme. Tous les animaux doivent aller nus. »
Entendant ces paroles, Malabar s’en fut chercher le petit galurin de paille qu’il portait l’été pour se protéger des mouches, et le flanqua au feu, avec le reste.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Page 15

Bientôt les animaux eurent détruit tout ce qui pouvait leur
rappeler Mr. Jones. Alors Napoléon les ramena à la resserre, et il distribua à chacun double picotin de blé, plus deux biscuits par chien.
Et ensuite les animaux chantèrent Bêtes d’Angleterre, du commencement à la fin, sept fois de suite. Après quoi, s’étant bien installés pour la nuit, ils dormirent comme jamais encore.
Mais ils se réveillèrent à l’aube, comme d’habitude. Et, se ressouvenant soudain de leur gloire nouvelle, c’est au galop que tous coururent aux pâturages.
Puis ils filèrent vers le monticule d’où l’on a vue sur presque toute la ferme. Une fois au sommet, ils découvrirent leur domaine dans la claire lumière du matin. Oui, il était bien à eux désormais ; tout ce qu’ils avaient sous les yeux
leur appartenait.
À cette pensée, ils exultaient, ils bondissaient et caracolaient, ils se roulaient dans la rosée et broutaient l’herbe douce de l’été. Et, à coups de sabot, – ils arrachaient des mottes de terre, pour mieux renifler l’humus bien odorant.
Puis ils firent l’inspection de la ferme, et, muets d’admiration, embrassèrent tout du regard les labours, les foins, le verger, l’étang, le boqueteau. C’était comme si, de tout le domaine, ils n’avaient rien vu encore, et même alors ils pouvaient à peine croire que tout cela était leur propriété.


@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Page 16

Alors ils regagnèrent en file indienne les bâtiments de la
ferme, et devant le seuil de la maison firent halte en silence. Oh, certes, elle aussi leur appartenait, mais, intimidés, ils avaient peur d’y pénétrer. Un instant plus tard, cependant, Napoléon et Boule de Neige forcèrent la porte de l’épaule, et les animaux les suivirent, un par un, à pas précautionneux, par peur de déranger.
Et maintenant ils vont de pièce en pièce sur la pointe des pieds, c’est à peine s’ils osent chuchoter, et ils sont pris de stupeur devant un luxe incroyable : lits matelassés de plume, miroirs, divan en crin de cheval, moquette de Bruxelles, estampe de la reine Victoria au-dessus de la cheminée.
Quand ils redescendirent l’escalier. Lubie n’était plus là. Revenant sur leurs pas, les autres s’aperçurent qu’elle était restée dans la grande chambre à coucher.
Elle s’était emparée d’un morceau de ruban bleu sur la coiffeuse de Mr. Jones et s’admirait dans la glace contre son épaule, et tout le temps avec des poses ridicules. Les autres la rabrouèrent vertement et se retirèrent. Ils décrochèrent des jambons qui pendaient dans la cuisine afin de les enterrer, et d’un bon coup de sabot de Malabar creva le baril de bière de l’office. Autrement, tout fut laissé indemne. Une motion fut même votée à l’unanimité, selon laquelle
l’habitation serait transformée en musée.

@renardfrancais

Les animaux tombèrent d’accord que jamais aucun d’eux ne s’y installerait.
Ils prirent le petit déjeuner, puis Boule de Neige et Napoléon
les réunirent en séance plénière.
« Camarades, dit Boule de Neige, il est six heures et demie,
et nous avons une longue journée devant nous. Nous allons faire
les foins sans plus attendre, mais il y a une question dont nous avons à décider tout d’abord. »
Les cochons révélèrent qu’ils avaient appris à lire et à écrire,
au cours des trois derniers mois, dans un vieil abécédaire des en fants Jones (ceux-ci l’avaient jeté sur un tas d’ordures, et c’est là
que les cochons l’avaient récupéré).

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Page 17

Ensuite, Napoléon demanda
qu’on lui amène des pots de peinture blanche et noire, et il entraîna les animaux jusqu’à la clôture aux cinq barreaux.
Là, Boule de Neige (car c’était lui le plus doué pour écrire) fixa un pinceau à sa patte et passa sur le barreau supérieur une couche de peinture qui recouvrit les mots Ferme du Manoir. Puis à la place il calligraphia Ferme des Animaux. Car dorénavant tel serait le nom de l’exploitation agricole. Cette opération terminée, tout le monde regagna les dépendances.
Napoléon et Boule de Neige firent alors venir une échelle qu’on dressa contre le mur de la grange. Ils expliquèrent qu’au terme de leurs trois mois d’études les cochons étaient parvenus à réduire les principes ; de l’Animalisme à Sept Commandements. Le moment était venu d’inscrire les Sept Commandements sur le mur.

@renardfrancais

Ils constitueraient la loi imprescriptible de la vie de tous sur le territoire de la Ferme des Animaux...
Non sans quelque mal (vu que, pour un cochon, se tenir en équilibre sur une échelle n’est pas commode), Boule de Neige escalada les barreaux et se mit au travail ; Brille-Babil, quelques degrés plus bas, lui tendait le pot de peinture.
Et c’est de la sorte que furent promulgués les Sept Commandements, en gros caractères blancs, sur le mur goudronné. On pouvait les lire à trente mètres de là. Voici leur énoncé :

1. Tout Deuxpattes est un ennemi.
2. Tout Quatrepattes ou tout volatile, un ami.
3. Nul animal ne portera de vêtements.
4. Nul animal ne dormira dans un lit.
5. Nul animal ne boira d’alcool.
6. Nul animal ne tuera un autre animal.
7. Tous les animaux sont égaux.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

#Chapitre_II
Page 18

C’était tout à fait bien calligraphié, si ce n’est que volatile était devenu vole-t-il, et aussi à un s près, formé à l’envers.
Boule de Neige donna lecture des Sept Commandements, à l’usage des animaux qui n’avaient pas appris à lire. Et tous donnèrent leur assentiment d’un signe de tête, et les esprits les plus éveillés commencèrent aussitôt à apprendre les Sept Commandements
par cœur.
« Et maintenant, camarades, aux foins ! s’écria Boule de Neige. Il y va de notre honneur d’engranger la récolte plus vite
que ne le feraient Jones et ses acolytes. »
Mais à cet instant les trois vaches, qui avaient paru mal à
l’aise depuis un certain temps, gémirent de façon lamentable. Il y avait vingt-quatre heures qu’elles n’avaient pas été traites, leurs pis étaient sur le point d’éclater.
Après brève réflexion, les cochons firent venir des seaux et se mirent à la besogne. Ils s’en tirèrent assez bien, car les pieds des cochons convenaient à cette tâche.

@renardfrancais

Bientôt furent remplis cinq seaux de lait crémeux et mousseux que maints animaux lorgnaient avec l’intérêt le plus vif. L’un d’eux dit :
« Qu’est-ce qu’on va faire avec tout ce lait ?
Et l’une des poules :
– Quelquefois, Jones en ajoutait à la pâtée.
Napoléon se planta devant les seaux et s’écria :
– Ne vous en faites pas pour le lait, camarades ! On va s’en
occuper. La récolte, c’est ce qui compte. Boule de Neige va vous montrer le chemin.
Moi, je serais sur place dans quelques minutes. En avant, camarades ! Le foin vous attend. »
Aussi les animaux gagnèrent les champs et ils commencèrent la fenaison, mais quand, au soir, ils s’en retournèrent ils s’aperçurent que le lait n’était plus là.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 11

سه شب بعد ميجر پير در آرامش كامل و در عالم خواب مرد و جنازهاش پايين باغ ميوه به خاك سپرده شد. اين واقعه در اوايل ماه مارس اتفاق افتاد. تا سه ماه فعاليت هاي پنهاني زيادي در جريان بود.
نطق ميجر به حيوانات زيركتر مزرعه ديد تازهاي نسبت به زندگي داده بود. آنها
نميدانستند انقلابي كه ميجر پيشبيني كرده بود كي جامه عمل به خود خواهد پوشيد و هيچ دليلي نداشتند كه تصور كنند اين انقلاب در خلال زندگي خودشان صورت خواهد گرفت ،اما كاملا آگاه بودند كه موظفند خود را براي آن آماده سازند.كار تعليم و مديريت به عهده خوكها، كه هوشيارتر از ساير حيوانات شناخته شده بودند، افتاد.
برجسته و سرآمد آنان دو خوك نر جوان بودند به اسامي سنوبال و ناپلئون كه اقاي جونز ان دو را به منظور فروش پرورش داده بود. ناپلئون هيكلي درشت داشت و قيافه اش تا حدي خشن و سبع بود، و در اين مزرعه بركشايري بود، در سخنوري دستي نداشت ولي معروف بود كه حرفش را به كرسي مينشاند.
سنوبال خوك پرهيجان تري بود، بليغتر و مبتكرتر بود ولي استقامت راي او را نداشت.
بقيه خوكهاي مزرعه خوكهاي پرواري بودند و معروفترين آنها خوكي بود كوچك و چاق به نام سكوئيلر كه گونه هايي برآمده و چشماني براق داشت . تند و چابك بود و صداي ذيلي داشت. ناطق زبردستي بود و وقتي درباره مسئله مشكلي بحث ميكرد، طوري از سويي به سويي ميجست و دمش را با سرعت تكان ميداد كه طرف را مجاب ميكرد.
دربارهاش گفتهاند كه قادر است سياه را سفيد جلوه دهد. اين سه، تعليمات ميجر را به صورت يك دستگاه فكري بسط داده بودند و بر آن نام حيوانگري گذاشته بودند.

@renardfrancais

چند شب در هفته پس از خوابيدن جونز، در طويله جلسات سري داشتند و اصول حيوانگري را براي ساير حيوانات شرح ميدادند. در بادي امر با بلاهت و بيعلاقگي حيوانات مواجه بودند. بعضي دم از وظيفه وفاداري نسبت به جونز كه او را "ارباب" خطاب ميكردند ميزدند و يا مطالبي پيش پاافتاده اي را عنوان ميكردند، از قبيل « جونز به ما علوفه ميدهد و اگر نباشد همه از گرسنگي تلف ميشويم.»
و برخي ديگر سوالاتي طرح ميكردند از قبيل «به ما چه كه پس از مرگ ما چه واقع خواهد شد؟» و يا« اگر انقلاب به هر حال واقع شدني است تلاش كردن يا نكردن ما چه تاثيري در نفس امر خواهد داشت ؟»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 12

خوكها براي آنكه به آنها بفهمانند اين گفتهها مخالف روح حيوانگري است مشكلات فراواني داشتند. احمقانه ترين سوالات را مالي ماديان سفيد طرح ميكرد. اولين سوال او از سنوبال اين بود:«آيا پس از انقلاب باز هم قند وجود دارد؟»
سنوبال خيلي محكم گفت: «نه. در اين مزرعه وسيله ساختنش را نداريم. به علاوه حاجتي هم به داشتن آن نيست. جو و يونجه هر قدر بخواهيد خواهد بود.»
مالي پرسيد: «آيا من در بستن روبان به يالم باز مجاز خواهم بود؟» سنوبال جواب داد «رفيق اين روباني كه تو تا اين پايه به آن علاقمندي ، نشان بردگي است. قبول نداري كه ارزش آزادي بيش از روبان است ؟» مالي قبول كرد ولي پيدا بود كه متقاعد نشده است.
وضع خوكها براي خنثي كردن اثر دروغهاي موزز، زاغ اهلي، از اين هم مشكل تر بود.

@renardfrancais

موزز كه دست پرورده مخصوص آقاي جونز بود، هم جاسوس بود و هم خبرچين، در ضمن حراف زبردستي هم بود. داعيه داشت كه از وجود سرزمين عجيبي آگاه است به نام شير و عسل كه همه حيوانات پس از مرگ به آنجا ميروند. موزز ميگفت اين سرزمين در آسمان كمي بالاتر از ابرهاست، در سرزمين شير و عسل هر هفت روز هفته يكشنبه است، در آنجا تمام سال شبدر موجود است و بر درختها نبات ميرويد.
حيوانات از موزز نفرت داشتند چون سخنچيني ميكرد و كار نميكرد، ولي بعضي از آنها به به سرزمين شير و عسل اعتقاد پيدا كرده بودند و براي اينكه خوكها آنها را متقاعد كنند كه چنين محلي وجود ندارد ناگزير از بحث و استدلال بودند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 13

سرسپرده ترين مريد خوكها باكسر و كلوور، دو اسب ارابه، بودند. براي اين دو حل مسائل مشكل بود، اما وقتي خوكان را به عنوان استاد پذيرفتند، تمام تعليمات را جذب ميكردند و همه را با لحني ساده به ديگران ميرساندند. هيچگاه از حضور در جلسات سري غفلت نميكردند، و سرود "حيوانات انگليس" را كه جلسات هميشه با خواندن آن ختم ميشد،رهبري ميكردند.
بر حسب اتفاق، انقلاب خيلي زودتر و بسيار سادهتر از آنچه انتظار ميرفت به ثمر رسيد. درست است كه آقاي جونز ارباب بيمروتي بود ولي در سالهاي پيش زارع كارآمدي به شمار ميآمد. ولي اخيرا به روز بدي افتاده بود. بعد از آنكه در يك دعواي قضايي محكوم شد و خسارت مالي به او وارد آمد دلسرد شده بود و به حد افراط مشروب ميخورد.
گاهي سراسر روز را در آشپزخانه روي صندلي چوبي دسته داري مي لميد و روزنامه ميخواندو شراب ميخورد و گاهگاه تكه هاي نان را در آبجو خيس ميكرد و به موزز ميخوراند. كارگزايش نادرست و تنبل بودند، مزرعه پر از علف هرزه بود، خانه حاجت به تعمير داشت، در حفظ پرچين ها غفلت ميشد، و حيوانات
نيمه گرسنه بودند.

@renardfrancais

ماه ژوئن رسيد و يونجه تقريبا آماده درو بود. در شب نيمه تابستان كه مصادف با
شنبه بود آقاي جونز به ولينگدن رفت و آنجا در ميخانه شيرسرخ چنان مست شد كه تا ظهر يكشنبه بازنگشت. كارگرها صبح زود گاوها را دوشيدند و بعد بيآنكه فكر دادن خوراك به حيوانات باشند دنبال شكار خرگوش رفتند.
آقاي جونز پس از مراجعت بلافاصله روي نيمكت اتاق پذيرايي با يك نسخه از روزنامه اخبار جهان روي صورتش خوابش برد. بنابراين تا شب حيوانات بي علوفه ماندند. بالاخره طاقتشان طاق شد. يكي از گاوها در انبار آذوقه را با شاخش شكست و حيوانات جملگي مشغول خوردن شدند.
درست در همين موقع جونز بيدار شد و يك لحظه بعد او و چهار كارگرش شلاق به دست وارد انبار شدند و شلاقها به حركت آمد. اين ديگر فوقطاقت حيوانات گرسنه بود. با آنكه از قبل نقشه اي نكشيده بودند همه با هم برسر دشمنان ظالم ريختند، جونز و كسانش ناگهان از اطراف در معرض شاخ ولگد قرار گرفتند. عنان اختيار از دستشان خارج بود. هرگز چنين رفتاري از حيوانات نديده بودند و اين قيام ناگهاني از ناحيه موجوداتي كه هر وقت هر چه خواسته بودند با آنها كرده بودند چنان ترساندشان كه قوه فكر كردن از آنها سلب شد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 14

پس از يكي دو لحظه از دفاع منصرف شدند و فرار را بر قرار ترجيح دادند. دقيقه اي بعد هر پنج نفر آنها در جاده ارابه رو، كه به جاده اصلي منتهي ميشد،با سرعت تمام ميدويدند و حيوانات مظفرانه آنها را دنبال ميكردند. خانم جونز هم كه ماوقع را از پنجره اتاق ديد با عجله مقداري اثاث در مفرش ريخت و دزدكي از راه ديگر خارج شد.
موزز هم از شاخه درختي كه بر آن نشسته بود پريد و غارغاركنان و بال زنان به دنبال او رفت. در خلال اين احوال حيوانات، جونز و كسانش رابه جاده اصلي راندند و دروازه پنجكلوني را با سروصدا پشت سر آنان كلون كردند.و بدين طريق و تقريبا بيآنكه خود
بدانند انقلاب برپا شد وبا موفقيت به پايان رسيد. جونز تبعيد و مزرعه مانر از آن آنان شد.

@renardfrancais

در دقايق اول حيوانات سعادتي را كه نصيبشان شده بود باور نميكردند. اولين
اقدامشان اين بود كه دسته جمعي به منظور تحصيل اطمينان از اينكه بشري در جايي مخفي نيست ،چهار نعل دورادور مزرعه تاختند و سپس به ساختمان مزرعه آمدند تا آخرين اثرات سلطه منفور جونز را پاك سازند. در يراقخانه را كه در انتهاي طويله بود شكستند و دهنه ها، حلقه هاي بيني، زنجيرهاي سگ وچاقوهاي بي مروتي كه جونز بوسيله آن خوكها و بره ها را اخته ميكرد همه در چاه سرنگون شد. افسارها، دهنه ها، چشمبندها و توبرههاي موهن به ميان آتشي كه از زبالهها در حياط افروخته شده بود ريخته شد. شلاقها هم به همچنين .
حيوانات وقتي شلاقها را شعله ور ديدند همه از شادي به جستوخيز درآمدند سنوبال روبان هايي را هم كه با آن دم و يال اسبها را در روزهاي بازار تزئين ميكردند در آتش انداخت.
گفت :«روبان به منزله پوشاك است كه علامت و نشانه انساني است . حيوانات بايستي برهنه باشند.» باكسر با شنيدن اين بيان كلاه حصيريش را كه در تابستان گوش هايش را از مگس حفظ ميكرد آورد و با ساير چيزها در آتش انداخت.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 15

در اندك زماني حيوانات هر چيزي كه خاطره جونز را به يادآنان ميآورد از بين بردند . بعد ناپلئون آنها را به طويله برگرداند و به هر يك جيره دو برابر معمول و به هر سگ دو بيسكويت داد. سپس حيوانات سرود حيوانات انگليس را هفت بار از سر تا ته پياپي خواندند و پس از آن خود را براي شب آماده ساختند و خوابيدند، خوابي كه پيش از آن هرگز در خواب هم نديده بودند.
اما همگي طبق معمول سحر برخاستند و ناگهان حوادث پرشكوه شب پيشين يادشان آمد و دسته جمعي روبه چراگاه دويدند. كمي پايين تر از چراگاه تپه پشتهاي بود كه تقريبا بر تمام مزرعه مشرف بود. حيوانات بالاي آن شتافتند و از آنجا در روشنايي صبحگاهي به اطراف خيره شدند. همه مال آنها بود، هر چه ميديدند مال آنها بود!
مست و سرشار از اين فكر به جستوخيز افتادند، و در هوا شلنگ برداشتند ميان شبنم ها غلط زدند و در علفهاي شيرين تابستاني چريدند. كلوخ ها را لگدمال
كردند و بوي تند آن را بالا كشيدند. سپس به منظور تفتيش گشتي به اطراف مزرعه زدند و با سكوتي آميخته با تحسين زمين زراعتي، يونجه زار ،باغ ميوه، استخر و جنگل كوچك را مميزي كردند.

@renardfrancais

گويي اين چيزها را قبلا نديده بودندو حتي حالا هم مشكل باور ميكردند كه همه از آن خودشان است . بعد همگي به سوي ساختمان مزرعه ريسه شدند و پشت در ساكت و آرام ايستادند. اين هم مال آنها بود ولي ميترسيدند داخل شوند. ولي پس از لحظه اي سنوبال و ناپلئون در را به زور شانه خود باز كردند.
حيوانات يكي يكي پشت سر هم با منتهاي حزم و احتياط تا مبادا چيزي را بر هم بزنند قدم به داخل گذاشتند. نوك پا از اتاقي به اتاقي ديگر ميرفتند و ميترسيدند بلندتر از نجوا حرف بزنند. به اشيا لوكس باورنكردني ، به تختخواب هاي با تشك پر، آينه ها، نيمكتها قالي هاي كار بروكسل و عكس ملكه ويكتوريا كه بالاي سر بخاري اتاق پذيرايي بود با وحشت خيره شده بودند. تازه به پايين پله برگشته بودند كه متوجه غيبت مالي شدند برگشتند و ديدند كه در اتاق خواب است . روبان آبي رنگي از ميز توالت خانم جونز برداشته و آن را حمايل شانه ساخته بود و به طرز ابلهانه اي جلو آينه خودستايي ميكرد. بقيه او را سخت ملامت كردند و خارج شدند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 16

چند پاچه نمك سوده خوك كه در آشپزخانه آويزان بود براي دفن به خارج آورده شد و بشكه آبجو كه در آبدارخانه بود با لگد باكسر شكسته شد. غير از اين به چيز ديگري دست نزدند. به اتفاق آرا تصميم براين گرفته شد كه خانه به عنوان موزه محفوظ بماند. همگي توافق كردند كه هيچ حيواني نبايد هرگز در آنجا سكونت گزيند. حيوانات ناشتائيشان را خوردند و بعد سنوبال و ناپلئون آنها را مجدد يكجا جمع كردند.
سنوبال گفت: «رفقا سعت شش و نيم است و روزي طولاني در پيش داريم. امروز به كار دروي يونجه ميپردازيم ولي موضوع ديگري هست كه بايد بدوا ترتيب آن داده شود. »

@renardfrancais

خوكها در اين موقع فاش ساختند كه ظرف سه ماه گذشته، از روي كتاب مندرس بچه هاي جونز كه در زبالداني بوده، خواندن و نوشتن آموختهاند. ناپلئون دستور داد قوطي هاي رنگ سياه و سفيد را بياورند و حيوانات را به طرف دروازه پنج كلوني كه مشرف به جاده اصلي بود برد.
سپس سنوبال چون از همه بهتر مينوشت قلم مويي را بين دوبند يكي از پاچه هايش گرفت و كلمات مزرعه مانر را از بالاي كلون پاك كرد و جاي آن با رنگ نوشت "قلعه حيوانات" تا از اين تاريخ هميشه اسم محل اين باشد. بعد جملگي به ساختمان مزرعه بازگشتند و در آنجا سنوبال و ناپلئون به دنبال نردباني فرستادند كه به ديوار انتهاي طويله تكيه داده شد. بعد توضيح دادند كه در نتيجه تحصيل سه ماهه موفق شده اند كه اصول حيوانگري را تحت هفت فرمان خلاصه كنند. اين هفت فرمان را بر ديوار خواهند نوشت ،قانون لايتغيري خواهد بود كه حيوانات قلعه حيوانات ملزمند از اين پس و براي هميشه از آن پيروي كنند. سنوبال با كمي اشكال بالا رفت و شروع به كار كرد، در حاليكه سكوئيلر چند پله پايينتر قوطي رنگ را در دست گرفته بود.

فرامين هفت گانه روي ديوار قيراندود با حروف سفيد درشت كه از فاصله ٣٠ متري خوانده ميشد، نوشته شد به اين ترتيب :

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_2
صفحه 17 و 18

هفت فرمان

١ - هر چه دو پاست دشمن است.
٢ - هر چه چهار پاست يا بال دارد، دوست است.
٣ - هيچ حيواني لباس نميپوشد.
٤ - هيچ حيواني بر تخت نميخوابد.
٥ - هيچ حيواني الكل نمينوشد.
٦ - هيچ حيواني حيوان كشي نميكند.
٧ - همه حيوانات برابرند.

خيلي پاكيزه نوشته شد، و جز اينكه "دوست" "دوصت" نوشته شده بود و يكي از "و"ها وارونه بود املاي بقيه درست بود.
سنوبال همه را براي استفاده سايرين با صداي بلند قرائت كرد. همه حيوانات با حركت سر موافقت كامل خود را ابراز داشتند و زيركها فورا مشغول از بر كردن فرامين شدند. سنوبال قلم مو را پرت كرد و فرياد كشيد « و حالا رفقا به پيش، بسوي يونجه زار ! بياييد عزم خود را جزم كنيم تا محصول يونجهزار را در مدتي كوتاهتر از جونز و
آدم هايش برداشت كنيم.»

@renardfrancais

اما در اين موقع سه ماده گاو كه مدتي بود به نظر بيتاب ميآمدند با صداي بلند
شروع به ماق كشيدن كردند. بيست و چهار ساعت بود كه دوشيده نشده بودند و
پستان هايشان رگ كرده بود. خوكها پس از كمي فكر به دنبال سطل فرستادند و نسبتا موفقانه گاوها را دوشيدند، و ديري نكشيد كه پنج سطل از شير كف كرده خامه دار پر شد و بسياري از حيوانات با علاقه فراوان به آن چشم دوختند. يكي ميگفت "اين همه شير را چه بايد كرد؟ يكي از مرغها گفت: جونز گاهي مقداري از آن را با نواله قاطي ميكرد." ناپلئون خود را جلو سطل ها حائل كرد و فرياد كشيد:
«رفقا به شير توجهي نكنيد! بعدا ترتيب آن داده ميشود. مهم جمع آوري محصول است . رفيق سنوبال جلودار خواهد بود. من هم پس از چند دقيقه خواهم رسيد. رفقا به پيش! يونجه در انتظار است.»
بدين ترتيب حيوانات دسته جمعي براي برداشت محصول به يونجه زار رفتند و چون شب برگشتند متوجه شدند شيري در بساط نيست.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Page 19

Comme ils trimèrent et prirent de la peine pour rentrer le
foin ! Mais leurs efforts furent récompensés car la récolte fut plus abondante encore qu’ils ne l’auraient cru. A certains moments la besogne était tout à fait pénible. Les
instruments agraires avaient été inventés pour les hommes et non pour les animaux, et ceux-ci en subissaient les conséquences.
Ainsi, aucun animal ne pouvait se servir du moindre outil qui
l’obligeât à se tenir debout sur ses pattes de derrière.
Néanmoins, les cochons étaient si malins qu’ils trouvèrent le moyen de tourner chaque difficulté.
Quant aux chevaux, ils connaissaient chaque pouce du terrain, et s’y entendaient à faucher et à râteler mieux que Jones et ses gens leur vie durant. Les cochons, à vrai dire, ne travaillaient pas : ils distribuaient le travail et veillaient à sa bonne exécution.

@renardfrancais

Avec leurs connaissances supérieures, il était naturel qu’ils prennent le commandement.
Malabar et Douce s’attelaient tout seuls au râteau ou à la faucheuse (ni mors ni rênes n’étant plus nécessaires, bien entendu), et ils arpentaient le champ en long et en large, un cochon à leurs trousses. Celui-ci s’écriait : « Hue dia, camarade ! » ou « Holà, ho, camarade ! », suivant le cas. Et chaque animal jusqu’au plus modeste besognait à faner et ramasser le foin.
Même les canards et les poules, sans relâche, allaient et venaient sous le soleil, portant dans leurs becs des filaments minuscules.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Pages 19, 20

Et ainsi la fenaison fut achevée deux jours plus tôt qu’aux temps de Jones.
Qui plus est, ce fut la plus belle récolte de foin que la ferme ait jamais connue. Et nul gaspillage, car poules et canards, animaux à l’œil prompt, avaient glané jusqu’au plus petit brin. Et pas un animal n’avait dérobé ne fût-ce qu’une bouchée.
Tout l’été le travail progressa avec une régularité d’horloge.
Les animaux étaient heureux d’un bonheur qui passait leurs espérances. Tout aliment leur était plus délectable d’être le fruit de leur effort.
Car désormais c’était là leur propre manger, produit par eux et pour eux, et non plus l’aumône, accordée à contrecœur, d’un maître parcimonieux.

@renardfrancais

Une fois délivrés de l’engeance humaine, des bons à rien, des parasites, chacun d’eux reçut en partage une ration plus copieuse. Et, quoique encore peu expérimentés, ils eurent aussi des loisirs accrus.
Oh, il leur fallut faire face à bien des difficultés. C’est ainsi que, plus tard dans l’année et le temps venu de la moisson, ils durent dépiquer le blé à la mode d’autrefois et, faute d’une batteuse à la ferme, chasser la glume en soufflant dessus. Mais l’esprit de ressource des cochons ainsi que la prodigieuse musculature de Malabar les tiraient toujours d’embarras. Malabar faisait l’admiration de tous. Déjà connu à l’époque de Jones pour son cœur à l’ouvrage, pour lors il besognait comme trois. Même, certains jours, tout le travail de la ferme semblait reposer sur sa puissante encolure. Du matin à la tombée de la nuit, il poussait, il tirait, et était toujours présent au plus dur du travail. Il avait passé accord avec l’un des jeunes coqs pour qu’on le réveille une demi-heure avant tous les autres, et, devançant l’horaire et le plan de la journée, de son propre chef il se portait volontaire aux tâches d’urgence. À tout problème et à tout revers, il opposait sa conviction : « Je vais travailler plus dur. » Ce fut là sa devise.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Pages 20, 21

Toutefois, chacun œuvrait suivant ses capacités. Ainsi, les poules et les canards récupérèrent dix boisseaux de blé en recueillant les grains disséminés ça et là. Et personne qui chapardât, ou qui se plaignît des rations : les prises de bec, bisbilles, humeurs ombrageuses, jadis monnaie courante, n’étaient plus de mise.
Personne ne tirait au flanc – enfin, presque personne. Lubie,
avouons-le, n’était pas bien matineuse, et se montrait encline à quitter le travail de bonne heure, sous prétexte qu’un caillou lui
agaçait le sabot.
La conduite de la chatte était un peu singulière aussi. On ne tarda pas à s’apercevoir qu’elle était introuvable quand l’ouvrage requérait sa présence. Elle disparaissait des heures d’affilée pour reparaître aux repas, ou le soir après le travail fait, comme si de rien n’était.

@renardfrancais

Mais elle se trouvait des excuses si excellentes, et ronronnait de façon si affectueuse, que ses bonnes intentions n’étaient pas mises en doute. Quant à Benjamin, le vieil âne, depuis la révolution il était demeuré le même.
Il s’acquittait de sa besogne de la même manière lente et têtue, sans jamais renâcler, mais sans zèle inutile non plus.
Sur le soulèvement même et ses conséquences, il se gardait de toute opinion.
Quand on lui demandait s’il ne trouvait pas son sort meilleur depuis l’éviction de Jones, il s’en tenait à dire : « Les ânes ont la vie dure. Aucun de vous n’a jamais vu mourir un âne », et de cette réponse sibylline on devait se satisfaire.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Page 21

Le dimanche, jour férié, on prenait le petit déjeuner une
heure plus tard que d’habitude. Puis c’était une cérémonie renouvelée sans faute chaque semaine. D’abord on hissait les couleurs.
Boule de Neige s’était procuré à la sellerie un vieux tapis de table de couleur verte, qui avait appartenu à Mrs. Jones, et sur lequel il avait peint en blanc une corne et un sabot.
Ainsi donc, dans le jardin de la ferme, tous les dimanches matin le pavillon était hissé au mât.
Le vert du drapeau, expliquait Boule de Neige, représente les verts pâturages d’Angleterre ; la corne et le sabot, la future République, laquelle serait proclamée au renversement définitif de la race humaine.

@renardfrancais

Après le salut au drapeau, les animaux gagnaient ensemble la grange. Là se tenait une assemblée qui était l’assemblée générale, mais qu’on appelait l’Assemblée.
On y établissait le plan de travail de la semaine et on y débattait et adoptait différentes résolutions. Celles-ci, les cochons les proposaient toujours.
Car si les autres animaux savaient comment on vote, aucune proposition nouvelle ne leur venait à l’esprit. Ainsi, le plus clair des débats était l’affaire de Boule de Neige et Napoléon.
Il est toutefois à remarquer qu’ils n’étaient jamais d’accord : quel que fut l’avis de l’un, on savait que l’autre y ferait pièce.
Même une fois décidé, et personne ne pouvait s’élever contre la chose elle-même, d’aménager en maison de repos le petit enclos attenant au verger, un débat orageux s’ensuivit : quel est, pour chaque catégorie d’animaux, l’âge légitime de la retraite ?
L’assemblée prenait toujours fin aux accents de Bêtes d’Angleterre, et l’après-midi était consacré aux loisirs.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Page 22

Les cochons avaient fait de la sellerie leur quartier général.
Là, le soir, ils étudiaient les arts et métiers : les techniques du maréchal-ferrant, ou celles du menuisier, par exemple à l’aide de livres ramenés de la ferme.
Boule de Neige se préoccupait aussi de répartir les animaux en Commissions, et sur ce terrain il était infatigable.
Il constitua pour les poules la Commission des pontes, pour les vaches la Ligue des queues de vaches propres, pour les réfractaires la Commission de rééducation des camarades vivant en liberté dans la nature (avec, pour but d’apprivoiser les rats et les lapins), et pour les moutons le Mouvement de la laine immaculée, et encore d’autres instruments de prophylaxie sociale – outre les classes de lecture et d’écriture.

@renardfrancais

Dans l’ensemble, ces projets connurent l’échec. C’est ainsi
que la tentative d’apprivoiser les animaux sauvages avorta presque tout de suite.
Car ils ne changèrent pas de conduite, et ils mirent à profit toute velléité généreuse à leur égard.
La chatte fit de bonne heure partie de la Commission de rééducation, et pendant quelques jours y montra de la résolution. Même, une fois, on la vit assise, sur le toit, parlementant avec des moineaux hors d’atteinte : tous les animaux sont désormais camarades.

Aussi tout moineau pouvait se percher sur elle, même sur ses griffes. Mais les moineaux gardaient leurs distances.
Les cours de lecture et d’écriture, toutefois, eurent un vif succès. À l’automne, il n’y avait plus d’illettrés, autant dire.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Pages 22, 23

Les cochons, eux, savaient déjà lire et écrire à la perfection.
Les chiens apprirent à lire à peu près couramment, mais ils ne
s’intéressaient qu’aux Sept Commandements.
Edmée, la chèvre, s’en tirait mieux qu’eux. Le soir, il lui arrivait de faire aux autres
la lecture de fragments de journaux découverts aux ordures.
Benjamin, l’âne, pouvait lire aussi bien que, n’importe quel cochon, mais jamais il n’exerçait ses dons. »
Que je sache, disait-il, il n’y a rien qui vaille la peine d’être lu. » Douce apprit toutes ses lettres, mais la science des mots lui échappait.
Malabar n’allait pas au-delà de la lettre D. De son grand sabot, il traçait dans la poussière les lettres A B C D, puis il les fixait des yeux, et, les oreilles rabattues et de temps a autre repoussant la mèche qui lui barrait le front, il faisait grand effort pour se rappeler quelles lettres venaient après, mais sans jamais y parvenir.

@renardfrancais

Bel et bien, à différentes reprises, il retint E F G H, mais du moment qu’il savait ces lettres-là, il avait oublié les précédentes.
À la fin, il décida d’en rester aux quatre premières lettres, et il les écrivait une ou deux fois dans la journée pour se rafraîchir la mémoire. Lubie refusa d’apprendre l’alphabet, hormis les cinq lettres de son nom. Elle les traçait fort adroitement, avec des brindilles, puis les agrémentait d’une fleur ou deux et, avec admiration, en faisait le tour.
Aucun des autres animaux de la ferme ne put aller au-delà de la lettre A.
On s’aperçut aussi que les plus bornés, tels que
moutons, poules et canards, étaient incapables d’apprendre par cœur les Sept Commandements.
Après mûre réflexion, Boule de Neige signifia que les Sept Commandements pouvaient, après tout, se ramener à une maxime unique, à savoir Quatrepattes,
oui ! Deuxpattes, non ! En cela, dit-il, réside le principe fondamental de l’Animalisme.
Quiconque en aurait tout à fait saisi la signification serait à l’abri des influences humaines.
Tout d’abord les oiseaux se rebiffèrent, se disant qu’eux aussi sont des Deuxpattes, mais Boule de Neige leur prouva leur erreur, disant :

« Les ailes de l’oiseau, camarades, étant des organes de propulsion, non de manipulation, doivent être regardées comme des pattes. Ça va de soi. Et c’est la main qui fait la marque distinctive de l’homme : la main qui manipule, la main de malignité.»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Pages 23, 24

Les oiseaux restèrent cois devant les mots compliqués de Boule de Neige, mais ils approuvèrent sa conclusion, et tous les moindres animaux de la ferme se mirent à apprendre par cœur la nouvelle maxime : Quatrepattes, oui ! Deuxpattes, non !, que l’on
inscrivit sur le mur du fond de la grange, au-dessus des Sept
Commandements et en plus gros caractères. Une fois qu’ils la surent sans se tromper, les moutons s’en éprirent, et c’est souvent que, couchés dans les champs, ils bêlaient en chœur : Quatrepattes, oui ! Deuxpattes, non ! Et ainsi des heures durant, sans se lasser jamais.
Napoléon ne portait aucun intérêt aux Commissions de
Boule de Neige. Selon lui, l’éducation des jeunes était plus importante que tout ce qu’on pouvait faire pour les animaux déjà d’âge mûr.
Or, sur ces entrefaites, les deux chiennes, Constance et Fleur, mirent bas, peu après la fenaison, donnant naissance à neuf chiots vigoureux.

@renardfrancais

Dès après le sevrage, Napoléon enleva les chiots à leurs mères, disant qu’il pourvoirait personnellement à leur éducation. Il les remisa dans un grenier, où l’on n’accédait que par une échelle de la sellerie, et les y séquestra si bien que bientôt tous les autres animaux oublièrent jusqu’à leur existence.
Le mystère de la disparition du lait fut bientôt élucidé. C’est
que chaque jour le lait était mélangé à la pâtée des cochons.
C’était le temps où les premières pommes commençaient à mûrir,
et bientôt elles jonchaient l’herbe du verger.
Les animaux s’attendaient au partage équitable qui leur semblait aller de soi.
Un jour, néanmoins, ordre fut donné de ramasser les pommes pour les apporter à la sellerie, au bénéfice des porcs. On entendit bien murmurer certains animaux, mais ce fut en vain.
Tous les cochons étaient, sur ce point, entièrement d’accord, y compris Napoléon et Boule de Neige. Et Brille-Babil fut chargé des explications nécessaires.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#Chapitre_III
Pages 24, 25

« Vous n’allez tout de même pas croire, camarades, que nous, les cochons, agissons par égoïsme, que nous nous attribuons des privilèges.
En fait, beaucoup d’entre nous détestent le lait et les pommes.
C’est mon propre cas, Si nous nous les approprions, c’est dans le souci de notre santé.
Le lait et les pommes (ainsi, camarades, que la science le démontre) renferment des substances indispensables au régime alimentaire du cochon.
Nous sommes, nous autres, des travailleurs intellectuels. La direction et l’organisation de cette ferme reposent entièrement sur nous.

@renardfrancais

De jour et de nuit nous veillons à votre bien. Et c’est pour votre bien que nous buvons ce lait et mangeons ces pommes. Savez-vous ce qu’il adviendrait si nous, les cochons, devions faillir à notre devoir ? Jones reviendrait ! Oui, Jones ! Assurément, camarades – s’exclama Brille-Babil, sur un ton presque suppliant, et il se balançait de côté et d’autre, fouettant l’air de sa queue -, assurément il n’y en a pas un seul parmi vous qui désire le retour de Jones ? »
S’il était en effet quelque chose dont tous les animaux ne voulaient à aucun prix, c’était bien le retour de Jones. Quand on leur présentait les choses sous ce jour, ils n’avaient rien à redire.
L’importance de maintenir les cochons en bonne forme
s’imposait donc à l’évidence.
Aussi fut-il admis sans plus de discussion que le lait et les pommes tombées dans l’herbe (ainsi que celles, la plus grande partie, à mûrir encore) seraient prérogative des cochons.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

فهرست مطالب کانال:

قسمت اول شازده کوچولو🦊
Le Petit Prince
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
https://telegram.me/renardfrancais/313

قسمت اول بیگانه
L'Étranger

https://telegram.me/renardfrancais/565

موزیک ویدئو
Chansons et clips musicaux

https://t.me/renardfrancais/1232

ویدئوهای TV5MONDE

https://t.me/renardfrancais/1276

نوشته های روباه🦊

https://t.me/renardfrancais/1248

فصل اول قلعه حیوانات
La Ferme des Animaux

https://t.me/renardfrancais/1376
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 21

چه جاني كندند و چه عرقي ريختند تا توانستند يونجه را انبار كنند اما به زحمتش ميارزيد چه نتيجه حتي بيش از انتظارشان موفقيت آميز بود. كار گاهي دشوار ميشد، زيرا افزار و وسايل كار براي دست بشر ساخته شده بود نه براي حيوان، و اين كه هيچ حيواني نميتوانست با افزاري كه ملازمه با ايستادن روي دو پاي عقب داشت كار كند خود اشكال بزرگي بود.
اما خوكهاي با استعداد، براي رفع هر اشكالي چارهاي مي انديشيدند. اسب ها كه با مزرعه وجب به وجب آشنايي داشتند، در حقيقت كار چمنزني و شنكشي را به مراتب بهتر از جونز و مستخدمينش بلد بودند.

@renardfrancais

خوكها خودشان كار نميكردند، فقط بر كار سايرين نظارت داشتند. طبيعي بود كه به علت توفق علمي رهبر و پيشوا باشند. باكسر و كلوور خود را به آلات چمنزني و شنكشي مي بستند (البته اين روزها ديگر حاجتي به دهنه و افسار نبود) و دورادور مزرعه قدم هاي سنگين و استوار برميداشتند،در حاليكه خوكي به دنبال آنان ميرفت و بر حسب اقتضا «رفيق هين!»و يا «رفيق هش !» ميگفت.
همه حيوانات حتي ضعيفترين آنها در كار برگرداندن يونجه و جمع آوري آن سهيم بودند.حتي اردك ها و مرغ ها تمام روز زير آفتاب زحمت كشيدند و خرده هاي يونجه را با منقار جمع آوري كردند.
بالاخره كار خرمن برداري دو روز زودتر از مدتي كه نوعا جونز و كسانش صرف ميكردند به اتمام رسيد.
به علاوه بيشترين محصولي بودكه مزرعه تا آن زمان به خود ديده بود.هيچ تلف نشده بود، مرغ ها و اردك ها با چشمان تيز آخرين ساقه هاي كوچك را هم جمع كرده بودند و در سراسر مزرعه هيچ حيواني نبود كه به اندازه پر كاهي از محصول دزديده باشد.
در سراسر تابستان كار مزرعه چون ساعت، منظم پيش ميرفت. حيوانات چنان خوشحال بودند كه هرگز تصورش را هم نكرده بودند.
هر لقمه خوراك به آنان لذتي مخصوص ميداد چه، اين قوتي بود كه تماما مال آنها بود و به دست خود براي خود تهيه كرده بودند نه غذاييي كه به دست ارباب خسيس جيره بندي شده باشد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 22

با رفتن انسانهاي طفيلي و بي ارزش غذاي بيشتر داشتند و با اينكه در كار مجرب نبودند، فراغت بيشتري هم داشتند. البته با اشكالات فراواني هم مواجه بودند-مثلا در آخر سال پس از جمعآوري غله ناگزير بودند خوشه ها را به سبك قديم لگد كنند و كاه را با فوت كردن جدا سازند، چون مزرعه ماشين خرمنكوبي نداشتاما خوكان با درايت و باكسر با زور بازو هميشه كار را پيش ميبردند.
باكسر مورد اعجاب و تحسين همه بود. حتي زمان جونز هم پركار بود ولي حالا بيش از هميشه به نظر سه اسب مي آمد. روزهايي پيش ميآمد كه فشار همه كار مزرعه روي شانه هاي پرقدرت او مي افتاد. از صبح تا شب هر جا كه كار دشواري بود هميشه او بود كه ميراند و ميكشيد. با جوجه خروس قرار گذاشته بود كه او را صبحها نيم ساعت قبل از سايرين بيدار كند و داوطلبانه، قبل از آنكه كار روزانه شروع شود، هرجاكه كار فوق العاده اي بود به كار ميپرداخت. هر وقت مشكل و مسئلهاي طرح ميشد جوابش اين بود كه «من بيشتر كار خواهم كرد» -و اين جواب را شعار خود كرده بود. هر كس به تناسب
ظرفيت خود كار ميكرد.
مثلا مرغ ها و اردك ها در موقع خرمن برداري در حدود پنجاه كيلو غله پخش و پلا شده را جمع آوري كرده بودند. نه كسي دزدي ميكرد و نه كسي از سهم جيره اش شكايتي داشت.

@renardfrancais

از نزاع و گاز گرفتن و حسادت كه از عادات زندگي ايام گذشته بود تقريبا اثري نبود. هيچيك يا تقريبا هيچيك شانه از زير بار كار خالي نميكرد. البته مالي صبحها در برخاستن از خواب تنبل بود و كار را قبل از وقت و به بهانه اينكه ريگي در سم دارد تعطيل ميكرد.
و رفتار گربه نسبتا غريب بود. از همان بدو امر همه متوجه شدند كه موقع كار گربه غيب ميشود و ساعتها ناپديد است و فقط وقت غذا يا بعداز كار مثل اينكه هيچ اتفاقي نيفتاده دو باره سروكله اش پيدا ميشود. اما هميشه چنان بهانه هاي عالي داشت و چنان با مهر و محبت خرخر مي كرد كه امكان نداشت در حسن نيتش ترديد شود.
بنجامين الاغ پير، بعد از انقلاب كوچكترين تغييري نكرده بود. كارش را با همان سر سختي و كندي دوران جونز انجام ميداد، نه از زير بار كار شانه خالي ميكرد و نه كاري داوطلبانه انجام ميداد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 23

هيچگاه درباره انقلاب و نتايج آن اظهار نظر نميكرد و وقتي از او ميپرسيدند: مگر خوشحالتر از زمان جونز نيست، فقط ميگفت، «خرها عمر دراز دارند. هيچكدام شما تا حال خر مرده نديده ايد.» و ديگران ناچار خود را به همين جواب معماآميز قانع ميساختند.

يكشنبه ها كار نبود.صبحانه ساعتي ديرتر از معمول صرف ميشد و پس از صرف آن تشريفاتي بدون وقفه هر هفته اجرا ميشد.اول مراسم افراشتن پرچم بود. سنوبال در يراقخانه روميزي كهنه سبزي كه مال خانم جونز بود پيدا كرده بود و رويش سمي و شاخي با رنگ سفيد نقاشي كرده بود.و اين پرچم روزهاي يكشنبه در حياط افراشته ميشد.
سنوبال ميگفت، «رنگ پرچم سبز است براي اينكه نشانه مزارع سر سبز
انگلستان باشد و سم و شاخ علامت جمهوري آينده حيوانات است كه پس از قلع و قمع انسانها بر پا خواهد شد.»
پس از برافراشتن پرچم همه حيوانات در طويله براي جلسه عمومي كه به آن ميتينگ ميگفتند جمع ميشدند. در آن مجمع كار هفته آينده طرح ميشد و تصميمات مورد بحث قرار ميگرفت. هميشه خوكها تصميم ميگرفتند ،ساير حيوانات هرگز نميتوانستند تصميمي اتخاذ كنند ولي راي دادن را ياد گرفته بودند.
سنوبال و ناپلئون در مباحثه از همه فعالتر بودند. ولي به اين معني توجه شده بود كه اين دو هيچگاه با هم توافق ندارند.
پيشنهاد از طرف هر كدام كه بود، واضح و روشن بود كه ديگري مخالف است. حتي در موضوعاتي كه در اساس آن جاي هيچگونه مخالفتي نبود مثل تخصيص دادن قطعه زمين كوچكي پشت باغ ميوه براي سكونت حيوانات بازنشسته بين آن دو بحثي طولاني در ميگرفت. ميتينگ هميشه با خواندن سرود «حيوانات انگليس» ختم ميشد وبعد از ظهر مخصوص تفريح بود.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 23 و 24

خوكها يراق خانه را مركز فرماندهي كرده بودند. شبها در آنجا از روي كتابهايي كه از خانه آورده بودند آهنگري، نجاري و ساير صنايع ضروري را ياد ميگرفتند. سنوبال سرگرم داير كردن تشكيلاتي بود كه آنها را كميته هاي حيواني مي ناميد.
در اين امر پشتكار خستگي ناپذيري داشت. براي مرغ ها كميته توليد تخم مرغ،براي گاوان اتحاديه دم تيزان، كميته تجديد نظر در تعليمات رفقاي غير اهلي (هدف آن رام كردن حيواناتي از قبيل موش و خرگوش بود) براي گوسفندان جنبش پشم سفيدتر و كميته هاي ديگر تشكيل داده بود، به علاوه كلاسهاي مقدماتي به منظور تعليم خواندن و نوشتن تاسيس كرده بود.

@renardfrancais

به طور كلي اين طرح ها با شكست مواجه شد. مثلا كميته تجديدنظر در تعليمات رفقاي غيراهلي تقريبا بلافاصله منحل شد، چه وحوش از راه و رسم اوليه خود عدول نميكردند، و وقتي باآنها سخاوتمندانه رفتار ميشد،از وضع سواستفاده ميكردند.
گربه عضو اين كميته شد و چند روزي خيلي فعال بود. يكروز دوستان ديدند كه بربام نشسته و با گنجشك هاي دور از دسترسش حرف ميزند.
ميگفت «حالا ديگر همه حيوانات با هم دوستند و هر گنجشكي كه بخواهد ميتواند پرواز كند و روي پنجه من بنشيند.» ولي گنجشك ها فاصله شان را با او حفظ كردند.
كلاس هاي خواندن و نوشتن با موفقيت زيادي همراه بود. در پاييزتقريبا همه حيوانات مزرعه تا حدي باسواد شده بودند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 24 و 25

خوكها خواندن و نوشتن را به كمال يادگرفته بودند. سگها نسبتاخوب ميخواندند ولي سواي هفت فرمان علاقه اي به خواندن هيچ چيز نداشتند. موريل، بزسفيد، از سگ ها بهتر ميخواند و گاه تكه پاره هاي روزنامه را كه در زباله پيدا ميكرد براي سايرين ميخواند. بنجامين به خوبي خوكها ميخواند ولي از آن استفاده نميكرد، ميگفت: تا آنجا كه خبر دارد چيزي نيست كه به خواندنش بيارزد. كلوور تمام حروف الفبا را ميدانست ولي از ساختن كلمه عاجز بود. باكسر از حرف ت جلوتر نرفت. با سم بزرگش روي خاك الف ب پ ت را رسم ميكرد و بعد با گوش خوابيده به حروف خيره ميشد، گاهي كاكلش را تكان ميداد و با تمام نيرو سعي ميكرد حروف بعدي را به خاطر آورد ولي توفيق نمييافت. چند بار ج چ ح خ را هم ياد گرفت ولي هربار كه آنها را بهياد داشت متوجه ميشد كه الف و ب و پ و ت را فراموش كرده است. بالاخره مصمم شد كه به همان چهار حرف اول قناعت كند و مرتب هر روز يكي دو بار آنها را مينوشت تا ذهنش آماده باشد. مالي جز چهار حرف اسم خودش از فراگرفتن ساير حروف سر باز زد. اين حروف رابا ساقه هاي نازك درخت ميساخت وبا يكي دو گل آنرا زينت ميداد و به به گويان دورش ميگشت.

@renardfrancais

ساير حيوانات مزرعه از حرف الف جلوتر نرفتند و همچنين كاشف به عمل آمد كه حيوانات كودن، مانند گوسفندان، مرغان و اردك ها قادر به از بر كردن هفت فرمان نيستند. سنوبال پس از مدتي فكر اعلام داشت كه هفتفرمان ميتواند به «چهارپا خوب،دو پا بد» خلاصه شود و گفت اين شعار شامل اساسي حيوانگري است. هر كه آنرا كاملا دريابد از شر نفوذ انسان مصون است. پرندگان ابتدا اعتراض كردند، چون خود آنها هم ظاهرا دو پا داشتند، ولي سنوبال به آنان ثابت كرد كه چنين نيست. گفت: «رفقا بال پرنده عضوي است براي حركت و نه براي اخذ بركت، بنابراين به مثابه پاست. دست علامت مشخصه انسان است و با آن مرتكب تمام اعمال زشتش ميشود.»
پرندگان چيزي از كلمات طويل سنوبال دستگيرشان نشد ولي توضيحاتش را پذيرفتند و همه آماده از بر كردن شعار جديد شدند. «چهارپا خوب،دو پا بد» بر ديوار قلعه و بالاي هفت فرمان و با حروفي درشتر نوشته شد.
وقتي آنرا فرا گرفتند، گوسفندها چنان به آن دلبستگي پيدا كردند كه هر وقت در مزرعه استراحت ميكردند، «چهارپا خوب،دو پابد» را ساعتها بع بع ميكردند بي آنكه خسته شوند.
ناپلئون به كميته هاي سنوبال توجهي نداشت و ميگفت، «تربيت جوانان مقدم بر هر كاري است كه براي بزرگسالان ميكنيم.»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_3
صفحه 25 و 26

اتفاقا كمي پس از برداشت يونجه جسي وبلوبل روي هم نه توله قوي و سالم
زائيدند. ناپلئون توله ها را به مجردي كه از شيرگرفته شدند از مادرهاشان گرفت و گفت شخصا عهده دار تعليم و تربيتشان ميشود. آنها را به بالاخانهاي كه فقط به وسيله نردبان به يراقخانه راه داشت برد و آنها را در چنان انزوايي نگاه داشت كه سايرين به زودي وجودشان را فراموش كردند.
معماي شير به زودي حل شد:هر روز با نواله خوكها مخلوط ميشد. سيبهاي زودرس داشت ميرسيد و زمين باغ ميوه از سيب هاي باد زده پوشيده شده بود. حيوانات تصور كرده بودند كه طبعا سيبها بين همه و به تساوي تقسيم ميشود ولي دستور صادر شد كه سيب ها جمع آوري شود و براي خوراك خوكها به يراق خانه فرستاده شود. بعد از صدور دستور چند تايي از حيوانات زمزمهاي سردادند، ولي نتيجه نداشت چون همه خوكها حتي سنوبال و ناپلئون، در اين امر توافق نظر كامل داشتند وسكوئيلر مامور شد كه توضيحات لازم را به سايرين بدهد.
به صداي رسا گفت : «اميدوارم رفيق تصور نكرده باشند كه ما خوكها اين عمل را از روي خودپسندي و يا به عنوان امتياز مي كنيم. بسياري از ما خوكها از شير و سيب خوشمان نمي آيد. و من به شخصه از آنها بدم مي آيد. تنها هدف از خوردن آنها حفظ سلامتي است. شير و سيب(از طريق علمي به ثبوت رسيده رفقا) شامل موادي است كه براي حفظ سلامتي خوك كاملا ضروري است. ما خوكها كارمان فكري است. تمام كار تشكيلات مزرعه بسته به ماست. ما شب و روز مواظب بهبود وضع همه هستيم.
صرفا به خاطر شماست كه ما شير را مينوشيم و سيب را ميخوريم. هيچ ميدانيد اگر ما به وظايفمان عمل نكنيم چه خواهد شد؟ جونز برميگردد! بله، جونز برميگردد!» و در حاليكه جست و خيز ميكرد و دمش را مي جنباند با لحني تقريبا ملتسمانه فرياد كشيد، «رفقا به طور حتم كسي بين شما نيست كه طالب مراجعت جونز باشد!»
اگر تنها يك موضوع بود كه هيچ حيواني در آن ترديد نداشت عدم تمايل به بازگشت جونز بود. وقتي كه مطالب به اين شكل عرضه شد ديگر جاي حرف نبود.
اهميت حفظ سلامتي خوكها هم كه روشن و واضح بود، بنابراين بدون چون و چرا موافقت شد كه شير و سيب هاي باد زده همچنين محصول اصلي سيب پس از رسيدن منحصرا مال خوكها باشد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Page 26

A la fin de l’été, la nouvelle des événements avait gagné la moitié du pays.
Chaque jour, Napoléon et Boule de Neige dépêchaient des volées de pigeons voyageurs avec pour mission de se mêler aux autres animaux des fermes voisines.
Ils leur faisaient le récit du soulèvement, leur apprenaient l’air de Bêtes d’Angleterre.
Pendant la plus grande partie de ce temps, Mr. Jones se tenait à Willingdon, assis à la buvette du Lion-Rouge, se plaignant à qui voulait l’entendre de la monstrueuse injustice dont il avait été
victime quand l’avaient exproprié une bande d’animaux, de vrais propres à rien.
Les autres fermiers, compatissants en principe, lui
furent tout d’abord de médiocre secours. Au fond d’eux mêmes, ils se demandaient s’ils ne pourraient pas tirer profit de la mésaventure de Jones.

@renardfrancais

Par chance, les propriétaires des deux fermes attenantes à la sienne étaient en mauvais termes et toujours à se chamailler.
L’une d’elles, Foxwood, était une vaste exploitation mal tenue et vieux jeu pâturages chétifs, haies à l’abandon, halliers envahissants.
Quant au propriétaire : un Mr. Pilkington, gentleman farmer qui donnait la plus grande partie de son temps à la chasse ou à la pêche, suivant la saison. L’autre ferme, Pinchfield, plus petite mais mieux entretenue, appartenait à un Mr. Frederick, homme décidé et retors, toujours en procès, et connu
pour sa dureté en affaires.
Les deux propriétaires se détestaient au point qu’il leur était malaisé de s’entendre, fût-ce dans leur intérêt commun.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Pages 26, 27

Ils n’en étaient pas moins épouvantés l’un comme l’autre par le soulèvement des animaux, et très soucieux d’empêcher leurs propres animaux d’en apprendre trop à ce sujet.
Tout d’abord, ils affectèrent de rire à l’idée de fermes gérées par, les animaux eux-mêmes.
Quelque chose d’aussi extravagant on en verra la fin en une quinzaine, disaient-ils.
Ils firent courir le bruit qu’à la Ferme du Manoir (que pour rien au monde ils n’auraient appelée la Ferme des Animaux) les bêtes ne cessaient de s’entrebattre, et bientôt seraient acculées à la famine.
Mais du temps passa : et les animaux, à l’évidence, ne mouraient pas de faim. Alors Frederick et Pilkington durent changer de refrain : cette exploitation n’était que scandales et atrocités.

@renardfrancais

Les animaux se livraient au cannibalisme, se torturaient entre eux avec des fers à cheval chauffés à blanc, et ils avaient mis en commun les femelles.
Voilà où cela mène, disaient Frederick et Pilkington, de se révolter contre les lois de la nature.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Page 27

Malgré tout, on n’ajouta jamais vraiment foi à ces récits. Une
rumeur gagnait même, vague, floue et captieuse, d’une ferme magnifique, dont les humains avaient été éjectés et où les animaux se gouvernaient eux-mêmes ; et, au fil des mois, une vague d’insubordination déferla dans les campagnes.
Des taureaux jusque-là dociles étaient pris de fureur noire. Les moutons abattaient les haies pour mieux dévorer le trèfle.
Les vaches ruaient, renversant les seaux. Les chevaux se dérobaient devant l’obstacle culbutant les cavaliers.
Mais surtout, l’air et jusqu’aux paroles de Bêtes d’Angleterre, gagnaient partout du terrain.
L’hymne révolutionnaire s’était répandu avec une rapidité stupéfiante.

@renardfrancais

L’entendant, les humains ne dominaient plus leur fureur, tout en prétendant qu’ils le trouvaient ridicule sans plus. Il leur échappait, disaient-ils, que même des animaux puissent s’abaisser à d’aussi viles bêtises.
Tout animal surpris à chanter Bêtes d’Angleterre se voyait sur-le-champ donner la bastonnade.
Et pourtant l’hymne gagnait toujours du terrain, irrésistible : les merles le sifflaient dans les haies, les pigeons le roucoulaient dans les ormes, il se mêlait au tapage du maréchal-ferrant comme à la mélodie des cloches.
Et les humains à son écoute, en leur for intérieur, tremblaient comme à l’annonce d’une prophétie funeste.
Au début d’octobre, une fois le blé coupé, mis en meules et
en partie battu, un vol de pigeons vint tourbillonner dans les airs, puis, dans la plus grande agitation, se posa dans la cour de la Ferme des Animaux.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Page 28

Jones et tous ses ouvriers, accompagnés d’une demi-douzaine d’hommes de main de Foxwood et de Pinchfield, avaient franchi la clôture aux cinq barreaux et gagnaient la maison par le chemin de terre.
Tous étaient armés de gourdins, sauf Jones, qui, allait en tête, fusil en main. Sans nul doute, ils entendaient reprendre possession des lieux.
A cela, on s’était attendu de longue date, et toutes précautions étaient prises.
Boule de Neige avait étudié les campagnes de Jules César dans un vieux bouquin découvert dans le corps de logis, et il dirigeait les opérations défensives. Promptement, il donna ses ordres, et en peu de temps chacun fut à son poste.

@renardfrancais

Comme les humains vont atteindre les dépendances, Boule de Neige, lance sa première attaque.
Les pigeons, au nombre de trente cinq, survolent le bataillon ennemi à modeste altitude, et lâchent leurs fientes sur le crâne des assaillants.
L’ennemi, surpris, doit bientôt faire face aux oies mollets buscade derrière la haie, qui débouchent et chargent. Du bec, elles s’en prennent aux mollets.
Encore ne sont-ce là qu’escarmouches et menues diversions ; bientôt, d’ailleurs, les humains repoussent les oies à grands coups de gourdins. Mais alors Boule de Neige lance sa seconde attaque.
En personne, il conduit ses troupes à l’assaut, soit Edmée, la chèvre blanche, et tous les moutons.
Et tous se ruent sur les hommes, donnant du boutoir et de la corne, les harcelant de toutes parts.
Cependant, un rôle particulier est dévolu à l’âne Benjamin, qui tourne sur lui-même et de ses petits sabots décoche ruade après ruade.
Mais, une nouvelle fois, les hommes prennent le dessus, grâce à leurs gourdins et à leurs chaussures ferrées.
À ce moment, Boule de Neige pousse un cri aigu, signal de la retraite, et tous les animaux de tourner casaque, de fuir par la grande porte et de gagner la cour.
Les hommes poussent des clameurs de triomphe. Et, croyant l’ennemi en déroute, ils se précipitent çà et là à ses trousses.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Page 29

C’est ce qu’avait escompté Boule de Neige. Dès que les
hommes se furent bien avancés dans la cour, à ce moment surgissent de l’arrière les trois chevaux, les trois vaches et le gros des cochons, jusque-là demeurés en embuscade dans l’étable. Les humains, pris à revers, voient leur retraite coupée. Boule de Neige donne le signal de la charge, lui-même fonçant droit sur Jones.
Celui-ci, prévenant l’attaque, lève son arme et tire.
Les plombs se logent dans l’échine de Boule de Neige et l’ensanglantent, et un mouton est abattu, mort.
Sans se relâcher, Boule de Neige se jette de tout son poids (cent vingt kilos) dans les jambes du propriétaire exproprié qui lâche son fusil et va bouler sur un tas de fumier. Mais le plus horrifiant, c’est encore Malabar cabré sur ses pattes de derrière et frappant du fer de ses lourds sabots avec une vigueur d’étalon.

@renardfrancais

Le premier coup, arrivé sur le crâne, expédie un palefrenier de Foxwood dans la boue, inerte.
Voyant cela, plusieurs hommes lâchent leur gourdin et tentent de fuir. C’est la panique chez l’ennemi.
Tous les animaux le prennent en chasse, le traquent autour de la cour, l’assaillent du sabot et de la corne, culbutant, piétinant les hommes.
Et pas un animal qui, à sa façon, ne tienne sa revanche, et même la chatte s’y met.
Bondissant du toit tout à trac sur les épaules d’un vacher, elle lui enfonce les griffes dans le cou, ce qui lui arrache des hurlements.
Mais, à un moment, sachant la voie libre, les hommes filent hors de la cour, puis s’enfuient sur la route, trop heureux d’en être quittes à bon compte.
Ainsi, à cinq minutes de l’invasion, et par le chemin
même qu’ils avaient pris, ils battaient en retraite, ignominieusement, un troupeau d’oies leurs chausses, leur mordant les jarrets et sifflant des huées.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Pages 29, 30

Plus d’hommes sur les lieux, sauf un, le palefrenier, gisant la face contre terre.
Revenu dans la cour, Malabar effleurait le corps à petits coups de sabot, s’efforçant de le retourner sur le dos. Le garçon ne bougeait plus.
« Il est mort, dit Malabar, tout triste. Ce n’était pas mon intention de le tuer. J’avais oublié les fers de mes sabots.
Mais qui voudra croire que je ne l’ai pas fait exprès.
– Pas de sentimentalité, camarade ! s’écria Boule de Neige dont les blessures saignaient toujours. La guerre, c’est la guerre.
L’homme n’est à prendre en considération que changé en cadavre.
– Je ne veux assassiner personne, même pas un homme, répétait Malabar, en pleurs.
– Où est donc Edmée ? » s’écria quelqu’un.
De fait, Edmée était invisible. Les animaux étaient dans tous
leurs états.
Avait-elle été molestée, plus ou moins grièvement, ou peut-être même les hommes l’avaient-ils emmenée prisonnière ?
Mais à la fin on la retrouva dans son box. Elle, s’y cachait, la tête enfouie dans le foin. Entendant une détonation, elle avait pris la fuite.
Plus tard, quand les animaux revinrent dans la cour, ce fut pour s’apercevoir que le garçon d’écurie, ayant repris connaissance, avait décampé.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Fermes des Animaux
#chapitre_IV
Page 30

De nouveau rassemblés, les animaux étaient au comble de l’émotion, et à tue-tête chacun racontait ses prouesses au combat. À l’improviste et sur-le-champ, la victoire fut célébrée.
On hissa les couleurs, on chanta Bêtes d’Angleterre plusieurs fois de suite, enfin le mouton qui avait donné sa vie à la cause fut l’objet de funérailles solennelles.
Sur sa tombe on planta une aubépine. Au bord de la fosse, Boule de Neige prononça une brève allocution : « Les animaux, déclara-t-il, doivent se tenir prêts à mourir pour leur propre ferme. »
A l’unanimité une décoration militaire fut créée, celle de Héros-Animal, Première Classe, et elle fut conférée séance tenante à Boule de Neige et à Malabar.

@renardfrancais

Il s’agissait d’une médaille en cuivre (en fait, on l’avait trouvée dans la sellerie, car autrefois elle avait servi de parure au collier des chevaux), à porter les dimanches et jours fériés.
Une autre décoration, celle de Héros-Animal, Deuxième Classe, fut, à titre posthume, décernée au mouton.
Longtemps on discuta du nom à donner au combat, pour enfin retenir celui de bataille de l’Étable, vu que de ce point l’attaque victorieuse avait débouché.
On ramassa dans la boue le fusil de Mr. Jones. Or on savait qu’il y avait des cartouches à la ferme.
Aussi fut-il décidé de dresser le fusil au pied du mât, tout comme une pièce d’artillerie, et deux fois l’an de tirer une salve : le 12 octobre en souvenir de la bataille de l’Étable, et à la Saint-Jean d’été, jour commémoratif du Soulèvement.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_4
صفحه 29

تا اواخر تابستان شرح حوادث قلعه حيوانات در نيمي از دهكده منتشر شد. همه روزه سنوبال و ناپلئون دسته دسته كبوتران را مامور ميكردند كه به مزارع مجاور بروند و با حيوانات آن مزارع درآميزند و داستان انقلاب را نقل كنند و به آنها آهنگ سرود «حيوانات انگليس» را تعليم دهند.
غالب اين ايام آقاي جونز در بار ميخانه شير سرخ مينشست و براي هر كس كه
حوصله شنيدن داشت از ظلمي كه به او شده بود و اينكه يك دسته حيوان بيارزش او را از ملكش رانده بودند شكوه ميكرد. ساير زارعين به طور اصولي همدردي ميكردند ولي در بادي امر كمك شاياني به او نكردند. هر يك از آنان پنهاني به اين فكر بود، كه به چه نحو ميتواند از بدبختي جونز به نفع خويش استفاده كند.


@renardfrancais

خوشبختانه ميانه مالكين مزارع مجاور دائما شكر آب بود. يكي از دو مزرعه مجاور فاكسوود ناميده ميشد مزرعه وسيعي بود فراموش شده، كهنه، با درخت هاي بي تناسب و چراگاه هاي بي مصرف و پرچين هاي خراب .
مالكش آقاي پيلكينگتن زارع سهل انگاري بود كه وقتش را به اقتضاي فصل به ماهيگيري يا شكار ميگذراند. مزرعه ديگر كه اسمش پينجفيلد بود كوچكتر بود و
بهتر نگهداري شده بود، مالكش آقاي فردريك نامي بود.
خشن و باهوش ، غالبا گرفتاردعاوي دادگستري و به سختگيري در معاملات مشهور. اين دو با چنان از هم متنفر بودند كه امكان توافق آنها حتي در دفاع از منافع مشتركشان بعيد بود.
با وجود اين هر دوي آنان از انقلاب قلعه حيوانات هراسان بودند و كاملا مراقب كه نگذارند حيوانات مزرعه خودشان چيز زيادي از آن درك كنند.
در بادي امر چنين وانمود مي كردند مطلب خنده دار است و فكر اينكه مزرعه اي را حيوانات اداره كنند مضحك است . معتقد بودند غائله ظرف يكي دو هفته رفع خواهد شد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_4
صفحه 30

شايع كردند كه در مزرعه مانر (اصرار داشتند كه مزرعه را مانر بنامند و اسم قلعه حيوانات را نميتوانستند تحمل كنند.)
همه حيوانات به جان هم افتادند و بزودي از گرسنگي تلف ميشوند. وقتي كه مدتي گذشت و مسلم گشت كه حيوانات از گرسنگي تلف نشدند فردريك و پيلكينگتن لحن خود را تغيير دادند و از فساد و جنايات وحشتناك قلعه حيوانات سخن راندند.
شايع كردند كه آنجا حيوانات يكديگر را ميخورند و همديگر را با نعل داغ شكنجه ميكنند و ماده هايشان اشتراكي است . فردريك و پيلكينگتن ميكفتند اينها همه نتيجه سرپيچي از قوانين طبيعي است .
ولي اين داستان ها هيچگاه به تمام معني باور نميشد. قصه مزرعه عجيبي كه حيوانات بشر را از آن بيرون كرده اند و خودشان آن را اداره ميكنند به صور و اشكال مبهم و گوناگون در حال اشاعه بود، و در خلال آن سال موجي از طغيان و تمرد تمام حول وحوش را فرا گرفت.
گاوهاي نر كه هميشه رام بودند يك مرتبه سركش شدند، گوسفندها پرچين ها را
شكستند و به جان شبدرها افتادند، ماده گاوها با لگد سطلهاي شير را واژگون كردند و اسب هاي شكاري از پرش از روي موانع سرباز زدند و سواركاران را زمين زدند.

@renardfrancais

از همه مهمتر همه جا آهنگ و حتي كلمات سرود «حيوانات انگليس» را ميدانستند.
با سرعت سرسام آوري منتشر شده بود. آدمها با اينكه وانمود ميكردند مطلب كاملا مسخره است، نميتوانستند خونسردي خود را حفظ كنند. ميگفتند چطور ممكن است حتي چهارپايان حاضر شوند چنين آواز بي ارزشي را بخوانند.
هر حيواني را كه حين خواندن سرود دستگير ميكردند در محل به چوب مي بستند معذلك آواز قطع نميشد.
ترقه ها روي پرچين ها آن را با سوت مينواختند و كبوترها روي درخت هاي نارون آن را بغ بغو ميكردند.
آهنگ در صداي چكش آهنگري و طنين زنگ كليسا نيز نفوذ كرده بود و وقتي آدم ها آن را ميشنيدند برخود ميلرزيدند زيرا آينده شوم خود را در آن ميديدند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_4
صفحه 31

يكي از روزهاي اوايل اكتبر وقتي كه غله درو و انباشته شده بود و حتي مقداري از آن خرمنكوبي هم شده بود دستهاي از كبوتران ميان هوا چرخي زدند و با هيجان فرود آمدند.
جونز و كليه آدم هايش به علاوه شش تن از مزرعه فاكسوود و پينجفيلد از دروازه پنجكلونه وارد شده بودند و از راه ارابه رو به سوي مزرعه مي آمدند و همه غير از جونز كه پيشاپيش ميآمد و تفنگي در دست داشت ، چماق و چوب داشتند. مسلم بود كه به منظور تسخير مجدد قلعه مي آيند.
از مدتها پيش انتظار اين امر ميرفت و تمام احتياط لازم به عمل آمده بود. سنوبال كه جنگ هاي ژول سزار را از روي يك نسخه قديمي كه در خانه يافته بود مطالعه كرده بود مسئول عمليات دفاعي بود و فورا دستورات لازم را صادر كرد و ظرف دو دقيقه هر حيواني سرپست خود حاضر بود.

@renardfrancais

به مجردي كه آدمها به مزرعه نزديك شدند سنوبال اولين حمله راآغاز كرد. كبوترها كه كل تعدادشان بالغ بر سيوپنج بود پروازكنان در هوا روي سر مردم فضله انداختند، و هنگامي كه آدم ها سرگرم رفع اين گرفتاري بودند اردك ها كه پشت پرچين مخفي بودند حمله كردند و ماهيچه هاي پاي آنان را به شدت منقار زدند.
اين قسمت در واقع فقط مانور كوچكي بود و صرفا به منظور ايجاد بينظمي مختصري طرح شده بود و آدم ها به سهولت غازها را به وسيله چوب راندند. سپس سنوبال به حمله دوم پرداخت.
موريل و بنجامين و همه گوسفندان در حاليكه سنوبال پيشاپيش آنان بود به جلو حمله ور شدند. و از هر سو آدم ها را شاخ و لگد ميزدند .
بنجامين پشتش را كرده بود و با سم هاي كوچكش جفتك پراني ميكرد. اين بار نيز قدرت آدم ها با كفش هاي ميخدار و چوب دستي بيش از تحمل حيوانات بود. همه با نعره اي كه سنوبال كشيد و به منزله علامت عقب نشيني بود برگشتند و از راهرو به حياط گريختند.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_4
صفحه 32

آدمها فرياد پيروزي كشيدند. دشمنان را همان طور كه انتظار داشتند در حال فرار ديدند و با بينظمي به تعقيب آنان پرداختند. اين همان بود كه سنوبال ميخواست .
به محض اينكه همه آنها به ميان حياط رسيدند سه اسب ، سه ماده گاو و بقيه خوكها كه در گاوداني كمين كرده بودند ناگهان از پشت آنها سر درآوردند و راه را بر آدمها بستند. سنوبال علامت حمله داد خودش مستقيم به طرف جونز حمله برد. جونز او را ديد و تفنگش را آتش كرد، ساچمه پشت سنوبال را خراش داد و گوسفندي كشته شد. سنوبال بدون لحظه اي درنگ هيكل صدكيلويي خود راروي پاي جونز انداخت. جونز روي پهن نقش شد و تفنگ از دستش به سويي پريد.
از اين وحشتناكتر منظره باكسر بود كه روي دو پاي عقب برخاسته بود و با سم بزرگ نعل دارش بر سرو روي آدمها ميزد. اولين ضربه اش به جمجمه شاگرد مهتري گرفت كه چون مرده روي گل افتاد.
با ديدن اين منظره چند نفر چوب ها را انداختند و در مقام فرار برآمدند. وحشت همه را گرفته بود و حيوانات آنها را گرداگرد حياط مي راندند. آدم ها شاخ و لگد ميخوردند، گزيده و لگدكوب ميشدند، و در سراسر مزرعه حيواني نبود كه به شيوه خاص خود از آنها انتقامي نگيرد.

@renardfrancais

حتي گربه غفلتا از روي بام بر شانه گاوچراني جست و چنگالش را در گردن او فرو برد و نعره گاوچران را بلند كرد.
به مجردي كه مفري پيدا شد آدمها
گويي از خدا خواستند و بيرون دويدند و به طرف جاده اصلي فرار كردند. بدين طريق پنج دقيقه بيشتر از هجومشان نگذشته بود كه از راهي كه آمده بودند مفتضحانه عقب نشستند، در حاليكه اردكها صداكنان دنبالشان ميكردند و ماهيچه هاي پاهايشان را نوك ميزدند.
همه آدمها رفتند جز يكي. پشت حياط باكسر تلاش ميكرد با سمش شاگرد مهتر را كه با صورت تو گل افتاده بود برگرداند ولي پسر تكان نميخورد. باكسر با تاثر گفت:
«مرده است ،من نميخواستم اين كار را بكنم به كلي از ياد برده بودم كه نعل آهنين دارم .كي باور ميكند كه من در اين كار تعمدي نداشته ام؟ »
سنوبال كه هنوز از جراحتش خون مي چكيد نعره زد «عاطفه و دلسوزي لازم نيست رفيق! جنگ، جنگ است. فقط آدم مرده ، آدم خوب است.»

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_4
صفحه 33

باكسر در حاليكه اشك در چشمانش حلقه زده بود تكرار كرد«من نميخواهم جان هيچ كس حتي جان آدم را بگيرم.»
يكي از حيوانات با تعجب گفت «پس مالي كجاست؟ »
در واقع اثري از مالي نبود، براي يك لحظه وحشت زيادي ايجاد شد، ترس اين ميرفت كه نكند آدم ها به طريقي به او آسيب رسانده باشند يا حتي او را با خود برده باشند. مالي را بالاخره در آخورش در حاليكه سر را زير يونجه ها مخفي كرده بود پيدا كردند. از همان لحظه شليك تفنگ فرار كرده بود.
وقتي حيوانات پس از يافتن مالي برگشتند ديدند كه شاگرد مهتر كه در واقع بيهوش شده بود حالش به جا آمده و به چاكزده است. حيوانات با هيجان بسيار دوباره گرد هم جمع شدند.
هر يك با اوج صداي خويش داستان هنرنمايي خود را در جنگ شرح مي داد. بدون مقدمه جشني به خاطر فتح و پيروزي بر پا شد.

@renardfrancais

پرچم بالا رفت و سرود «حيوانات انگليس » چندين بار خوانده شد.بعد هم از گوسفند شهيد تشييع مجللي به عمل آمد و بوته خاري بر مزارش غرس شد.
سنوبال كنار قبر نطق كوتاهي ايراد كرد و به لزوم آمادگي همه حيوانات و در صورت ضرورت به جانفشاني در راه قلعه حيوانات تاكيد كرد.
حيوانات به اتفاق آرا تصميم گرفتند كه نشاني نظامي به اسم نشان " شجاعت حيواني درجه يك " داشته باشند و آن را در همان وقت و همان جا به سنوبال و باكسر اعطا كردند. مدال برنجي بود و در واقع از يراق اسبها در يراقخانه به دست آمده بود.
قرار شد مدال يكشنبه ها و روزهاي تعطيل به سينه نصب شود.
نشان "شجاعت حيواني درجه دو"يي هم تهيه شد و به گوسفند شهيد اعطا گشت . در اطراف اسم جنگ بحث زيادي شد و بالاخره آن را جنگ گاوداني ناميدند، چون يورش از گاوداني شروع شد.
تفنگ جونز را كه روي گل مانده بود با فشنگهايي كه ميدانستند در مزرعه به جا مانده است به مثابه مهمات در پاي چوب پرچم گذاشتند و قرار شد تفنگ را سالي
دوبار شليك كنند يك مرتبه در دوازدهم اكتبر سالگرد جنگ گاوداني و يك مرتبه در نيمه تابستان سالروز انقلاب.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 31

L’hiver durait, et, de plus en plus, Lubie faisait des siennes.
Chaque matin elle était en retard au travail, donnant pour excuse qu’elle ne s’était pas réveillée et se plaignant de douleurs singulières, en dépit d’un appétit robuste.
Au moindre prétexte, elle quittait sa tâche et filait à l’abreuvoir, pour s’y mirer comme une sotte. Mais d’autres rumeurs plus alarmantes circulaient sur son compte.
Un jour, comme elle s’avançait dans la cour, légère et trottant menu, minaudant de la queue et mâchonnant du foin, Douce la prit à part.
« Lubie, dit-elle, j’ai à te parler tout à fait sérieusement.
Ce matin, je t’ai vue regarder par-dessus la haie qui sépare de Foxwood, la Ferme des Animaux.

@renardfrancais

L’un des hommes de Mr. Pilkington se tenait de l’autre côté. Et… j’étais loin de là… j’en conviens… mais j’en suis à peu près certaine, j’ai vu qu’il te causait et te caressait le museau. Qu’est-ce que ça veut dire, ces façons, Lubie ? »
Lubie se prit à piaffer et à caracoler, et elle dit :
– Pas du tout ! Je lui causais pas ! Il m’a pas caressée ! C’est des mensonges !
– Lubie ! Regarde-moi bien en face. Donne-moi ta parole
d’honneur qu’il ne te caressait pas le museau.
– Des mensonges ! », répéta Lubie, mais elle ne put soutenir
le regard de Douce, et l’instant d’après fit volte-face et fila au galop dans les champs. Soudain Douce eut une idée.
Sans s’en ouvrir aux autres, elle se rendit au box de Lubie et à coups de sabots retourna la paille sous la litière, elle avait dissimulé une petite provision de morceaux de sucre, ainsi qu’abondance de rubans de différentes couleurs.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 32

Trois jours plus tard, Lubie avait disparu. Et trois semaines
durant on ne sut rien de ses pérégrinations.
Puis les pigeons rapportèrent l’avoir vue de l’autre côté de Willingdon, dans les brancards d’une charrette anglaise peinte en rouge et noir, à l’arrêt
devant une taverne. Un gros homme au teint rubicond, portant guêtres et culotte de cheval, et ayant tout l’air d’un cabaretier, lui caressait le museau et lui donnait des sucres.
Sa robe était tondue de frais et elle portait une mèche enrubannée d’écarlate.
Elle avait l’air bien contente, à ce que dirent les pigeons. Par la suite, et à jamais, les animaux ignorèrent tout de ses faits et gestes.
En janvier, ce fut vraiment la mauvaise saison.
Le froid vous glaçait les sangs, le sol était dur comme du fer, le travail aux champs hors de question. De nombreuses réunions se tenaient dans la grange, et les cochons étaient occupés à établir le plan de la saison prochaine.
On en était venu à admettre que les cochons, étant manifestement les plus intelligents des animaux, décideraient à l’avenir de toutes questions touchant la politique de la ferme, sous réserve de ratification à la majorité des voix.
Cette méthode aurait assez bien fait l’affaire sans les discussions entre Boule de Neige et Napoléon, mais tout sujet prêtant à contestation les opposait.
L’un proposait-il un ensemencement d’orge sur une plus grande superficie : l’autre, immanquablement, plaidait pour l’avoine.
Ou si l’un estimait tel champ juste ce qui convient aux choux : l’autre rétorquait betteraves. Chacun d’eux avait ses partisans, d’où la violence des débats.

@renardfrancais

Lors des assemblées, Boule de Neige l’emportait souvent grâce à des discours brillants, mais entre-temps Napoléon était le plus apte à rallier le soutien des uns et des autres. C’est auprès des moutons qu’il réussissait le mieux.
Récemment, ceux-ci s’étaient pris à bêler avec grand intérêt le slogan révolutionnaire : Quatrepattes, oui ! Deuxpattes,
non ! à tout propos et hors de propos, et souvent ils interrompaient les débats de cette façon.
On remarqua leur penchant à entonner leur refrain aux moments cruciaux des discours de Boule de Neige.


@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 33

Celui-ci avait étudié de près de vieux numéros d’un hebdomadaire consacré au fermage et à l’élevage, qu’il avait dénichés dans le corps du bâtiment principal, et il débordait de projets : innovations et perfectionnements. C’est en érudit qu’il parlait ensilage, drainage des champs, ou même scories mécaniques.
Il avait élaboré un schéma compliqué : désormais les animaux déposeraient leurs fientes à même les champs, en un point différent chaque jour, afin d’épargner le transport.
Napoléon ne soumit aucun projet, s’en tenant à dire que les plans de Boule de Neige tomberaient en quenouille. Il paraissait attendre son heure.
Cependant, aucune de leurs controverses n’atteignit en âpreté celle du moulin à vent.
Dominant la ferme, un monticule se dressait dans un grand pâturage proche des dépendances. Après avoir reconnu les lieux, Boule de Neige affirma y voir l’emplacement idéal d’un moulin à vent.

@renardfrancais

Celui-ci, grâce à une génératrice, alimenterait la ferme en électricité. Ainsi éclairerait-on écurie, étable et porcherie, et les chaufferait-on en hiver. Le moulin actionnerait encore un hache-paille, une machine à couper la betterave, une scie circulaire, et il permettrait la traite mécanique.
Les animaux n’avaient jamais entendu parler de rien de pareil (car cette ferme vieillotte n’était pourvue que de l’outillage le plus primitif).
Aussi écoutaient-ils avec stupeur Boule de Neige évoquant toutes ces machines mirifiques qui feraient l’ouvrage à leur place tandis qu’ils paîtraient à loisir ou se cultiveraient l’esprit par la lecture et la conversation.
En quelques semaines, Boule de Neige mit définitivement au
point ses plans.
La plupart des détails techniques étaient empruntés à trois livres ayant appartenu à Mr. Jones : un manuel du bricoleur, un autre du maçon, un cours d’électricité pour débutants.
Il avait établi son cabinet de travail dans une couveuse artificielle aménagée en appentis.
Le parquet lisse de l’endroit étant propice à qui veut dresser des plans, il s’enfermait là des heures durant :
une pierre posée sur les livres pour les tenir ouverts, un morceau de craie fixé à la patte, allant et venant, traçant des lignes, et de temps à autre poussant de petits grognements enthousiastes.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 34

Les plans se compliquèrent au point de bientôt n’être qu’un amas de manivelles et pignons, couvrant plus de la moitié du parquet.
Les autres animaux, absolument dépassés, étaient transportés d’admiration.
Une fois par jour au moins, tous venaient voir ce
qu’il était en train de dessiner, et même les poules et canards, qui prenaient grand soin de contourner les lignes tracées à la craie. Seul Napoléon se tenait à l’écart.
Dès qu’il en avait été question, il s’était déclaré hostile au moulin à vent. Un jour, néanmoins, il se présenta à l’improviste, pour examiner les plans. De sa démarche lourde, il arpenta la pièce, braquant un regard attentif sur chaque détail, et il renifla de dédain une fois ou deux.
Un instant, il
s’arrêta à lorgner le travail du coin de l’œil, et soudain il leva la patte et incontinent compissa le tout. Ensuite, il sortit sans dire mot.
Toute la ferme était profondément divisée sur la question du moulin à vent.
Boule de Neige ne niait pas que la construction en serait malaisée.
Il faudrait extraire la pierre de la carrière pour en bâtir les murs, puis fabriquer les ailes, ensuite il faudrait encore se procurer les dynamos et les câbles.

@renardfrancais

(Comment ? Il se taisait là-dessus.) Pourtant, il ne cessait d’affirmer que le tout serait achevé en un an.
Dans la suite, il déclara que l’économie en main d’œuvre permettrait aux animaux de ne plus travailler que trois jours par semaine. Napoléon, quant à lui, arguait que l’heure était à l’accroissement de la production alimentaire.
« Perdez votre temps, disait-il, à construire un moulin à vent, et tout le monde
crèvera de faim. »
Les animaux se constituèrent en factions rivales, avec chacune son mot d’ordre, pour l’une : « Votez pour Boule de Neige et la semaine de trois jours ! », pour l’autre « Votez pour Napoléon et la mangeoire pleine ! » Seul Benjamin ne s’enrôla sous aucune bannière.
Il se refusait à croire à l’abondance de nourriture comme à l’extension des loisirs. Moulin à vent ou pas, disait-il, la vie continuera pareil, mal, par conséquent.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 35

Outre les controverses sur le moulin à vent, se posait le problème de la défense de la ferme.
On se rendait pleinement compte que les humains, bien qu’ils eussent été défaits à la bataille de l’Étable, pourraient bien revenir à l’assaut, avec plus de détermination cette fois, pour rétablir Mr. Jones à la tête du domaine. Ils y auraient été incités d’autant plus que la nouvelle de leur débâcle avait gagné les campagnes, rendant plus récalcitrants que jamais
les animaux des fermes.
Comme à l’accoutumée, Boule de Neige et Napoléon s’opposaient. Suivant Napoléon, les animaux de la ferme devaient se procurer des armes et s’entraîner à s’en servir.
Suivant Boule de Neige, ils devaient dépêcher vers les terres voisines un nombre de pigeons toujours accru afin de fomenter la révolte chez les animaux des autres exploitations.
Le premier soutenait que, faute d’être à même de se défendre, les animaux de la ferme couraient au désastre ; le second, que des soulèvements en chaîne auraient pour effet de détourner l’ennemi de toute tentative de reconquête.
Les animaux écoutaient Napoléon, puis Boule de Neige, mais ils ne savaient pas à qui donner raison. De fait, ils étaient toujours de l’avis de qui parlait le dernier. Le jour vint où les plans de Boule de Neige furent achevés.

@renardfrancais

À l’assemblée tenue le dimanche suivant, la question fut mise aux voix : fallait-il ou non commencer la construction du moulin à vent ? Une fois les animaux réunis dans la grange, Boule de Neige se leva et, quoique interrompu de temps à autre par les bêlements des moutons, exposa les raisons qui plaidaient en faveur du moulin à vent.
Puis Napoléon se leva à son tour. Le moulin à vent, déclara-t-il avec beaucoup de calme, est une insanité. Il déconseillait à tout le monde de voter le projet.
Et, ayant tranché, il se rassit n’ayant pas parlé trente secondes, et semblant ne guère se soucier de l’effet produit. Sur quoi Boule de Neige bondit.
Ayant fait taire les moutons qui s’étaient repris à bêler, il se lança dans un plaidoyer d’une grande passion en faveur du moulin à vent. Jusque-là, l’opinion flottait, partagée en deux.
Mais bientôt les animaux furent transportés par l’éloquence de Boule de Neige qui, en termes flamboyants, brossa un tableau du futur à la Ferme des Animaux. Plus de travail sordide, plus d’échines ployées sous le fardeau !

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 36

Et l’imagination aidant, Boule de Neige, loin désormais des hache-paille et des coupe-betteraves, loua hautement
l’électricité. Celle-ci, proclamait-il, actionnera batteuse et charrues, herses et moissonneuses-lieuses.
En outre, elle permettra d’installer dans les étables la lumière, le chauffage, l’eau courante chaude et froide. Quand il se rassit, nul doute ne subsistait sur l’issue du vote.
À ce moment, toutefois, Napoléon se leva, jeta sur Boule de Neige un regard oblique et singulier, et poussa un gémissement dans l’aigu que personne ne lui avait encore entendu pousser.
Sur quoi, ce sont dehors des aboiements affreux, et bientôt se ruent à l’intérieur de la grange neuf molosses portant des colliers incrustés de cuivre.
Ils se jettent sur Boule de Neige, qui, de justesse échappe à leurs crocs. L’instant d’après, il avait passé la porte, les chiens à ses trousses. Alors, trop abasourdis et épouvantés pour élever la voix, les animaux se pressèrent en cohue vers la sortie, pour voir la poursuite.
Boule de Neige détalait par le grand pâturage qui mène à la route.

@renardfrancais

Il courait comme seul un cochon peut courir, les chiens sur ses talons.
Mais tout à coup voici qu’il glisse, et l’on croit que les chiens sont sur lui. Alors il se redresse, et file d’un train encore plus vif.
Les chiens regagnent du terrain, et l’un d’eux, tous crocs dehors, est sur le point de lui mordre la queue quand, de justesse, il l’esquive. Puis, dans un élan suprême, Boule de Neige se faufile par un trou dans la haie, et on ne le revit plus. En silence, terrifiés, les animaux regagnaient la grange.
Bientôt les chiens revenaient, et toujours au pas accéléré.
Tout d’abord, personne ne soupçonna d’où ces créatures pouvaient bien venir, mais on fut vite fixé : car c’étaient là les neuf chiots que Napoléon avait ravis à leurs mères et élevés en secret. Pas encore tout à fait adultes, déjà c’étaient des bêtes énormes, avec l’air féroce des loups.
Ces molosses se tenaient aux côtés de Napoléon, et l’on remarqua qu’ils frétillaient de la queue à son intention, comme ils avaient l’habitude de faire avec Jones.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Pages 36, 37

Napoléon, suivi de ses molosses, escaladait maintenant l’aire surélevée du plancher d’où Sage l’Ancien, naguère, avait pronon-
cé son discours. Il annonça que dorénavant il ne se tiendrait plus d’assemblées du dimanche matin.
Elles ne servaient à rien, déclara-t-il pure, perte de temps.
À l’avenir, toutes questions relatives à la gestion de la ferme seraient tranchées par un comité de cochons, sous sa propre présidence.
Le comité se réunirait en séances privées, après quoi les décisions seraient communiquées aux autres animaux.
On continuerait de se rassembler le dimanche matin pour le salut au drapeau, chanter Bêtes d’Angleterre et recevoir les consignes de la semaine. Mais les débats publics étaient abolis.

Encore sous le choc de l’expulsion de Boule de Neige, entendant ces décisions les animaux furent consternés.
Plusieurs d’entre eux auraient protesté si des raisons probantes leur étaient venues à l’esprit.

@renardfrancais

Même Malabar était désemparé, à sa façon confuse. Les oreilles rabattues-et sa mèche lui fouettant le visage, il essayait bien de rassembler ses pensées, mais rien ne lui venait.
Toutefois, il se produisit des remous dans le clan même des cochons, chez ceux d’esprit délié.
Au premier rang, quatre jeunes
gorets piaillèrent leurs protestations, et, dressés sur leurs pattes de derrière, incontinent ils se donnèrent la parole.
Soudain, menaçants et sinistres, les chiens assis autour de Napoléon se prirent à grogner, et les porcelets se turent et se rassirent.
Puis ce fut le bêlement formidable du chœur des moutons : Quatrepattes, oui ! Deuxpattes, non ! qui se prolongea presque un quart d’heure, ruinant toute chance de discussion.
Par la suite, Brille-Babil fut chargé d’expliquer aux animaux, les dispositions nouvelles.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Pages 37, 38

« Camarades, disait-il, je suis sûr que chaque animal apprécie à sa juste valeur le sacrifice consenti par le camarade Napoléon à qui va incomber une tâche supplémentaire.
N’allez pas imaginer, camarades, que gouverner est une partie de plaisir ! Au contraire, c’est une lourde, une écrasante responsabilité. De l’égalité de tous les animaux, nul n’est plus fermement convaincu que le camarade Napoléon.
Il ne serait que trop heureux de s’en remettre à vous de toutes décisions. Mais il pourrait vous arriver de prendre des décisions erronées, et où cela mènerait-il alors ?
Supposons qu’après avoir écouté les billevesées du moulin à vent, vous ayez pris le parti de suivre Boule de Neige qui, nous le savons aujourd’hui, n’était pas plus qu’un criminel ?

– Il s’est conduit en brave à la bataille de l’Étable, dit quel-
qu’un.

@renardfrancais

– La bravoure ne suffit pas, reprit Brille-Babil. La loyauté et
l’obéissance passent avant. Et, pour la bataille de l’Étable, le
temps viendra, je le crois, où l’on s’apercevra que le rôle de Boule de Neige a été très exagéré.
De la discipline, camarades, une discipline de fer ! Tel est aujourd’hui le mot d’ordre. Un seul faux pas, et nos ennemis nous prennent à la gorge.
À coup sûr, camarades, vous ne désirez pas le retour de Jones ? » Une fois de plus, l’argument était sans réplique.
Les animaux, certes, ne voulaient pas du retour de Jones.
Si les débats du dimanche matin étaient susceptibles de le ramener, alors, qu’on y mette un terme. Malabar, qui maintenant pouvait méditer à loisir, exprima le sentiment général : « Si c’est le camarade Napoléon qui l’a dit, ce doit être vrai. »
Et, de ce moment, en plus de sa devise propre : « Je vais travailler plus dur », il prit pour
maxime « Napoléon ne se trompe jamais. »

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Pages 38, 39

Le temps se radoucissait, on avait commencé les labours de printemps.
L’appentis où Boule de Neige avait dressé ses plans du moulin avait été condamné.
Quant aux plans mêmes, on se disait que le parquet n’en gardait pas trace.
Et chaque dimanche matin, à dix heures, les animaux se réunissaient dans la grange pour recevoir les instructions hebdomadaires.
On avait déterré du verger le crâne de Sage l’Ancien, désormais dépouillé de toute chair, afin de l’exposer sur une souche au pied du mât, à côté du fusil.
Après le salut au drapeau, et avant d’entrer dans la grange, les animaux étaient requis de défiler devant le crâne, en signe de vénération.
Une fois dans la grange, désormais ils ne s’asseyaient plus, comme dans le passé, tous ensemble.

@renardfrancais

Napoléon prenait place sur le devant de l’estrade, en compagnie de Brille et de Minimus (un autre cochon, fort noué, lui, pour composer chansons et poèmes).
Les neuf molosses se tenaient autour d’eux en demi-cercle, et le reste des cochons s’asseyaient derrière eux, les autres animaux leur faisant face.
Napoléon donnait lecture des consignes de la semaine sur un ton bourru et militaire. On entonnait Bêtes
d’Angleterre, une seule fois, et c’était la dispersion.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

Ferme des Animaux
#chapitre_V
Page 39

Le troisième dimanche après l’expulsion de Boule de Neige,
les animaux furent bien étonnés d’entendre, de la bouche de Napoléon qu’on allait construire le moulin, après tout.
Napoléon ne donna aucune raison à l’appui de ce retournement, se contentant d’avertir les animaux qu’ils auraient à travailler très dur. Et peut-être serait-il même nécessaire de réduire les rations.
En tout état de cause, le plan avait été minutieusement préparé dans les moindres détails.
Un comité de cochons constitué à cet effet, lui avait consacré les trois dernières semaines.
Jointe à différentes autres améliorations, la construction du moulin devrait prendre deux ans.

@renardfrancais

Ce soir-là, Brille-Babil prit à part les autres animaux, leur expliquant que Napoléon n’avait jamais été vraiment hostile au
moulin.
Tout au contraire, il l’avait préconisé le tout premier. Et, pour les plans dessinés par Boule de Neige sur le plancher de l’ancienne couveuse, ils avaient été dérobés dans les papiers de Napoléon.
Bel et bien, le moulin à vent était en propre, l’œuvre de Napoléon Pourquoi donc, s’enquit alors quelqu’un, Napoléon s’est-il élevé aussi violemment contre la construction de ce moulin ?
A ce point, Brille-Babil prit son air le plus matois, disant
combien c’était astucieux de Napoléon d’avoir paru hostile au moulin – un simple artifice pour se défaire de Boule de Neige, un individu pernicieux, d’influence funeste.
Celui-ci évincé, le projet pourrait se matérialiser sans entrave puisqu’il ne s’en mêlerait plus. Cela, dit Brille-Babil, c’est ce qu’on appelle la tactique.
À plusieurs reprises, sautillant et battant l’air de sa queue et se pâmant de rire, il déclara : « De la tactique, camarades, de la tactique ! »
Ce mot laissait les animaux perplexes ; mais ils acceptèrent les explications, sans plus insister, tant Brille-Babil s’exprimait de façon persuasive, et tant grognaient d’un air menaçant les trois molosses qui se trouvaient être de sa compagnie.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_5
صفحه 35

هر چه زمستان پيش ميرفت مزاحمت مالي زيادتر ميشد.
هر روز دير سر كار مي آمد به بهانه اينكه خواب مانده است، و با آنكه اشتهايش خوب بود از دردهاي مرموزي شكوه ميكرد، و به كوچكترين بهانه دست از كار ميكشيد و ميرفت كنار استخر و با طرز ابلهانه اي به تصويرش در آب خيره ميشد. شايعات و حرف هاي جديدتري هم در بين بود.
يك روز كه مالي سلانه سلانه در حياط قدم ميزد و با دم بلندش ور ميرفت و ساقه يونجه اي را ميجويد، كلوور او را كنار كشيد و گفت : «مالي مطلب مهمي است كه بايد با تو در ميان بگذارم.
امروز صبح من ديدم كه تو به آن طرف پرچين كه حدفاصل مزرعه ما و فاكسوود است نگاه ميكردي و يكي از آدم هاي پيلكينگتن سمت ديگري پرچين ايستاده بود. با آنكه راه دور بود من يقين دارم كه ديدم او با تو حرف ميزد و تو به او اجازه دادي كه پوزه ات را نوازش كند.

@renardfrancais

مالي براي اين كارت چه توضيحي ميتواني بدهي ؟»
«مالي در حاليكه سم بر زمين ميكوفت و به اطراف ميجست فرياد كشيد، «پوزه مرا نوازش نكرد! من چنين كاري نكردم! اصلا حقيقت ندارد!»
مالي! به چشم من نگاه كن قسم ميخوري كه آن مرد دست به پوزهات نكشيد؟» مالي تكرار كرد : «حقيقت ندارد!»
ولي نتوانست به چشم كلوور نگاه كند و بعد هم چهار نعل به مزرعه رفت.
فكري به خاطر كلوور رسيد و بي آنكه به كسي چيزي بگويد، به آخور مالي رفت و با سمش كاه را زير و رو كرد. زير كاه چند حبه قند و چند رشته روبان رنگارنگ پنهان شده بود.
سه روز بعد مالي ناپديد شد و تا چند هفته از محل او خبر و اثري نبود، تا آنكه كبوتران گزارش دادند كه او را آن طرف ولينگدن جلو در ميخانه اي ديده اند كه بين مال بندهاي ارابه قرمز و سياهي ايستاده و مرد سرخ چهره چاقي كه شلوار پيچازي پوشيده بود و شبيه مهمان خانه چي ها بود دست به پوزه اش ميكشيد و قند دهانش ميگذاشت.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_5
صفحه 36

تازه قشو شده بود و روباني بنفش به كاكلش بسته بودند، و كبوتران مي گفتند از ظاهرش پيدا بود كه از وضعش راضي است. از آن پس حيوانات ديگر اسمي از مالي نبردند.
در ژانويه هوا خيلي سرد شد. زمين مزرعه چون سنگ سفت بود و هيچ كاري در مزرعه پيش نميرفت. جلسات متعددي در طويله تشكيل شد و خوكها سرگرم طرح نقشه كار فصل آينده بودند.
پذيرفته شده بود كه خوكها، كه به وضوح از ديگر حيوانات زيركتر بودند، تمام تصميمات را درباره خط مشي مزرعه بگيرند، ولي اين تصميمات به اكثريت آرا تصويب شود.اگر بگو مگوهاي بين سنوبال و ناپلئون نبود اين ترتيب مناسب بود اما اين دو هر وقت امكان داشت با هم مخالفت كنند، مخالفت مي كردند.

@renardfrancais

اگر يكي از آن دو پيشنهاد ميداد جو به ميزان بيشتر كاشته شود، ديگري ميگفت جو صحرايي بيشتر كاشته شود، و اگر يكي ميگفت كه فلان مزرعه براي كشت كلم پيچ مناسب است ديگري ميگفت آن زمين فقط مناسب كشت چغندر است.
هر كدام پيرواني داشتند و مباحثات سختي درميگرفت. درجلسات معمولا سنوبال برنده اكثريت آرا بود،چون خوب حرف ميزد، اما ناپلئون خارج از جلسات موفقتر بود.
مخصوصا در گوسفندان نفوذ بسياري داشت اين اواخر گوسفندها ياد گرفته بودند كه با بع بع «چهارپا خوب، دو پا بد» به جا و بيجا جلسات را بر هم زنند. مخصوصا در لحظات حساس نطق سنوبال بيشتر بعبع «چهارپاخوب، دو پا بد» بلند ميشد.
سنوبال چند شماره قديمي مجله برزگر و دامدار را به دقت مطالعه كرده بود و پر از طرح و نقشه براي توسعه و عمران مزرعه بود. در اطراف زهكشي و كود شيميايي عالمانه صحبت ميكرد و براي صرفه جويي در كار، نقشه بغرنجي تهيه ديده بود كه طبق آن حيوانات مدفوع خود راهر روز در يك نقطه مشخص از مزرعه ميريختند.
ناپلئون از خود طرحي نداشت و فقط به آرامي ميگفت كه منتظر فرصت مناسبي است.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_5
صفحه 37

در چراگاه در محلي كه از ساختمان مزرعه زياد دور نبود پشته اي بود كه مرتفع ترين نقطه قلعه بود و سنوبال پس از بررسي كامل اعلام داشت اين محل براي برپا كردن يك آسياب بادي كه بتواند مولد برق را به كار اندازد و به مزرعه نيروي برق بدهد مناسب است.
با اين كار آخورها روشنايي خواهد داشت، در زمستان گرم خواهد بود، به علاوه اره مكانيكي، ماشين خرمن كوبي و چغندر خردكني و دستگاه برقی شيردوشي را هم ميتوان به كار انداخت. حيوانات راجع به چنين چيزهايي هرگز نشنيده بودند(چون مزرعه قديمي بود و فقط وسايل ابتدايي داشت )، و با تعجب گوش كردند و سنوبال هم عكس اين ماشينهاي غريب را كه كار آنها را برايشان ميكرد و به آنها فراغت ميداد كه به راحتي بچرند يا با خواندن و حرف زدن سطح فكرشان را بالا ببرند نشانشان داد. نقشه هاي سنوبال براي آسياببادي ظرف چند هفته تكميل شد.

@renardfrancais

اطلاعات مكانيكي آن از سه كتاب به اسامي هزار كار مفيد مربوط به خانه، همه ميتوانند معمار باشند و برق براي مهتديان كه مال آقاي جونز بود به دست آمده بود. سنوبال اتاقي را كه زماني جايگاه ماشينهاي جوجه كشي بود و كف چوبي صاف داشت و براي نقشه كشي مناسب بود محل كار خويش قرار داد.
ساعت ها كتابهايش را به وسيله قطعه سنگي باز نگه ميداشت و تكه گچي بين مفاصل پاچه اش ميگرفت ودر را به روي خود ميبست. به سرعت از سمتي به سمتي ميرفت و خطوطي يكي پس از ديگري رسم ميكرد و از شعف و شادي زوزه ميكشيد.
نقشه به تدريج به صورت خطوط در هم هندل ماشين و چرخهاي دندانه دار بيش از نيمي از كف زمين را اشغال كرد. اين خطوط براي ساير حيوانات نامفهوم بود ولي آنها را كنجكاو ميكرد.
همه براي نگاه كردن به نقشه هاي سنوبال دست كم روزي يك بار به محل كارش مي آمدند، حتي مرغ ها و اردك ها هم مي آمدند و خيلي مواظب بودند كه مبادا روي علائم گچي پا بگذارند. فقط ناپلئون كناره گرفته بود. از همان ابتدا با اين كار مخالف بود. ولي ناگهان روزي براي بررسي نقشه آمد.
با تاني دور اتاق راه افتاد، تمام جزئيات آن را از نزديك ملاحظه كرد، يكي دو بار آن را بو كشيد و سپس مدتي متفكرانه از گوشه چشم به آن نظر دوخت و يك مرتبه و بي مقدمه پايش رابلند كرد و روي نقشه ها شاشيد و بيحرف خارج شد.

@renardfrancais
@renardfrancais
Renard Français

قلعه حیوانات
#فصل_5
صفحه 38

در باره موضوع آسياب بادي اهالي قلعه به دو دسته متمايز تقسيم شده بودند. سنوبال انكار نمي كرد كه ساختن آسياب بادي كار دشواري است، چون نياز به استخراج سنگ داشت تا ديوارها ساخته شود بعد بايد بادبان تهيه ميشد وتازه حاجت به دينام و سيم مفتولي بود.(در باب نحوه تهيه اينها سنوبال حرفي نميزد.)
اما عقيدهاش اين بود كه كار ظرف يك سال تمامميشود،و پس از اتمام آن آنقدر صرفه جويي در كار خواهد شد كه حيوانات فقط سه روز در هفته كار خواهند كرد. از طرف ديگر ناپلئون استدلال ميكرد كه بزرگترين حاجت روز ازدياد محصول غذايي است و اگر حيوانات وقت را در ساختن آسياب بادي تلف كنند همه از گرسنگي تلف ميشوند. حيوانات به دو دسته با دو شعار تقسيم شده بودند.
يكي،«به سنوبال و سه روز كار در هفته راي بدهيد» و ديگري «به ناپلئون و غذاي وافر راي بدهيد». فقط بنجامين جزو هيچيك از دو دسته نبود. نه باور داشت آذوقه فراوان تر ميشود و نه قبول داشت آسياب بادي از مقدار كار خواهد کاست. ميگفت : چه آسياب بادي باشد و چه نباشد زندگي شما مثل هميشه، يعني مزخزف، خواهد ماند.
سواي مسئله آسياب بادي، دفاع از مزرعه هم موضوع قابل بحثي بود.
هر چند آدمها در جنگ گاوداني با شكست مواجه بودند ولي كاملا محقق و مسلم بود كه آنها بار ديگر و مجهزتر از پيش براي تسخير مزرعه و سر كار آوردن جونز حمله خواهند كرد.
مخصوصا به اين دليل كه شكست جونز در تمام حول و حوش پيچيده بود و حيوانات مجاور را بيش از پيش جري ساخته بود آدم ها ناگزير از حمله مجدد بودند.

@renardfrancais

طبق معمول در اين امر نيز سنوبال و ناپلئون توافق نظر نداشتند.
نظر ناپلئون اين بود كه بايد سلاح آتشي داشت و طرز استعمال آن را ياد گرفت، و نظر سنوبال اين بود كه بايد كبوترهاي بيشتري به خارج اعزام كرد تا انقلاب را بين حيوانات ساير مزارع دامن بزنند. آن استدلالش اينكه اگر حيوانات قادر به دفاع از خود نباشند مغلوب خواهندشد و اين استدلالش اينكه اگر در ساير نقاط انقلاب رخ دهد آنها ديگر حاجتي به دفاع از خويش ندارند.
حيوانات اول به ناپلئون گوش دادند و بعد به سنوبال، ولي نميتوانستند تشخيص دهند كه كداميك از دو نظر صحيح است، در واقع در هر لحظه با آن كسي موافق بودند كه در آن لحظه مشغول صحبت بود.

@renardfrancais
@renardfrancais