تربیت و توسعه
عنوان گروه یا کانال:

تربیت و توسعه


توضیحات: ? تربیت و توسعه نگاهِ انتقادی-توسعه ای به تعلیم و تربیت گفتار در آموزش و پرورش و توسعه انسانی #مرتضی_نظری
شناسه: IranHumanDevelopment@
تعداد اعضا: 3018
تربیت و توسعه

با سلام
خوش آمدید
تربیت و توسعه

رونمايي كتابی با طعم توسعه

دکتر اقبال قاسمی پویا:
خواندن این کتاب را به همه علاقه مندان توسعه، توصیه می کنم

نویسنده: در این گلریزان فکری شرکت کنیم / رونمايي كتابی با طعم توسعه / سود کتاب به خیریه اهدا می شود
دکتر اقبال قاسمی پویا: خواندن این کتاب را به همه علاقه مندان توسعه، توصیه می کنم
نویسنده: در این گلریزان فکری شرکت کنیم / اهداء کتاب به خیریه نیک آفرینان غدیر

ششمين نشست كافه خرد، شامگاه دوشنبه بيست و يكم تير در محل باشگاه انديشه و با حضور شخصیت ها و صاحبنظران علمی و تربیتی برگزار شد. در این مراسم از دو کتاب جدید اثر مرتضی نظری پژوهشگر آموزش و پرورش و توسعه انسانی رونمایی شد.
در این نشست دکتر حسن عشایری پژوهشگر و استاد دانشگاه با موضوع تفكر انتقادي، دکتر اقبال قاسمی پویا، مؤلف و پژوهشگر برتر ملی با موضوع نقش آموزش‌ و پرورش در توسعه‌يافتگي و استاد مطهری نژاد رییس انجمن روابط عمومی ایران با موضوع مهارت هاي زندگي و ارتباط مؤثر در محیط‌های آموزشی از جمله سخنرانان این نشست بودند و حاضران پیرامون مباحث مطرح شده به گفت و گو پرداختند. همچنین پژوهشگران و اساتیدی از دانشگاه تهران، دانشگاه فرهنگیان و پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش و نیز معلمان و کارشناسان آموزشی و فرهنگی در این مراسم حضور داشتند.
داود محمدي نماينده مردم تهران و نایب رییس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی نیز در این نشست، ضمن بیان برنامه‌هاي آتي مجلس براي ارتقاء جايگاه آموزش و پرورش، پيرامون مسائل کلیدی و اساسی مطرح شده در كتاب « نگاه تربيتي به توسعه » بر ضرورت گسترش فعالیت هایی از این دست تأکید کرد.
کتاب «نگاهِ تربیتی به توسعه» مشتمل بر ۲۶ مقاله و گفتار در زمینه آموزش و پرورش و توسعه انسانی است که توسط نشر قطران در 224 صفحه و پنج گفتار منتشر و کتاب دیگر، «نقش شبكه هاي اجتماعي مجازي در تربيت ديني فرزندان» عنوان پژوهش نویسنده در دوره کارشناسی ارشد بوده که در 260 صفحه و هفت فصل توسط انتشارات مشق شب روانه بازار نشر شده است.
تربیت و توسعه

توسعه، زیرساختِ تربیتی می خواهد

مرتضی نظری نویسنده کتاب در آیین رونمایی، با اشاره به اینکه آموزش و پرورش قبل از آن‌که یک دستگاه اجرایی باشد، یک نهاد گسترده اجتماعی است که زیرساخت تربیتی توسعه را فراهم می‌آورد گفت: به باور من آموزش و پرورش در ایران دچار غربت گفتمانی شده است. نمی‌توانیم از توسعه حرف بزنیم، اما حاضر به پذیرش الزامات توسعه نباشیم. سیاسیون، احزاب و حوزه عمومی هنوز آموزش و پرورش را در عمل جدی نمی‌پندارند تا در فضای فکری و گفتمانی جامعه ایران درباره نقش آموزش و پرورش در توسعه‌یافتگی، تحرک فکری و گفتمانی به‌وجود نیاید، سخن از هر نوع تحول در آموزش و پرورش راه به جایی نمی‌برد.
وی اظهار کرد: مسأله‌ای که در پانزده سال گذشته به واکاوی آن پرداخته‌ام این بوده که آموزش و پرورش متمرکز ایران، برای همراهی با توسعه باید تن به چه تغییراتی دهد. مقالات بیست و شش‌گانه این کتاب از زوایای مختلف به این پرسش پاسخ می‌دهد.
نظری در ادامه گفت: مخاطبان اصلی کتاب، دانشجویان جامعه‌شناسی توسعه،فلسفه تعلیم و تربیت و علوم تربیتی و همچنین فرهنگیان، دانشجو معلمان و تمام علاقه‌مندان به مسا‌ئل آموزش و پرورش و توسعه هستند.
تربیت و توسعه

کار خیر با طعم توسعه

نظری با بیان توافق صورت گرفته با یکی از مؤسسات خیریه تهران گفت: سال گذشته به دعوت یکی از دوستان در یکی از مراسم های گلریزان در یک موسسه خیریه که عموم میهمانان از طبقه مرفه و ثروتمند بودند، شرکت کردم. وقتی لبخند دختران معلول را می دیدم که دست سازه های آنها توسط حاضران به قیمت های بعضاً چندین برابر خریداری می شود و با این کار در تأمین هزینه های نگهداری بچه ها مشارکت می کنند خیلی خوشحال شدم و البته متأثر از این که این کار چقدر می تواند گسترده باشد و همچون من که تمکن مالی بالایی ندارم چه کمکی می توانم بکنم؟ همان جا تصمیم گرفتم اولاً با کمک دوستان رسانه ای و فرهنگی، تحولی در مفهوم کار خیر به وجود بیاوریم و شاید " گلریزان فکری" جزو اولین واژه هایی بود که به ذهنم رسید و به عنوان اولین قدم تصمیم بر آن شد تا از سود حاصل از فروش آثار تألیفی ام به این موسسه خیریه که دختران معلول را تحت پوشش دارد، هدیه کنم.
از همین جا تقاضا می کنم همه کسانی که به پیشرفت ایران و مسايل آموزش و توسعه علاقه مند هستند، با تهیه کتاب نگاه تربیتی به توسعه،هم مقالات و یادداشت هایی را که تماماً تحت نظارت اساتیدم تألیف شده دریافت کنند و هم در یک موضوع انسان دوستانه و خیر مشارکت نمایند. لذا به پشتوانه اساتید بزرگی که در این سال ها افتخار درس آموزی از ایشان را داشته ام، از تمام دانشجویان عزیز به ویژه دانشجویان رشته های جامعه شناسی و علوم تربیتی و از تمام همکاران عزیزم یعنی فرهنگیان و معلمان فکور و آزاد اندیش ایران دعوت می کنم با تهیه و مطالعه این کتاب، تجربه مشارکت در یک کار خیر با طعم توسعه و خردورزی را در زندگی خود رقم بزنند.
تربیت و توسعه

گلریزان فکری، نخستین تجربه

علي‌اكبر ملكي عضو هيئت مديره مؤسسه نيك‌آفرينان غدير که دراین رونمایی حاضر بود، از خدمات و پوشش شبانه روزی این موسسه برای دختران دارای معلوليت‌هاي جسمي خبر داد و ضمن تشكر از اقدام نويسنده كتاب، از تلاش این موسسه برای خلق و توسعه مفهوم متفاوتی از نيكوكاري در سطح مدارس توضیحاتی به حاضران ارایه کرد و افزود: این برای نخستین بار است که ما به تعبیر آقای نظری، یک گلریزان فکری برگزار می کنیم. یعنی کسانی که برای آگاهی و دانایی جامعه بها و ارزش قائل هستند، یک یا چند نسخه از کتابی که در ارتباط با آموزش و پرورش و توسعه یافتگی نگارش شده خریداری می کنند و مطمئن هستند که با پولشان در تأمین نیازهای ضروری و درمانی دختران معلول مشارکت کرده اند.
تربیت و توسعه

توصیه دکتر اقبال قاسمی پویا، مؤلف، مدرس و پژوهشگر برتر ملی:

📍خواندن این کتاب را به معلمان، دانشجو معلمان و کلیه افرادی که دغدغه توسعه دارند، توصیه می کنم

استاد اقبال قاسمی پویا از چهره های نام آشنای تعلیم و تربیت و پژوهش کشور، ضمن سخنانی در تبیین نقش آموزش در توسعه، مخاطبان را به مطالعه کتاب نگاه تربیتی به توسعه دعوت کرد.
دکتر قاسمی پویا گفت: این کتاب از نظرهایی با کتاب ها و پژوهش های تربیتی کشور ما تفاوت هایی دارد که آن را در نوع خود متمایز می‌کند. از نمونه این تفاوت ها این که این اثر از کتاب هایی است که به تربیت از دید توسعه و به توسعه از دید تربیت نگاه کرده است.
وی اظهار داشت: شوربختانه نظام آموزشی ما مانند اقتصادمان هنوز از پارادایم توسعه ای ویژه تبعیت نمی کند. هم چنان که در عرصه اقتصادی تا کنون سرگردان در میان شعارهای بی شمار غیر عملی بوده ایم، در آموزش و پرورش نیز از الگوی آموزشی خاصی که ما را به توسعه رهنمون شود برخور دار نبوده ایم. هردم با آمدن وزیری از شعاری دم زده ایم و تغییرهای بدون مطالعه و خود سرانه بی ثمری صورت داده ایم. نتیجه اش آن شده است که امروز همه شاهد آنیم: یأس و کم علاقگی در میان اغلب معلمان و دانش آموزان و والدین و .... اگر اقدامی هم صورت گرفته در بخش غیررسمی یا غیردولتی آموزش و پرورش بوده که کوشیده اند برای رهایی از ناکارآمدی آموزش رسمی کشور، خود راه هایی برگزینند.
این پژوهشگر ملی کشور افزود: هنوز بعد از 36 سال معلوم نیست آموزش و پرورش ما از چه الگوی آموزشی که بتواند جامعه را در رسیدن به توسعه همه جانبه یاری کند، پیروی می کند. شوربختانه اغلب آثاری هم که چاپ و منتشر می شود مطالب مبتنی بر روان شناسی آن هم روان شناسی فردی مدون شده در فرهنگ دیگر و یا آثاری بر مبنای مطالب نظری اخلاقی و دینی است که بیشتر به شعار نزدیک است تا مطالب تربیتی ملموس و عملی. آخرین سندی هم که برای آموزش و پرورش ما تدوین شد سند تحول است که پر است از مطالب کلی و نامفهوم برای اکثر خوانندگان به ویژه معلمان.
قاسمی پویا با اشاره به نگاه واقع بینانه نویسنده افزود: کتاب « نگاه تربیتی به توسعه» به دور از این نوع مفاهیم کلی و انتزاعی به مطالبی پرداخته است که امروز در بحث توسعه در سراسر جهان مطرح است و کوشندگان راه توسعه تلاش می کنند بر اساس ویژگی های جامعه توسعه یافته بر آن ها تأکید نهند. مصداق های این مفاهیم در بسیاری از کشور های توسعه یافته به صورت عملی محقق شده و جامعه ها شاهد و ناظر آنند. در بحث توسعه از انسان توسعه یافته سخن به میان می آید که ویژگی های آن ملموس و عینی است نه رویایی آسمانی.
برای نمونه در این کتاب گفته شده است انسان توسعه یافته این ویژگی ها را دارد: جهانی می اندیشد و ملی و منطقه ای عمل می کند، به اندیشه های دیگران توجه می کند، از تعصب به دور است و تعصب را سد راه تعقل می داند، مشارکت جو و جامعه گراست، علم و دانش را متعلق به تمام جهانیان می داند، پرسشگر است و تفکر انتقادی دارد و با عقلانیت به مسایل نگاه می کند، علاوه بر حل مسئله می کوشد طرح مسئله هم بکند، اساس هستی را مبتنی بر تغییر و تحول می داند، از نوجویی و نو پویی هراس ندارد، همه چیز را نتیجه تربیت و تربیت را امری مستمر و رو به رشد و تکامل می داند، به یادگیری مادام العمر اعتقاد دارد، مبنای تصمیم گیری ها را خرد جمعی و پژوهش می داند، قانون مدار است و از خودمداری های بی پایه گریزان است که این ویژگی ها همه در نتیجه تربیت حاصل می شود. ما این نوع تربیت را تربیت برای توسعه می نامیم.
قاسمی پویا در پایان گفت: همچنان که در این کتاب هم آمده است، آموزش رکن بنیادین توسعه است اما نه هر آموزشی. آموزش برای توسعه، نشانگان و سنجه هایی دارد که با آموزش و پرورش سنتی و ایستا تفاوت های بسیاری دارد. شوربختانه ما از نبود ساختار و برنامه های توسعه محور در رنجیم. شاید کتاب هایی از این سنخ بتواند مسوولان و دست اندرکاران را از سریر تعصب به زمین واقعیت ها فرود آورد و میهن ما هم در مسیر توسعه یافتگی قرار گیرد.
خواندن این کتاب را به معلمان و دانشجو معلمان و کلیه افرادی که دغدغه توسعه دارند، توصیه می کنم.»
تربیت و توسعه

🌺 روش تهیه کتاب برای مشارکت در گلریزان فکری 🌺

علاقمندان برای تهیه نسخه الکترونیک یا چاپی کتاب «نگاه تربیتی به توسعه» می‌توانند به نشاني: تهران، ميدان انقلاب، ابتداي خيابان قدس پلاك 3 واحد 11، شماره تلفن ۱۷- ۶۶۹۶۲۵۱۶ تماس حاصل نمايند.
تربیت و توسعه

کانال تربیت و توسعه

گفتارهای راهبردی و نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی

https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

پروفسور عشایری در حال ارائه مبحثی پیرامون تفکر انتقادی در آیین رونمایی کتاب نگاه تربیتی به توسعه👆
تربیت و توسعه

📌 فقر قابلیتی


"در ادبیات جدید توسعه، فقیر به کسی گفته می شود که از قدرت انتخاب کمتر و محدودتری در زندگی برخوردار است. 
به عبارت ساده:

شهروندی که حق اظهار نظر ندارد، فقیر است. 

کسی که قادر به دفاع از حق خود نیست، فقیر است.

شهروندی که از دسترسی آزاد به اطلاعات محروم باشد، فقیر است.

شهروندی که به دلیل جنسیت خود از حقوق برابر اجتماعی محروم می ماند، فقیر است.

گاهی در مدارس، ناخواسته بذر فقر را در ذهن دانش آموزان می‌نشانیم و نتیجه اش کسانی می شوند که در زندگی علیرغم مدرسه دیدن، اما درمانده و ناتوان هستند. 

خانواده ها باید ذهن فرزندان خود را ثروتمند سازند.
تربیت و توسعه

📌گفت‌وگو های کافه خرد؛ نگرشی نو به جامعه ایرانی

📍"به باور ما، گفت‌و‌گو گم‌شدة جامعه ايرانِ امروز است. در جامعة بيگانه با گفت‌وگو، اشتباهات گذشته تکرار می شوند و نسل‌هاي جديد متحمل هزينه‌هاي بيشتري مي‌شوند و اينجاست كه با گفت‌وگو زندگي معناي بهتري پيدا مي‌كند.

📍به باور ما، از راه گفت‌وگو مي‌توان به تعادل و انتخاب برتر رسيد. وقتي گفت‌وگو نباشد، بايد آماده پرداخت هزينه‌هاي سنگين در مناسبات اجتماعي و زيست فردي باشيم.

📍گفت‌وگوهاي خردمندانه، سازنده و با نيت بهبود وضع موجود، نياز ضروري جامعه ايراني است. گفت‌وگو راه بي‌بديلي براي افزايش همدلي‌ها و كاستن از فاصله‌هاست.

📍گفت‌و‌گوهاي كافه خرد، از «تعليم و تربيت» آغاز مي‌شود و به باور ما ترسيم ايراني توسعه‌يافته بدون تحول و توسعه آموزش و پرورش امكان پذير نيست. لذا تمركز گفت‌وگوهاي كافه خرد بر تعليم و تربيت است."
(به نقل از باورنامه کافه خرد)
تربیت و توسعه

محضر اساتید و اعضای محترم هیات علمی، مدیران و کارشناسان ارجمند دانشگاهی و ستادی و معلمان گرانمایه سلام و خیرمقدم عرض می کنم.
با احترام فراوان
مرتضی نظری
تربیت و توسعه

📍 گلریزان فکری ...

این کانال به پشتوانه اساتید ارجمندم، در گام نخست برای شکل دادن به یک "گلریزان فکری" برای نخستین بار آنچنان که در گزارش های بالاتر تقدیم شد، راه اندازی شده است.
امید آنکه از همراهی و رهنمود سروران گرانمایه بی بهره نمانیم.
با احترام فراوان
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 1

📍 مدارس ما ناخوا‌سته بچه ها را فقیر می پروراند. باید از کودکی روی استقلال شخصیتی بچه کار کنیم. تفکری که یگانه راه خوشبختی و سعادتمندی را ارتزاق از شیر نفت می داند، سودی به حال آینده ایران ندارد.

📍 " آموزشی که بچه ها را از چنگال فقر نرهاند بی فایده است. هم فقر تحصیلی و هم فقر قابلیتی.

📍 منابع و محدودیتهای ایران را باید به بچه ها بقبولانیم و از نظر ذهنی و تربیتی نگاه فرزندانمان را به زندگی مستقل و غیر دولتی متمایل کنیم.

📍 کلاس درس اگر از میدان تجربه و ساختن و خراب کردن و دوباره ساختن دور باشد اتفاقی نمی افتد."

( نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، 1395 )

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 2

📍 دکتر اقبال قاسمی پویا، پژوهشگر برتر ملی:

📍" در بحث توسعه از انسان توسعه یافته سخن به میان می آید که ویژگی های آن ملموس و عینی است نه رویایی آسمانی.
برای نمونه در این کتاب گفته شده است انسان توسعه یافته این ویژگی ها را دارد:
جهانی می اندیشد و ملی و منطقه ای عمل می کند،
به اندیشه های دیگران توجه می کند،
 از تعصب به دور است و تعصب را سد راه تعقل می داند،
مشارکت جو و جامعه گراست،
علم و دانش را متعلق به تمام جهانیان می داند، پرسشگر است، تفکر انتقادی دارد و با عقلانیت به مسایل نگاه می کند،
علاوه بر حل مسئله می کوشد طرح مسئله هم بکند، اساس هستی را مبتنی بر تغییر و تحول می داند،
 از نوجویی و نو پویی هراس ندارد،
همه چیز را نتیجه تربیت و تربیت را امری مستمر و رو به رشد و تکامل می داند،
به یادگیری مادام العمر اعتقاد دارد،
مبنای تصمیم گیری ها را خرد جمعی و پژوهش می داند،
قانون مدار است و از خودمداری های بی پایه گریزان است.
این ویژگی ها همه در نتیجه تربیت حاصل می شود.
ما این نوع تربیت را تربیت برای توسعه  می نامیم. "

(یادداشت دکتر اقبال قاسمی پویا بر کتاب نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، 1395 )

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 3

📍در مدارس بیشتر روی دینداری احساسی و عاطفی کار می شود و به پرورش نیروی عقلی و فکری بچه ها کاری ندارند. هنوز رویکرد حاکم بر برنامه های پرورشی مدارس مبتنی بر احکام و مناسک و نگاه گزینشی به آموزه های دینی است. دانش آموزان را بیشتر به ظواهر دین متمایل می کنند. آنچه از اعتقادات مذهبی به بچه ها آموخته می شود، تأمل و فکر بچه ها را تحریک نمی کند.
تربیت دینی، بدون تأمل و پرسشگری و فکرکردن، عمق و ارزشی ندارد.

( کتاب نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، 1395 )

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 4

گاهی نظام تربیتی خود به مانعی بر سر راه توسعه یافتگی تبدیل می شود. برای آن که آموزش و پرورش ایران، به روند توسعه انسانی کشور یاری رساند، بايد در زمینه هایی مورد بازسازي و تحول قرار گیرد.
 از جمله این اینکه:
- آموزش و پرورش ما به دنبال تجليل است و آموزش توسعه گرا به دنبال تحليل،
- آموزش و پرورش ما مقلد و پيرو مي پروراند، اما آموزش توسعه گرا، محقق و پيشرو.
- آموزش و پرورش ما مي خواهد "آنچه هست" را حفظ کند، حال آنكه آموزش توسعه گرا به دنبال آن است كه آنچه هست را تحول ببخشد،
- آموزش و پرورش توسعه گرا، دانش آموز را به جلو حركت مي دهد و ما او را در گذشته ها نگه مي داريم.
- آموزش و پرورش ما در تلاش است تا اين نسل با دنيا و جهان پيرامونش بيگانه باشد یا از آن بگريزد، ولي آموزش توسعه گرا مي خواهد مخاطبانش دنیا را بشناسند و با آن تعامل کنند،
- آموزش و پرورش ما ناخواسته به تشكيلاتي تبدیل شده تا همه را در تفکر و رفتار متحدالشکل سازد، حال آنكه آموزش و پرورش توسعه مدار، امكانات  و فرصت های برابر مي دهد تا توانايي و ظرفيت هاي دروني افراد شکوفا شود،
- آموزش و پرورش ما فقط آنچه خود داريم را مطلق همه خوبی ها و برتري ها معرفي مي‌كند، ولي آموزش توسعه گرا مطلق نمي نگرد و آزادانديشي را مي آموزاند.
- تربیت سازگار با توسعه، اجازه و فرصت خودیابی به بچه ها می دهد و به دنیای دانش آموزان، انضباطی و تنبیهی نمی نگرد.

(مرتضی نظری، نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، 1395 )

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

✍ آموزش و پرورش در کشور ما به "غربت گفتمانی" دچار شده است. هر کدام از ما سهمی در این میانه داریم.

🔵 کانال تربیت و توسعه
گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی

ارتباط با ادمین: @NazariBook


https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 5

🔵 ترويج فضاي گفت وگوهاي درون سازماني

📍 در آموزش و پرورش ما، معلمان از هم دورند و شبكه اي وجود ندارد تا تجارب آنان را بين هم به اشتراك گذارد و تجارب 30 ساله فرهنگیان نیز به مجرد بازنشستگی ایشان از سازمان خارج می شود. وجود گفت و گو هاي كاري بين كاركنان سازمان یکي از مؤثرترين راه هاي تحول و بهسازي فرآيندهاست. متأسفانه در فضاي مديريتي آموزش و پرورش، هنوز الگوي مديريت سلسله مراتبي حكم فرماست و هميشه منويات شخص رئيس است كه بايد به لايه هاي زيرين منتقل شود و راهي جز تبعيت از اوامر رئيس نيست! گفت و گو هاي تخصصي و كاري باعث هم افزايي و كشف راه هاي جديد فراروي مديران می شود و از بروز شايعات، پچ پچ هاي سازماني و هدر روي وقت آنان جلوگيري و به تشکیل سازمان آموزشی توسعه گرا و يادگيرنده كمك مي كند.

#کتاب_نگاه_تربیتی_به_توسعه
#نشر_قطران#١٣٩٥
#مرتضی_نظری
telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 6

📍 ما عادت کرده ایم برخورد با فساد و کژرفتاری های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را از قوای قهریه و اهرم های پلیسی طلب کنیم، حال آنکه از ریشه های تربیتی این آسیب ها غافلیم.

📍 کسی که عشق به کشور و میهنش را از مهد کودک حس کند و در مقاطع تحصیلی بالاتر این احساس تعلق را وجدان و درونی کند، در بزرگسالی نه به اختلاس گرایش پیدا می کند و نه از کارش می دزدد.

📍 نشانه های « بدهویتی » یا هویت مخدوش را در نسل جوان و نوجوان امروز به وضوح می توان دید. اگر هویت ملی فرزندان ایران را جدی نگیریم، در آینده ای نزدیک با آسیب های بسیار بزرگی مواجه خواهیم بود.

📍 فرزندان ما اگر در خانواده و مدرسه با ریشه قوی در فرهنگ خود پرورش یابند، احتمال اینکه در آینده به شهروندانی تبدیل شوند که "با هم کار کردن" و کار گروهی را با باندبازی و قانون شکنی اشتباه نگیرند، زیاد است.

#کتاب_نگاه_تربیتی_به_توسعه
#نشر_قطران#١٣٩٥
#مرتضی_نظری

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نگاه تربیتی به توسعه - 6

📍 ما عادت کرده ایم برخورد با فساد و کژرفتاری های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را از قوای قهریه و اهرم های پلیسی طلب کنیم، حال آنکه از ریشه های تربیتی این آسیب ها غافلیم.

📍 کسی که عشق به کشور و میهنش را از مهد کودک حس کند و در مقاطع تحصیلی بالاتر این احساس تعلق را وجدان و درونی کند، در بزرگسالی نه به اختلاس گرایش پیدا می کند و نه از کارش می دزدد.

📍 نشانه های « بدهویتی » یا هویت مخدوش را در نسل جوان و نوجوان امروز به وضوح می توان دید. اگر هویت ملی فرزندان ایران را جدی نگیریم، در آینده ای نزدیک با آسیب های بسیار بزرگی مواجه خواهیم بود.

📍 فرزندان ما اگر در خانواده و مدرسه با ریشه قوی در فرهنگ خود پرورش یابند، احتمال اینکه در آینده به شهروندانی تبدیل شوند که "با هم کار کردن" و کار گروهی را با باندبازی و قانون شکنی اشتباه نگیرند، زیاد است.

#کتاب_نگاه_تربیتی_به_توسعه
#نشر_قطران#١٣٩٥
#مرتضی_نظری

telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔵 با تقدیم سلام و احترام حضور اساتید و کارشناسان و میهمانان عالی مقام

📍هدف از تاسیس این کانال، معطوف سازی نگاه ها به توسعه از منظر تربیت است و چاره اندیشی برای خروج آموزش و پرورش از غربت گفتمانی که امروز دچار آن شده.
در مدت کوتاه راه اندازی کانال تربیت و توسعه، باران محبت های سروران ارجمند واصل شد و نظرات بسیار سودمندی ارائه گردید.
📍تلاش بر ارتقای کیفی و تخصصی محتواست تا بمباران مخاطب با مطالب متنوع و عمومی
📍در این میانه ضروریست تا از همراهی چند گروه به طور خاص قدردانی نمایم:
1. پژوهشگران عالی مقام پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش و اساتید فرهیخته دانشگاه فرهنگیان و دانشگاه تهران و دوستان فکور و دغدغه مند حوزه ستادی وزارت آموزش و پرورش
2. کارشناسان عالی رتبه سازمان مدیریت و برنامه ریزی.
3. حمایت های فراموش نشدنی اساتید والا مقام جناب آقای دکتر حسن عشایری و جناب آقای دکتر اقبال قاسمی پویا و همراهی هیات موسس کافه خرد و باشگاه اندیشه
4. و مانند همیشه، سپاسدار باران الطاف مدیران عزیز رسانه ها هستیم:
مدیران ارجمند رسانه های عصر ایران، خبرگزاری ایلنا، سایت خبری فرهنگیان، صدای معلم، خبرگزاری پانا و پایگاه خبری تحلیلی فانوس و کانال های تلگرامی متعددی که نسبت به بازنشر محتوای این کانال محبت فرمودند.

📍 یکی از دلایل تکرار نام و تصویر کتاب "نگاه تربیتی به توسعه" صرفا به دلیل این است که طی تفاهم نامه ای با موسسه نیک آفرینان غدیر مقرر است بخشی از عواید حاصل از فروش کتاب تحت عنوان "گلریزان فکری" به این موسسه واریز گردد تا سهمی در شادی دختران نوجوان معلول مستقر در این خیریه داشته باشیم که از این بابت از صبر و حوصله شما سروران ممنونم.

📍 لطفا نظرات و آثار خود را با محوریت تربیت و توسعه برای انتشار در این پنجره صمیمی جهت معرفی بیشتر و انعکاس به جامعه فرهنگی و علاقمندان مرحمت بفرمایید.

📍ثروت اصلی، افتخار "هم کناری و همنشینی" با شما فرزانگان و صاحبان خرد است.

چشم انتظار دیدگاه های گرانبهای شما

با احترام فراوان
مرتضی نظری
تربیت و توسعه

به پیشنهاد استاد ارجمند جناب آقای دکتر اسدالله مرادی عضو محترم هیات علمی دانشگاه فرهنگیان، یادداشت اخیر جناب آقای دکتر محسن رنانی که بزودی در کافه خرد نیز برای ارائه ای حضور خواهند یافت، بازنشر می شود.
تربیت و توسعه

🔵 عصر ایران:
نوسازی وزارت آموزش و پرورش با مدیران بازنشسته؛ چگونه؟

لینک مطلب:

http://www.asriran.com/fa/news/481611/%D9%86%D9%88%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%D9%88-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%B4-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA%D9%87-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87
تربیت و توسعه

🔵 کانال تربیت و توسعه

گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی

ارتباط با ادمین: @NazariBook

✍ آموزش و پرورش در کشور ما به "غربت گفتمانی" دچار شده است. هر کدام از ما سهمی در این میانه داریم.

https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🌟 سرمایه گذاری در آموزش و پرورش
نویسنده:مهدی حجازی
سایت خبری تحلیلی فانوس

تربیت نیروی انسانی در کشور بیش از همه حاصل نگرشی بلند نظرانه و آگاهانه به آموزش و پرورش است. این را نه تنها بزرگان و اندیشمندان آموزش و پرورش بلکه اقتصاد دانانی که به مباحث توسعه می پردازند نیزمورد توجه و اهمیت قرار داده اند. اگر نهادهای متولی توسعه همه جانبه در کشور را مورد بررسی و تحلیل قرار دهیم شاید بتوان نهاد آموزش و پرورش را به عنوان پایه تحولات و تغییرات موفق ،عاملی بسیار مهم و تعیین کننده تلقی کرد...

amozeshenovin.com

نشانی تلگرام:

Telegram.me/amozeshenovin
تربیت و توسعه

🔹نگاه تربیتی به توسعه - 7

📍 مدارسِ توانمندساز
تفاوت ظریف توسعه انسانی با الگوهای پیشین توسعه را دکتر وحید محمودی (توسعه پژوه) در مقاله ای در دو واژه تعریف کرده است: "رسیدنِ" فرد به جای "رساندنِ" او. در "رسیدن"، قابلیت فرد نقش اصلی را دارد و در "رساندن"، دخالت اراده های غیر.
بدیهی است تمام لذت کوهنورد مسیریست که خود با قابلیت هایش پیموده است.

#کتاب_نگاه_تربیتی_به_توسعه
#نشر_قطران#١٣٩٥
#مرتضی_نظری

🔹کانال تربیت و توسعه
 
https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹نگاه تربیتی به توسعه - 8

📍سال ها قبل یک استاد برجسته مطالعات توسعه از کشوری اروپایی برای شرکت در یک کنفرانس علمی به پاکستان رفته بود. در مدت اقامت وی، یک مصاحبه رادیویی برای این چهره علمی ترتیب دادند. خبرنگار ضمن اینکه دائماً مشغول رفع خرابی میکروفن بود و در همان حال از استاد سوال می پرسید که:
- جناب پرفسور! لطفاً بفرمایید چه الگویی برای پیشرفت و توسعه یافتگی ما بهتر است؟ ملت ما باید چه مسیری را طی کند که زودتر به توسعه و قله های پیشرفت دست پیدا کند؟ و ...
پروفسور با نگاه تأمل برانگیزی به خبرنگار گفت: «شما اولین کاری که باید بکنی، این است که همین خرابی میکروفن را درست کنی! شما از همین جا شروع کن، بقیه کارهای شما درست می شود! »

📍نخستین مانع پیشرفت، سرگرم شدن به مفهوم پردازی های پی در پی درباره توسعه است.

#کتاب_نگاه_تربیتی_به_توسعه
#نشر_قطران#١٣٩٥

🔹کانال تربیت و توسعه
https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹نگاهِ تربیتی به توسعه - 9        

📍نگرش‌های القا شده در کودکی، جهت‌گیری‌های فکری و فرهنگی آینده فرد را رقم می زند. امروز، بیش از هرچیز نیاز است تا مدرسه، فرصت زندگی را از بچه‌ها سلب نکند. “

🔵 کانال تربیت و توسعه  

telegram.me/IranHumanDevelopment     
تربیت و توسعه

🔹ماهنامه آموزشی پژوهشی انشا و نویسندگی به عنوان تجربه ای موفق با مدیریت استاد فرهیخته جناب آقای حسین نژاد👇

"کسی که می نویسد، تنها نیست.

انشا و نویسندگی
ماهنامه ای برای نوشتن
https://telegram.me/kanoneenshavanevisandegi
تربیت و توسعه

🔹نگاهِ تربیتی به توسعه - 10

📍هیچ استعدادی در محیط استبدادی شکوفا نمی شود. واژه بالندگی که از واژگان زیبا و پرتکرار آموزش و پرورش است، بدون میدان دادن به افراد، امکان پذیر نیست. چگونه می‌توان انتظار داشت دانش‌آموزی بالنده شود، درحالی که کمترین فضایی برای ابراز وجود او فراهم نشده؟ بالندگی این نیست که به جای معلمان و دانش آموزان فکر‌کنیم، تصمیم بگیریم و از طرف آن‌ها دست به انتخاب بزنیم! 

🔵 کانال تربیت و توسعه
telegram.me/IranHumanDevelopment                        
تربیت و توسعه

سروران گرانمایه عضو کانال تربیت و توسعه
با تقدیم سلام
هم نشینی و هم کناری با شما موجب دلگرمی است. از همراهی صمیمانه و مشورت های مشفقانه شما ارجمندان سپاسگزاریم.
از پیام ها و نکات راهگشای اساتید و دوستان دغدغه مند در خصوصی قدردانی می کنیم.
به اعضای فرهیخته ای که به تازگی به این کانال پیوسته اند، سلام و خیرمقدم تقدیم می کنیم.
همان گونه که مستحضرید، مطالب منتشره از فراوانی اندکی برخوردار است. محتوای این کانال در هفته ای که گذشت، انعکاس و بازنشر بیشتری داشت که این موضوع قطعا مرهون نگاه همراه و مهربان شما سروران بود.
تصویری شدن مطالب و نیز پاره ای دیگر از تغییرات، به پیشنهاد دوستانی از دانشگاه تربیت مدرس، معلمان عزیز و همراهان رسانه ای بود که از ایشان نیز سپاسگزاریم.
این کانال، با نگاه انتقادی به دنبال افزایش سهم تربیت و ایفای نقش آن در فرایند توسعه انسانی است و پذیرای مطالب، نقدها و نظر های شماست.
با احترام فراوان

🔹 تربیت و توسعه
گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی

✍ آموزش و پرورش در کشور ما به "غربت گفتمانی" دچار شده است. هر کدام از ما سهمی در این میانه داریم.

https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹نگاه تربیتی به توسعه - 11

📍 روزی یکی از دانش آموزان در فرصتی که برای بحث آزاد تعیین می‌کردم، پرسید:
" آقا چرا هلند که اندازه یک استان ایران هم نمیشه، ولی جزو 20 کشور پیشرفته دنیاست؟"
پرسشِ "سامان" ساده بود، پاسخش اما داستان تاریخی فراز و فرود یک ملت کهن! آری! هلند با وسعتی حدوداً 45 بار کوچک تر از ایران و با جمعیت ۱۷ میلیونی، در ردیف ۵ کشور اول دنیا از نظر شاخص‌های توسعه انسانی است.
از پرسش سامان، ده سالی گذشته اما پرسش ما همچنان پابرجاست که: کسانی که هلند را به نهمین قدرت اقتصادی و سومین کشور پیشرفته دنیا رسانده‌اند، تحت چه نوع آموزش و پرورشی تربیت شده‌اند؟ تعلیم و تربیت کشورهایی همچون هلند، چگونه به توسعه یافتگی آن‌ها کمک می‌کند؟  
                     
(مرتضی نظری، نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، ۱۳۹۵)
 
https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹آموزش و پرورش به کجا می رود؟

یادداشتی از مهران صولتی، تحلیلگر مسائل اجتماعی و فرهنگی:

طرح "هدایت تحصیلی" دانش آموزان ؛ آخرین نمونه بحران در آموزش و پرورش کشور

آموزش و پرورش رسمی کشور به طور همزمان از چند بحران رنج می برد ؛ بحران انگیزش ، بحران مشارکت ، و بحران کارآمدی . بحران انگیزش بر افول انگیزه ادامه تحصیل در دانش آموزان و افزایش نارضایتی در معلمان دلالت دارد .این بحران ناشی از به حاشیه رفتن اهداف آموزش و پرورش در رقابت با سیاست و اقتصاد می باشد. سیاست نوعی نظام آموزشی کنترل شده و منقاد در قبال ایدئولوژی رسمی را پی گیری می کند و اقتصاد از طریق کالایی کردن آموزش ، به دنبال به حاشیه راندن پرورش و ایجاد ارزش افزوده بیشتر می باشد.بحران مشارکت بر کاهش نقش دانش آموزان ، معلمان و والدین در مدیریت واحدهای آموزشی از طریق اعمال برنامه ریزی متمرکز و تشریفاتی کردن مشارکت دلالت دارد. بحران کارآمدی هم عبارت از فاصله گرفتن نظام آموزش و پرورش از تحقق اهداف خود ازجمله آموزش مهارت های زندگی ، شغلی و تربیت شهروندانی مسئول ، پایبند به قانون و اخلاق مدار می باشد.حال آموزش و پرورش بحران زده کشور تصمیم گرفته تا بر اساس نیاز سنجی از بازار کار کشور در افق سال های آتی ، طرحی را به نام " هدایت تحصیلی " دانش آموزان سال دهم به اجرا گذارد. مطابق این طرح دیگر علاقه یا معدل دانش آموز حرف آخر را در انتخاب رشته تحصیلی نمی زند بلکه آمیزه ای از نمره آزمون های روان شناسی در مدارس و نظر مشاورین نقش نهایی را ایفا می کنند. این طرح از 18 تیرماه در مدارس کشور اجرا وموجی از نارضایتی و التهاب در خانواده ها آفریده است. نارضایتی که بیش از همه ناشی از فراگیر شدن بحران کارآمدی در این سیستم است. آمیزه ای از آمرانه بودن اجرای طرح ، سلب حق انتخاب از دانش آموزان ، برخورد غیر حرفه ای مشاورین مدارس در برگزاری آزمون های مرتبط و وجود تفاوت های معنادار در اعطای نمرات در مدارس مختلف ، عدم نظرسنجی از معلمان در کیفیت انجام این طرح ، عدم اطلاع رسانی مناسب و توجیه والدین و دانش آموزان نسبت به برگزاری این طرح ، و نهایتا حاکمیت نگاه رایج" مهندسی" در اجرای آن، که بدون در نظر گرفتن ظرایف انسانی و اجتماعی طرح تنها نگاه ابزاری به مشمولین آن دارد ابعاد گوناگون ناکارآمدی و شکست طرح مذکور را به رخ می کشد.اینکه در کشوری با مختصات ایران که برخی از اقتصاددانان از " امتناع برنامه ریزی" و بی حاصل بودن تدوین برنامه های توسعه پنج ساله در آن سخن می گویند ، تا چه حد می توان نسبت به دقت نیازسنجی های شغلی هم خوشبین بود از دیگر نقاط تاریک این طرح می باشد.اجرای این طرح همچنین نشان داد تا زمانی که دست اندرکاران نظام آموزش و پرورش مایلند بدون حضور در کف مدارس و توجه به پیامدهای اجتماعی طرح های شان تنها به تصمیم گیری درون اتاق جلسات اکتفا کنند، بحران کارآمدی گریبان گیر این سیستم رفع نخواهد شد.البته اکنون خبرهایی مبنی بر اصلاح برخی بندهای این طرح شنیده می شود. تاکنون همواره این گونه بوده است . طرحی بدون مشارکت فکری ذینفعان تصویب و اجرایی، و نهایتا با برخاستن برخی اعتراض ها تن به اصلاحیه های بعدی داده و از حیض انتفاع ساقط می شود ، و آنچه به جا می ماند اثبات ناکارآمدی نظام آموزش و پرورش ، فرسایش سرمایه اجتماعی و افزایش بی اعتمادی به این بزرگترین دستگاه متولی تعلیم و تربیت کشور می باشد. واقعا مشخص نیست چه زمانی قرار است این روند بی پایان آزمون و خطا در کشور پایان پذیرد.
تربیت و توسعه

🔹 تغییر در یک ساختمان زمخت سیمانی

📍آموزش و پرورش، بدون مشارکتِ از سر تمایل و اختیارِ یادگیرندگان، آموزش و پرورش نیست، اردوگاه کار اجباریست.

📍نظام آموزشی ما همچنان غیرمشارکتی و با الگوی اقتداری و عمودی اداره می شود. سبک ارتباطی و ماموریت این نهاد مهم توسعه باید به نیازهای حوزه عمومی متمایل شود.

📍هیچ لزومی ندارد چشم یک میلیون کنشگر و نیروی فرهنگی و آموزشی به یک "ساختمان زمخت سیمانی" در خیابان سپهبد قرنی تهران خیره بماند که قرار است چه خوابی برای ۱۳ میلیون معلم و شاگرد ببینند.

📍سالهاست رویکردهای مدیریتی دنیا به ویژه در حوزه مدیریت آموزش به سمت کاهش تمرکز، برون سپاری، کاهش تصدی گری و تفویض منطقی امور معطوف شده اما آموزش و پرورش ما هنوز ارباب - رعیتی و بالا به پایین اداره می شود.

Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔵 کانال تربیت و توسعه

گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی

ارتباط با ادمین: @NazariBook

✍ آموزش و پرورش در کشور ما به "غربت گفتمانی" دچار شده است. هر کدام از ما سهمی در این میانه داریم.

https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

⛔️ دیپلماسی ارتباطی ضعیف آموزش و پرورش

❗️با وجود اینکه هنوز معلم قشر مورد اعتماد و محبوب جامعه است اما آموزش و پرورش دچار اُفت کیفی مخاطب و کاهش ضریب تأثیر و نفوذ در حوزه عمومی شده.

❗️نظام روابط عمومی این دستگاه، باید پویایی و تحرک بیشتری به خود داده و اجزا و ارکان نظام رسانه ای آموزش و پرورش باید توانِ تأثیرگذاری بسیار بالایی بر افکار عمومی داشته باشد.

❗️روابط عمومی باید به موازات ایفای نقشِ وکیل مدافع وزرا، به عنوان وکیل مدافعی برای صدمه ندیدن شخصیت معلمان و دانش آموزان در افکار عمومی و نیز برای ارتقاء جایگاه آموزش و تربیت در میان خانواده ها ایفای نقش کند.

❗️آموزش و پرورش در کشور ما به "غربت گفتمانی" دچار شده است. هر کدام از ما سهمی در این میانه داریم.

🔹کانال تربیت و توسعه

https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

❗️ با آموزش و پرورش تخیلی به جایی نمی رسیم!

🔹 نگاه تربیتی به توسعه - 12

📍 از ترسیم آموزش و پرورش تخیلی و دور از دسترس، دست بشوییم. در سند تحول بنیادین حدود پانزده ویژگی برای "تربیت دانش آموز مطلوب" ذکر شده که حتی حضرت باریتعالی چنین انتظاراتی از پیامبران اولوالعزم ندارد.

📍 گاهی انسان متحیر می‌ماند که هدف از تربیت دانش آموز، رسیدن به انسان‌های قدیسی هست که صبح تا شب کارشان نماز و روزه است یا شهروندانی مفید و به حال خود و جامعه؟


🔵 کانال تربیت و توسعه
گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی
https://telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

‼️تربیت حداقل 100 مدیر توانمند و خلاق در سطوح میانی و عالی آموزش و پرورش؛ پیشنهادی مشفقانه برای غلبه بر پیرسنی مدیریتی

❗️در دوره های گذشته، انتصاب های فامیلی و از یک استان خاص یک مساله بود و مساله امروز، جابجایی نقش مدیران جوان و بازنشسته.

🚩آموزش و پرورش با فرسودگی مدیریتی مواجه است. بخش بحرانی این مساله مربوط به زمانی است که ناگزیر با کنار رفتن مدیران، نیروهای کیفی برای جایگزینی تربیت نشده اند. وزارت آموزش و پرورش از هم اکنون، باید برای تربیت دست کم ۱۰۰ مدیر خوش فکر، خلاق و مبتکر برای سطوح میانی و ارشد دست به کار شود.

❗️بسیاری از جایگاه های مدیریتی ستادی در اختیار مدیران بازنشسته است. حال آنکه بازنشستگان بدلیل تجربه بیشتر و پختگی مدیریتی، می توانند کار را به مدیران جوان تر سپرده و خود در جایگاه های مشورتی به نظارت و تربیت مدیران جدید برای آینده بپردازند.
این پیشنهاد هرگز به معنی حذف و نادیده انگاری پیشکسوتان عزیز تعلیم و تربیت نیست.

(شایان ذکر است دو ماه پیش ریاست محترم جمهور و هفته گذشته رییس سازمان بازرسی کل کشور نسبت به اجرای قانون منع به کارگیری بازنشستگان در دستگاه های اجرایی تاکید کردند. )

Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔵 بذر توسعه و آموزش و پرورش

🔹چکیده ای از دیدگاه دکتر محسن رنانی استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان در چهارمين نشست سالانه مرزهاي دانش اقتصاد توسعه:

📍مفاهیم رشد ،پیشرفت و توسعه در جامعه ما تفکیک نشده و در سیاست گذاری کلان بین اینها تفاوتی دیده نمی شود. رشد یعنی تکثیر افقی وضع موجود و پیشرفت یعنی تکثیر عمودی وضع موجود. در دل توسعه، رشد و پیشرفت هم هست که گرچه لازم هستند اما کافی نیستند.

📍توسعه وقتی اتفاق می افتد که نظام مدیریت،سطح دانش و مناسبات عقلانی شود. برای مثال رشد یعنی ساخت فرودگاه، پیشرفت یعنی دست یابی این فرودگاه به دانش فنی روز و توسعه یعنی مناسبات، ساز و کار و اخلاق در این فرودگاه تغییر کند.

📍ما تاکنون به ساخت جاده، فرودگاه و دانشگاه مشغول شده ایم که رفاه تولید کنیم. در آموزش عالی تمرکز ما بر تولید مدرک بوده نه تولید انسان هایی که بتوانند یک جامعه شرافت مند ایجاد کنند.

* بعد رفاهی و فیزیکی توسعه، ابتدا به سرمایه اقتصادی و سپس به سرمایه انسانی نیاز دارد اما بُعد دوم توسعه، نیازمند سرمایه‌های اجتماعی و نمادین است. این دو سرمایه در همه اسناد رسمی توسعه کشور ما مغفول بوده است.

📍اگر ساز و کار عقلانی جایگزین ساز و کار عاطفی نشود، مناسبات متحول نخواهد شد،سرمایه از کشور فرار می کند و تولید نمی تواند محور توسعه شود.

📍ما رشد و پیشرفت داشته ایم اما توسعه خیر. تحول رفتاری رخ نداده است.

📍 اگر جایگزینی قانون به جای ایدئولوژی و مناسبات شخصی رخ ندهد، وجه اول توسعه پرهزینه می شود و تا زمانی ادامه پیدا می کند که چاه نفت داشته باشیم. هزینه پیشرفت ابتدا بالا خواهد بود، چون باید زیرساخت هایی ایجاد شود. بعد از مدتی در طول زمان هزینه پیشرفت کاهش می یابد، به شرطی که هم زمان تحول فکری و فرهنگی نیز در رفتارها رخ دهد. در این صورت افق بلوغ توسعه را خواهیم دید.

📍اگر تحول فرهنگی رفتاری رخ ندهد، هزینه پیشرفت دوباره بالاتر می رود و توسعه وارد دام کودکی می شود.یعنی جامعه پیشرفته است اما رفتارها و خلقیات آن هنوز کودکانه است. از طرف دیگر اگر تحول اتفاق نیفتد،از یک جایی به بعد نمی توانیم به همین پیشرفت عادی هم برسیم چون بسیار پرهزینه می شود.

📍ما از فقر توسعه در دام کودکی توسعه گرفتار شده ایم.تحول فناوری ما را دچار سرگیجه کرده است در نتیجه مثلا ما به اندازه اقتصاد آمریکا که چهل برابر اقتصاد ماست مهندس تولید کرده ایم، یعنی فقط به پیشرفت فکر کرده ایم نه توسعه!

📍 آموزش و پرورش می تواند تحول کیفی را که  لازمه توسعه است رقم بزند.

📍روان شناسان می گویند کودک فقط تا هفت سالگی تغییر می پذیرد و بعد از آن فقط تا 18 سالگی تاثیرپذیر است و بعد از آن تابع جمع بندی خود قرار می گیرد. 40 سال است که دنیا فهمیده که بذر توسعه باید قبل از هفت سالگی در ذهن کودک کاشته شود در حالی که در کشور ما عملا کودک تا هفت سالگی چیزی یاد نمی گیرد و پس از آن هم فقط مغزشان را آموزش می دهیم بدون اینکه توانایی زیستی داشته باشند که می تواند خطرناک هم باشد.

📍ما در ایجاد اصلی ترین ابزار توسعه ناتوانیم. برای دو نسل باید کمربند ها را سفت کنیم.باید دستور سرمایه بس برای اقتصاد صادر کنیم،سرمایه ها را باید صرف آموزش کودکان دو نسل بعدی کنیم.مانند کشور های توسعه یافته برنامه ریزی برای توسعه را باید از زمان جنینی کودکان شروع کرد، شاید دوره ای برسد که تصمیم بگیریم فرزندان مان را به مدرسه های فعلی و نظام آموزشی فعلی نس‍پاریم.

Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔺تلنگر - 1
نگاه انتقادی معلمان به خود

📍تمام دستگاه عریض و طویل وزارت آموزش و پرورش و همه هیمنه این ساختار بزرگ، برای این است که در کلاس درس یک اتفاق خوب در ذهن و رفتار یادگیرندگان رخ دهد. امروز به موازات نقد مدیران و سیاست های خرد و کلان وزارت آموزش و پرورش، اما ضروریست ما معلمان نیز شیوه رفتار حرفه ای خود را دائما مورد نقد و بهسازی قرار دهیم.

مطلب کوتاه زیر یک نمونه عینی از تجربه ارزشمند آقای آذری نژاد
همکار خوب فرهنگی و از کارشناسان محترم کانال تربیت و توسعه از شهرستان دهدشت، استان کهگیلویه و بویر احمد است که تجربه های خلاقانه ای در تربیت بچه ها به کار بسته اند.
با آرزوی توفیق برای ایشان این تجربه را از نظر می گذرانیم:

✍خطاهای تربیتی در کلاس مدرسه

سه سال پیش که مدارس می رفتم. غالبا منبر می رفتم. یک ساعت فقط صحبت می کردم. وقتی به موضوعات مطرح شده، نگاه می کنم می بینم اشکالات عمده ای در کارم بود، از جمله:
-شناخت درستی از نیازهای جوان نداشتم.
-مطالعات خودم را تحویل دانش آموزان می دادم.
-از مباحث و مطالب من تشنه نمی شدند که دنبال مطلبی بروند و بخوانند. در حالی که معلم به جای سیراب کردن و آموختن باید مخاطب را تشنه کند.
-دانش آموزان از مطالب من به تفکر وادار نمی شدند.
-پی به کمبودها و ضعف ها، توانایی ها و استعدادهای خود نمی بردند.
-شیوه کلاس داری بنده یک طرفه بود. این من بودم که بیشتر حرف می زدم.
-شیوه های پرسشگر کردن آنان را نیاموخته بودم.
-برخی از مطالب، کلیشه ای، خسته کننده و آخوندی بود. (مثلا یادم میاد دو جلسه به صورت اخوندی و منبر گونه از رفتارهای پیامبر سخن گفتم. همه گوش می دادند. اما هیچکدام در کلاس نبودند.)
-اهداف از پیش تعیین شده نداشتم. طرح درسی در کار نبود. شناخت درستی از تربیت و کلاس داری نداشتم.
امسال یکی از معلمین می گفت دیگر انگیزه ای برای کار پرورشی ندارم، چون دانش آموزان وضعشون خراب شده،توجهی به مسایل دینی ندارند،عرض کردم مشکل از آنان نیست، ما به روز و آشنا با نیازها و مهارت های ارتباطی نیستیم.
سال دوم تا حدود زیادی اشکالاتم را برطرف کردم."

(اسماعیل آذری نژاد- دهدشت) 1395/5/12


Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

با تقدیم سلام
این گل زیبا در نخستین روز هفته اهدا می شود به شما که باور دارید زیرساخت توسعه، سیمان و سد و اتوبان نیست، تربیت است.
با احترام /
مرتضی نظری
تربیت و توسعه

🔹نگاهِ تربیتی به توسعه- ۱۳

ذهنِ گرسنه ...
والدیـن، معلمان و مدارسی موفق‌تـرند کـه از همـان ابتـدا حقایـق را عرضـه نکننـد و بـه تعبیـر حکیمانـه امیـل شـارتیه، ذهن فرزنـدان را گرسـنه کنند.
تا ذهن گرسنه نشود، میل به یادگیری پیدا نمی شود. همه برای پرسشـگری بچه ها وقت بگذاریم. 
(مرتضی نظری، نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، ۱۳۹۵)

Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

با ادای احترام
سروران ارجمندم را به مطالعه و تامل در مطلبی از دکتر محمود سریع القلم در ارتباط با " توسعه و مبنای تصمیم گیری در نظام مدیریتی ایران" دعوت می کنم.👇
تربیت و توسعه

🔺تلنگر - ۲

📍"تصمیم گیری های مدیریتی در ایران بیش از هر امر دیگری بر اساس ارتباطات افراد است و تخصص یا شایستگی در تصمیم گیری ها کمتر لحاظ می شود، حتی شما اگر به دولت یازدهم نگاه کنید متوجه خواهید شد در دولت یازدهم هم با حضور نیروهایی که اکثرا تکنوکرات و با تجربه اند، اکثر انتخاب ها بر اساس دوستی ها و ارتباطات است؛ حتی یک وزیر سعی می کند از دوستان دوران دبیرستان خود در پست های اجرایی استفاده کند، معمولا در ایران این گونه نیست که مدیران ما برای 5 شرکت یا کارخانه زیر مجموعه شان فراخوان دهند و ببینند چه کسانی تخصص و مهارت دارند تا از آنها بهره بگیرند، انتخاب ها غالبا بر اساس ارتباطات و دوستی ها است و این امر بدان معنا است که اعتماد تخصصی و مهارتی در میان اعضای جامعه شکل نگرفته است، در کشورهای توسعه یافته مسئله اعتماد در سازمان های اجتماعی حل شده است ... برای رسیدن به توسعه نیازمند تفاهم در مفاهیم هستیم.
📍ما از زمانی که به اصطلاح به سمت مدرنیته حرکت کرده ایم «هنوز در مفاهیم کلیدی به تفاهم نرسیده ایم» ... ما هنوز در خصوص نحوه رو به رو شدن و تعامل با نظام بین الملل به یک توافق جامع دست نیافته ایم و به اصطلاح نمی دانیم که چطور باید با جامعه بین الملل ارتباط برقرار کنیم، اینکه باید مقابلش بایستیم، از آن بیاموزیم و یا آن را تغییر دهیم ...

📍برای توسعه نیازمند توافق بر روی مفاهیم مشترک هستیم، ما نمی توانیم هر چهار سال یک بار، تعریف مان را از نظام بین الملل،عدالت، آزادی، غرب، صنعت، کشاورزی و غیره تغییر دهیم ... خلقیات ما اجتماعی نیست بلکه بیش از هر چیز خلقیات فردی است، خلقیات ما بیشتر نفی دیگران و بزرگ کردن خود است، برای همین است که میان ما همکاری بسیار ضعیف است، همکاری ضعیف میان ما در رانندگی، مدیریت و دیگر رفتارهای سیاسی و اجتماعی به وضوح هویداست، همکاری کردن برای ما نوعی عقب نشینی محسوب می شود، جامعه ای که بخواهد توسعه پیدا کند اعضای این جامعه نمی توانند بر اساس تفرد زندگی کنند ... اگر قرار داد اجتماعی نبود، یک مسلمان پاکستانی شهردار لندن نمی شد، اگر قرارداد اجتماعی نبود یک هندی وزیر دفاع کانادا نمی شد ... در آلمان و کشورهای توسعه یافته موفقیت و ضرورت تحقق اهداف شرکت مهم است؛ بنابراین، ارتباطات شخصی و خانوادگی تاثیری بر انجام کار ندارد، ما در رویکردهای اجتماعی خود همچنان در فاز ارادت و دوستی هستیم؛ برای همین وقتی شما اطراف یک مدیر را ملاحظه کنید به وضوح متوجه خواهید شد عموما کسانی اطراف مدیر هستند که به وی ارادت دارند، این رویکرد مدیریتی سبب شده است سطح تصمیم گیری کارآمد مدیران تنزل پیدا کند."
دکتر محمود سریع القلم

Telegram.me/IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔺تلنگر - ۳

🔹 برای رسیدن به ایران پیشرفته، باید اورانیوم غنی کنیم، هرچه بیشتر بهتر!
🔹غنی سازی مورد نظر، نیازی به سانتریفیوژ و کیک زرد ندارد، مدارس ابتدایی را دریابیم...

✍ کانال تربیت و توسعه
گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و
توسعه
@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

نشانی کانال کافه خرد 👇
تربیت و توسعه

کافه خرد
"گفت و گو با طعم همدلی"
به باور ما؛ "جامعه آشنا با گفت و گو، هزینه های کمتری می پردازد"
گفت و گوهای کافه خرد از تعلیم و تربیت آغاز می شود...
https://telegram.me/CafeKheradIranian
تربیت و توسعه

📍نگاه تربیتی به توسعه - ۱۵

🔹شیرنفت و تربیت غیردولتی!

"تفکری که یگانه راه خوشبختی را ارتزاق از شیر نفت می داند، سودی به حال آینده ایران ندارد. بچه ها را باید با محدودیت های منابع ایران آشنا کرد و از نظر ذهنی و تربیتی فرزندانمان را توانمند و متمایل به زندگی مستقل و غیردولتی تربیت کنیم."
(نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران، ۱۳۹۵)
@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹 چرا " گفت و گو " نمی کنیم ؟

✍ مهران صولتی

🔸جامعه ایران، یک جامعه بدون گفت و گو است. سیطره "مونولوگ " بر " دیالوگ " ، اشتیاق به" پرگویی" و " کم شنوی " ، میل مفرط به تحکم و سلطه ورزی ، نبود سازوکارهای روشن و شناخته شده برای گسترش گفت و گو های معنادار و جمعی، حاکمیت اسطوره قاطعیت، و طرد فرآیند های دستیابی به سازش های ماندگار در فرهنگ سیاسی ، از نشانه های مهجور ماندن " گفت و گو " در ایران است.

🔸 از طرف دیگر شکل گیری " گفت و گو " یک ضرورت انکار ناپذیر برای ایران امروز هم به شمار می رود . حجم برخی از بحران ها به درجه ای رسیده است که جز با شکل گیری یک گفتگوی واقعی قابل حل و فصل نیست.
🔸 رشد فزاینده آسیب های اجتماعی ، سقوط سرمایه اجتماعی ، بحران آب و محیط زیست ، کاهش مشارکت اقتصادی ، در کنار رشد فزاینده نیروی کار جوان ناامید از اشتغال، افزایش چشمگیر پرونده های قضایی، بحران حکمرانی خوب و پاسخگو و ... از جمله این مسائل به شمار می روند.
🔸" گفت و گو "پیش از هرچیز یک محصول فرهنگی است ، مبتنی بر سنتی که در آن مدارا ، صبوری ، حق طلبی، خردورزی و اعتماد و احترام به یکدیگر ، به اندازه کافی نهادینه و ماندگار شده باشد.

🔸همچنین " گفت و گو " محصول یک فرهنگ سیاسی است که در آن توطئه اندیشی ، سازش ناپذیری ، یکسان اندیشی ، خودمحوری و هویت اندیشی و ... در آن سهم غالب را نداشته باشد. به نظر می رسد سنت فرهنگی و فرهنگ سیاسی موجود در ایران هنوز هم به اندازه کافی ، دارای عناصر برانگیزاننده و تثبیت کننده " گفت و گو " نمی باشد.

🔸 فارغ از نفس و اصل " گفت و گو " که می تواند لذت بخش و ارزشمند تلقی شود ، این امر باید موجب انباشت تجربیات انسانی ، پیوسته و گامی به جلو تلقی شود. انباشتی که می تواند به ارائه راهبردهایی جهت توسعه پایدار کشور بینجامد . متاسفانه بسیاری از نمونه های بارز این پدیده در کشور بی حاصل ، و بیشتر شکل مناظره ، یا جنگ حنجره با حنجره یافته اند که تنها مقصود آن سرکوب یا ساکت کردن رقیب می باشد.

🔸 دستیابی به یک "گفت و گو" ی سازنده مستلزم پذیرش تساوی و برابری در مواضع مشارکت کنندگان در امر "گفت و گو " است. دستیابی به این برابری هم پیش از هر چیز نیازمند وجود آزادی مکفی جهت انتقاد و به پرسش گرفتن تبعیض ها و نابرابری ها می باشد.

🔸 در جامعه ای که وجود یک دولت نفتی و حداکثری ، موجد شکل گیری رانت های عمده در آن شده است ، کمتر می توان به شکل گیری روابط برابرانه امید داشت. از همین رو " گفت و گو " به نوعی اخلاق بخشنامه ای از جنس گشت ارشاد تقلیل یافته است!

🔸 با وجود همه این علائم ناخوشایند ، باید به سمت بسط " گفت و گو " پیش رفت. شاید از مسیر تربیت نسلی که از کودکی ؛ در خانه و مدرسه ، اهمیت و ضرورت آن را آموخته باشند.
-------------------------------

🔷 کانال تربیت و توسعه

@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

با تقدیم سلام و احترام
ضمن عرض خوشامد به دوستانی که به تازگی به کانال تربیت و توسعه پیوستند، طی روزهای گذشته عزیزانی از استان های مختلف پیگیر فایل صوتی و گزارش نشست جناب آقای دکتر محسن رنانی در کافه خرد بوده اند که بدین وسیله به اطلاع همه علاقمندان می رساند:
فایل صوتی و گزارش کامل نشست اخیر با موضوع "کودکی به مثابه توسعه" به زودی از طریق کانال های زیر قابل دریافت خواهد بود:

کانال تلگرامی کافه خرد
به نشانی CafeKheradIranian@

و کانال تلگرامی سایت فانوس
به نشانی @fanoosedu

از شکیبایی و همراهی شما گرامیان سپاسگزاریم.
تربیت و توسعه

🔹آموزش و پرورش ژاپن و آمریکا: مقایسه

دکتر محمدرضا سرکارآرانی از پژوهشگران ایرانی مقیم ژاپن هستند که مطالعاتی در حوزه آموزش و توسعه داشته اند.
ایشان در ترجمه کتاب آموزش به مثابه فرهنگ، بین دو نظام آموزشی پیشرفته جهان یعنی ژاپن و آمریکا مقایسه ای انجام داده اند.
چکیده این مقایسه به نقل از کانال تربیت فردا تحت مدیریت جناب آقای دکتر مرادی به این شرح است:

📍تفاوت های آموزش و پرورش ژاپن و آمریکا

🔹فرهنگ آموزش و یادگیری در ژاپن بیش تر بر همکاری ، مشارکت و فعالیت گروهی تاکید دارد حال آن که در آموزش آمریکایی رقابت و توانایی فردی بیش تر جلوه می کند. ژاپنی ها کمتر دست به جداسازی دانش آموزان بر اساس آزمون های هوش و پیشرفت تحصیلی
می زنند ولی در آمریکا گروه بندی دانش آموزان بر اساس آزمون های تحصیلی ، فرهنگ رایج آموزش و یادگیری است.

🔹 در ژاپن به فرایندها بیش تر از نتایج و پیامد ها اهمیت داده می شود و پرسش های کتاب درسی و معلمان بیش تر از چگونگى است تا چرایی ، در حالی که در مدارس آمريكا نتایج و پیامدها وزن سنگینی دارد و سئوالات کتاب های درسی و معلمان بیش تر از چرایی است تا چگونگى.
تربیت و توسعه

💐💐💐

من او را نمی فهمیدم؛ اما او را به دلیل اینکه نمی فهمیدم، نکشتم.
شما او را نمی فهمیدید، و او را به دلیل آنکه نمی فهمیدید، به شنیع ترین شکل ممکن کشتید. و این اوج مصیبت انسان عصر ماست:
له کردن آنهایی که نمی فهمیم شان، فهم خود را اوج فهم جهان دانستن...!

كتاب:فردا شكل امروز نيست
نويسنده:نادر ابراهيمي

@Mashgheshabpub
تربیت و توسعه

نوسازی وزارت آموزش و پرورش با مدیران بازنشسته؛ چگونه؟
یادداشت زیر را مرتضی نظری، پژوهشگر آموزش و پرورش و توسعه انسانی نوشته و در اختیار عصرایران قرار داده است:
ساعتی پیش خبر انتصابی جدید در وزارت آموزش و پرورش مخابره شد که فضای مجازی فرهنگیان را متاثر ساخت.
مدیرکل بازنشسته آموزش و پرورش شهر تهران از سمت خود به جایگاهی بالاتر یعنی ریاست مرکز برنامه ریزی منابع انسانی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش و پرورش نقل مکان کرد.

در ابلاغ نامبرده حدود 30 عنوان شرح وظیفه از جنس "برنامه ریزی" قید شده است.

با احترام به تجارب ارزنده همه مدیران آموزشی و تربیتی اما انتصاب های پی در پی افراد بازنشسته در "جوانترین" نهاد اجتماعی کشور، سوالاتی را به ذهن متبادر می سازد:

- وزارت آموزش و پرورش، به شاداب ترین بخش حوزه عمومی یعنی کودکان، نوجوانان و جوانان اتصال و ارتباط مستقیم دارد. استقرار و انتصاب مدیرانی با سن بالای 55 سال و 60 سال، چه مقدار با اقتضائات مخاطبان جوان و شاداب این وزارتخانه بزرگ ارتباط منطقی دارد؟

- آیا انتصاب نیروهای بازنشسته با سیاست جوانگرایی مدیریتی دولت محترم تدبیر و امید منافات ندارد؟

- آیا انتصاب و بکارگیری افراد بازنشسته نوعی بی اعتمادی به صدها نیروی جوان تحصیلکرده و خلاق ستادی در این وزارتخانه نیست که فرصت و مجالی برای بروز استعدادهای مدیریتی خود نمی یابند؟

- آیا وزارت آموزش و پرورش قصد ندارد برای فردای خود و آینده نظام تربیتی کشور، مدیرانی شایسته تربیت کند؟

- آیا بهتر نیست از تجارب ارزشمند مدیران بازنشسته در جایگاه های دیگری نظیر اتاق فکر و مشاوره استفاده شود و میدان عمل برای کارشناسان عالی و جوانتر باز شود؟

- در پایان با حفظ احترام به تجارب ارزشمند همه معلمان و مدیران مجرب نظام تربیتی کشور، از حلقه تصمیم ساز در وزارت آموزش و پرورش این پرسش را داریم که آیا راه تکریم مدیران بازنشسته الزاما انتصاب ایشان در سمت های ارشد مدیریتی است؟

هم اکنون بیش از 20 پست ارشد مدیریتی در وزارت آموزش و پرورش در اختیار مدیران بازنشسته است. امید آن که با عنایت به تاکید رئیس محترم جمهور مبنی بر منع بکارگیری بازنشستگان، مسولان این وزارتخانه توجه بیشتری به ظرفیت و استعداد مدیریتی موجود در بدنه شاغلان وزارت آموزش و پرورش نمایند.

https://telegram.me/joinchat/BYpDHzwTF36yeAtb-5GwPA
تربیت و توسعه

✍ سواد انتقادی چیست و چرا باید از کودکی فرزندانمان به سواد انتقادی مجهز شوند؟

🔸فرزندان ما در جهانی زندگی می کنند که مملو از القائات رسانه ای، توهمات فریبنده تبلیغات و ایدئولوژی هاست. آنقدر این فضا بر فرزندان ما فشار وارد می کند که قدرت انتخاب را از آنها و حتی بزرگسالان می رباید.

✅ اما بهترین چاره برای حفظ استقلال شخصیت و از کف نرفتن قدرت انتخاب در بچه ها چیست؟

🔸 فرزندانی که از کودکی در محیط خانه و مدرسه، "منتقدانه" رشد می کنند، اجازه نمی دهند قدرت انتخاب و استقلال عمل آن ها ربوده شود.
با تفکر انتقادی شهروندانی تربیت می شوند که با احساس زندگی می کنند، اما با عقل تصمیم می گیرند. در واقع اینها کسانی هستند که سطح انتظارشان از محیط و جامعه بالاتر از دیگران است و به راحتی سر تعظیم در برابر هیچ قدرتی اعم از امپراتوری تبلیغات، ایدئولوژی های فریبنده و حکومت های خودکامه فرو نمی آورند.

🔸در نظام رسمی آموزش و پرورش ما، ورزش ذهنی وجود ندارد و ذهن اندوزی، ملاک برتر واحدهای آموزشی قرار گرفته است.
 اگر به تفکر انتقادی به عنوان یک مهارت نگاه کنیم، کسی که انتقادی می اندیشد باید دارای مهارت هایی همچون جسارت در طرح پرسش، اهل خوب شنیدن، کسب اطلاعات، پرهیز از برخورد تند با دیدگاه های مخالف، ادعای کمتر و دلیل بیشتر، صبر و حوصله و آمادگی روحی و روانی بالا برای پذیرش ایده های جدید باشد.

🔸اگر به تفکر انتقادی به عنوان یک سواد بنگریم، مواجهه ما با مسائل پیرامونی، منطقی تر خواهد شد.

🔸سواد انتقادی برای دانش آموزان امروز که چسبندگی بسیار بالایی به رایانه و اینترنت و دنیای دیجیتال دارند، یک ضرورت است.


🔺منبع:
- چیستی تفکر انتقادی و وضعیت آن در آموزش و پرورش ایران"، ارائه ای از مرتضی نظری در میز اندیشه انجمن اسلامی معلمان ایران، تیرماه ۱۳۹۳

🔹 کانال تربیت و توسعه
تلاش برای خروج آموزش و پرورش از غربت گفتمانی

@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

✍ چگونه به فرزندانمان کمک کنیم تا در زندگی فردی و اجتماعی‌، دچار بن بست و بی ارادگی نشوند؟

🔸در نظام تربیتی ما چه در خانواده و چه در مدارس، بچه‌هایی که زیاد سؤال می‌پرسند، معمولاً تحمل نمی‌شوند. گویی ما به راحت پذیرفتن، زود قانع شدن و تن به یک تصمیم دادن عادت کرده‌ایم.
اگر به فرزندانمان بیاموزیم قبل از هر انتخاب و تصمیمی، با دقت و حوصله و با مقایسه و ارزیابی با مسائل و موضوع‌ها برخورد کنند، آن ها را توانمند ساخته ایم.

🔸عالی ترین شکل فعالیت ذهنی انسان تفکر است و در بین سبک های فکر کردن‌، کاربردی‌ترین آن ها تفکر انتقادی است. به عبارت ساده تر‌، در انتقادی اندیشی، هرچیزی را که می‌بینیم و می‌شنویم، نه فوراً می پذیریم و نه رد می کنیم. نوعی سبک سنگین کردن مسایل قبل از تصمیم گیری و انتخاب. یادمان باشد که تفکر انتقادی با گله و نق زدن فرق دارد.

🔸فرزندان ما در یورش دمادم اطلاعات و بارش امواج ارتباطات‌ سحر شده اند و در این بین، آموزش بیگانه با سواد و مهارت تفکر انتقادی، نمی تواند به آن ها قدرت انتخاب و تصمیم گیری بدهد. و صد البته راه کمک به بچه ها در منع و محدودسازی و بستن و شکستن نیست.

🔺منبع:
- نگاه تربیتی به توسعه، مرتضی نظری، نشر قطران، ۱۳۹۵


🔹کانال تربیت و توسعه
گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی
@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

✍ آموزش و پرورش ما برای کمک به جریان توسعه انسانی باید تن به چه تغییراتی در خود بدهد؟

🔹مرتضی نظری
پژوهشگر آموزش و پرورش و توسعه انسانی

توسعه یافتگی نیاز به آمادگی ذهنی دارد. ژوزف اشپنگلر اقتصاددان به خوبی اشاره می کند که؛ “وضعیت توسعه یافتگی جوامع تا حد زیادی به محتوای اذهان مردم و نخبگان بستگی دارد.” بدیهی است که بزرگترین خدمت نظام تربیتی جامعه به جریان توسعه این می تواند باشد که از کودکی، میزان اتکای شهروندان را به عقل و رفتارهای خردمندانه افزایش دهد.
اما برای آن که آموزش و پرورش ایران، به روند توسعه انسانی کشور یاری رساند، باید در زمینه هایی مورد بازسازی و تحول قرار گیرد. از جمله مهمترین وضعیت هایی که باعث شده تا آموزش و پرورش خود به مانعی بزرگ برای توسعه یافتگی تبدیل شود این موارد است:
– آموزش و پرورش ما به دنبال تجلیل است و آموزش توسعه گرا به دنبال تحلیل،
– آموزش و پرورش ما مقلد و پیرو می پروراند، اما آموزش توسعه گرا، محقق و پیشرو.
– آموزش و پرورش ما می خواهد “آنچه هست” را حفظ کند، حال آنکه آموزش توسعه گرا به دنبال آن است که آنچه هست را تحول ببخشد،
– آموزش و پرورش توسعه گرا، دانش آموز را به جلو حرکت می دهد و ما او را در گذشته ها نگه می داریم.
– آموزش و پرورش ما در تلاش است تا این نسل با دنیا و جهان پیرامونش بیگانه باشد یا از آن بگریزد، ولی آموزش توسعه گرا می خواهد مخاطبانش دنیا را بشناسند و با آن تعامل کنند،
– آموزش و پرورش ما ناخواسته به تشکیلاتی تبدیل شده تا همه را در تفکر و رفتار متحدالشکل سازد، حال آنکه آموزش و پرورش توسعه مدار، امکانات و فرصت های برابر می دهد تا توانایی و ظرفیت های درونی افراد شکوفا شود،
– آموزش و پرورش ما فقط آنچه خود داریم را مطلق همه خوبی ها و برتری ها معرفی می‌کند، ولی آموزش توسعه گرا مطلق نمی نگرد و آزاداندیشی را می آموزاند.
– تربیت سازگار با توسعه، اجازه و فرصت خودیابی و پرسشگری به بچه ها می دهد و به دنیای دانش آموزان، انضباطی و تنبیهی نمی نگرد.
🔸 سایت:
Amozeshenovin.com
🔸 کانال :
@fanoosedu
تربیت و توسعه

✍ داستان توسعه ما و عبارت همیشگی وزرای آموزش و پرورش بعد از انقلاب

🔸بزرگترین دغدغه و خبر همه وزرای آموزش و پرورش بعد از انقلاب برای معلمان، همان عبارت همیشگی است: " مطالبات و معوقات سال گذشته فرهنگیان بزودی پرداخت می شود." با نگاهی به تجربه تمام کشورهای توسعه یافته در دهه گذشته می بینیم که این کشورها حتی در ریاضتی ترین وضعیت اقتصادی خود حاضر به کاهش بودجه و سایر حمایت ها از آموزش و پرورش نشدند.
🔸ما نمی‌توانیم از توسعه حرف بزنیم، اما حاضر به پذیرش الزامات آن نباشیم. سیاسیون، احزاب و حوزه عمومی هنوز آموزش و پرورش را در عمل جدی نمی‌پندارند. تا در فضای فکری و گفتمانی جامعه ایران درباره نقش آموزش و پرورش در توسعه‌یافتگی، تحرک فکری و گفتمانی به‌وجود نیاید، سخن از هر نوع تحول در آموزش و پرورش راه به جایی نمی‌برد.
🔸برای توسعه یافتگی قطعا به سیستم پیشرفته حمل و نقل، انرژی، تولید و اشتغال، ICT، شهرسازی و احزاب کارآمد نیاز داریم اما زیرساخت توسعه، "تربیت" است.

🔺 منبع: مرتضی نظری، نگاه تربیتی به توسعه، نشر قطران ۱۳۹۵

🔹گفتارهای نظری در آموزش و پرورش و توسعه انسانی
@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹محسن رنانی در کافه خرد:
جامعه « بی‌کودکی » هستیم

🔸بخش نخست

اشاره:
کافه خرد با هدف ترویج گفت و گوهای راهبردی و توسعه ای در سپهر آموزش و پرورش، هفتمین نشست خود را به واکاوی نقش و ارتباط آموزش و پرورش و توسعه یافتگی اختصاص داد. دکتر محسن رنانی، عضو هیات علمی گروه اقتصاد دانشگاه اصفهان با عنوان «توسعه به مثابه کودکی» در جمع فرهنگیان، اساتید، پژوهشگران و و دانشجویان علاقمند به مسایل آموزش و توسعه حاضر شد و به مدت چهار ساعت با حاضران به گفت و گو پرداخت. رنانی از جمله اقتصاددانانی است که اخیراً تعلیم و تربیت را از منظر توسعه مورد مطالعه وپژوهش‌ قرار داده است.
آنچه از نظر می گذرانید، گزارش سخنان دکتر محسن رنانی در هفتمین نشست کافه خرد است که در تاریخ بیستم اَمرداد 1395 ارایه شد:
دکتر محسن رنانی:
از اینکه در محضر فرهیختگان آموزش و پرورش هستم، بسیار خرسندم. امروز در کافه خرد، گرد هم آمدیم تا به یکی از مسائل مغفول در صد سال اخیر به بحث و گفت‌وگو بنشینیم. از آغاز شکل‌گیری ساختار آموزش و پرورش بیش از 80 سال می‌گذرد اما در همان خاستگاه آغازین ایستاده‌ایم و پیشرفت چندانی نداشته‌ایم. بر اساس شاخص‌ها و معیارهای جدید، فرآیند توسعه در ایران با شکست روبه‌رو شده‌ است. فرآیند توسعه از انقلاب مشروطیت آغاز می‌شود. دولت مدرن در ایران نیز با انقلاب مشروطیت شکل می‌گیرد و پیش از آن، ما مفهومی به اسم «دولت مدرن» در ایران نداشته‌ایم. از نابختیاری ما، چند ماه بعد از امضای فرمان مشروطیت نخستین چاه نفت در مسجد سلیمان فوران می‌کند و با این دو رویداد کل تاریخ معاصر ایران به هم گره زده می‌شود. پس از این دو رویداد، آموزش و پرورش در ایران شکل می‌گیرد اما این نهاد، مسیر تعالی خود را طی نمی‌کند.  ایرانیان از سال 1294 ه.ش تا سال 1395 ه.ش بیش از یکصد سال است که وارد دنیای مدرن شده‌اند اما هنوز دولت مدرن به معنای اصیل مفهوم ندارند. بعد از دولت مدرن، نهادهای مدرن همچون «آموزش و پرورش»، «نظام تقنینی» و «دادگستری» در ایران شکل گرفت اما با تمامی اوصاف به تکامل نرسید. بر مبنای شاخص‌ها، ایرانیان به توسعه نرسیده‌اند و تنها در دوره‌های کوتاهی علائمی از شروع توسعه در ایران نمایان شد. به گمان من، «توسعه» به مثابه کودکی بوده که در دوره‌هایی علائمی از توانمندی‌های گویشی در او شکل گرفته اما بعد متوقف شده است. در واقع توسعه در ایران (نه به معنای رشد و پیشرفت) بلکه در مقام یک فرآیند، متوقف شده است.  ایرانیان منابعی هم در اختیار نداشته‌اند تا در دنیای مدرن از آن به عنوان موتور محرک توسعه استفاده کنند و در واقع دستاورد آشکاری در این مسیر برای ما به دست نیامده است. به زبان دیگر می‌توانیم بگوییم ایرانیان در مسیر توسعه درجا زده‌اند.

... ادامه دارد

سایت:
cafekherad.ir
تلگرام:
@CafeKheradIranian
تربیت و توسعه

چرا ما ایرانیان در مسیر توسعه درجا زدیم؟

🔹بخش دوم ارائه دکتر محسن رنانی در نشست کافه خرد

📍ایران، جامعه بی کودکی
اگر در یک عبارت بخواهم بگویم که ایرانیان چرا توسعه نیافته‌اند، باید پاسخ را در این عبارت جست و جو کردکه «ما جامعه بی کودکی هستیم». در واقع جامعه ایرانی، جامعه فاقد کودکی بوده است و به همین علت فرایند توسعه در جامعه ما شکل نگرفته است، چون ما ایرانیان از نوزادی به پیری رسیده ایم. جامعه ایرانی جامعه‌ای است که بدون گذار از دوره کودکی، بزرگ، پیر و فرسوده می‌شود. ایرانیان دوره مدرن (البته به دور از استثناها) بدون اینکه کودکی را دریافته باشند به بزرگسالی قدم نهاده اند. ایرانی‌ها به لحاظ شخصیتی، کودکی را خوب درنیافته‌اند و به لحاظ اجتماعی هم جامعه بی‌کودکی هستند. در کنار افراد بی‌کودکی، ما خانواده بی‌کودکی و مدرسه بی‌کودکی هم داریم. و البته نظام سیاسی ما نیز یک نظام بی‌کودکی است. من در پژوهشی که قبلا منتشر شده است، به نشانه‌های پیری نظام سیاسی اشاره و تأکید کرده‌ام. در آن‌جا نشان داده ام که نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران به پیری زودرس دچار شده است؛ یعنی این نظام، درون خود مؤلفه‌های جوانی و نوجوانی را دارد اما رفتارهایش از جنس رفتارهای دوره پیری است. یعنی تصور بر این است که در ساختار سیاسی ما ابزارهای جوان در سیستم وجود دارد اما رفتارها و سازو کارها از جنس دوران پیری است. این همان پیری زودرس در نظام سیاسی است که باعث بروز مشکلات جدید در زیست اقتصادی و اجتماعی ما نیز شده است.
📍 در پاسخ به این پرسش که «چرا نظام سیاسی کنونی ایران بدون گذار از دوره کودکی وبلوغ یکباره به پیری رسیده است؟»، من معتقدم که این پیری در نظام سیاسی هم ناشی از جامعه ایرانی فاقد دوره کودکی است. جامعه فاقد دوره کودکی در درون همه زیر نظام‌های سیاسی و اقتصادی واجتماعی‌اش شرایطی را ایجاد می‌کند که بعد از تولد بدون گذار از کودکی، نوجوانی و بلوغ، به یکباره به پیری می‌رسند. اگر این سخن درست باشد آن گاه نتیجه‌ای که از این بحث می‌توان گرفت، این است که شکست توسعه در ایران ناشی از فقدان دوران کودکی در جامعه ایرانی است.
📍اگر به برنامه‌های توسعه بعد از انقلاب نگاهی بیندازیم متوجه می‌شویم که اگر چه زیر ساخت‌های مادی، فیزیکی و اقتصادی کشور بسیار رشد کرده است (به طور مثال بعد از انقلاب تعداد سدهایمان از ۱۹ عدد به 630 عدد رسیده یعنی بیش از۳۳ برابر شده که در قیاس با دو و نیم برابرشدن جمعیت، نشانه و رشد قابل تأملی است) متوجه می‌شویم که تقریبا هیچ حکم، ماده و تبصره‌ای در آنها درباره کودکی و پرورش روحی و ذهنی دوران کودکی (زیر هفت سال) موجود نیست. در واقع بیشتر برنامه‌ها و احکام قانونی‌ آنها در خصوص حوزه‌های زیربنایی نظیر سدسازی، راه، برق،‌ آب، مخابرات و مواردی از این دست است و بعد درباره آموزش عالی و کمتر درباره آموزش ابتدایی. اما هیچ استراتژی،‌ هدفگذاری و برنامه‌ای برای کودکی ایرانیان در ذهن سیاستگذار نبود است. گویی ایرانیان کودکی ندارند یا نمی‌‌خواهند. البته این نکته قابل ذکر است که آموزش و پرورش در ایران متولی دوره کودکی(صفر تا 7 سالگی) نیست، بلکه متصدی بعد از دوره کودکی است. اما فراموش نکنیم که بر اساس دیدگاه بسیاری از روانشناسان، بیش از 80 درصد از ظرفیت‌های دوران کودکی قبل از دبستان قابل هدایت و مدیریت است و تنها ممکن است 20 درصد از آن در دبستان شکل بگیرد. به دیگر سخن ما درباره بیش از ۸۰ درصد از ظرفیت کودکانمان، هیچ برنامه‌ای نداریم و این ظرفیت به طور خود‌به‌خودی و تصادفی در ارتباطات مختلف کودک با محیط به صورت غیر جهت‌دار پر می شود و شکل می گیرد.
📍در یک کلام: ظرفیت وجودی کودکان ما به صورت تصادفی شکل می گیرد. این که پدر و مادرشان کی باشد، کجا ساکن باشند، بچه های اطرافشان چگونه باشند، شغل پدرشان چه باشد، مهد کودک بروند یا نه و مربی مهدشان چه رفتاری داشته باشد و نظایر این‌ها به طور تصادفی شخصیت کودک ما را شکل می‌دهد.

... ادامه دارد

🔹سایت:
cafekherad.ir
🔹کانال تلگرام کافه خرد:
@CafeKheradIranian
تربیت و توسعه

روی توانمندسازی مادران سرمایه گذاری نکردیم

🔹دکتر محسن رنانی/ کافه خرد/ بخش سوم

📍ما روی مادران که اصلی‌ترین سهامداران سرمایه‌های انسانی آینده هستند، سرمایه‌گذاری نکرده ایم. با وجود اینکه بعد از انقلاب پنج تا شش میلیون دانش آموخته زن داریم و به نوعی یکی از پر شتاب ترین نرخ‌های رشد دانش آموختگان زن را در جهان داریم و با وجودی که نزدیک به هفتاد درصد صندلی‌های دانشگاه‌ ها هم در اختیار زنان است اما 37 سال است که از انقلاب سال 1357 می‌گذرد، اما سهم زنان در اشتغال حدود ۱۳/۶ درصد و نرخ مشارکت‌ آنان در بازار کار نیز همچنان ۱۳/۵ درصد است.  در صورتی که نرخ مشارکت زنان پیش از انقلاب نیز همین حدود بوده است. یعنی ما زنانمان را به دانشگاه فرستاده‌ایم و دانشمند کرده ایم اما آنها توانمندی لازم برای حضور جدی در عرصه های اقتصادی و اجتماعی و اشغال مشاغل را نیافته‌اند.

📍سرمایه‌گذاری ما بیشتر در حوزه آموزش عالی بوده است نه در حوزه توانمندسازی مادران و کودکان. یعنی ما دغدغه آموزش داشته ایم نه دغدغه توانمندسازی مادران برای پرورش کودکان توانمند. در واقع با توجه به فضای اعتماد آمیزی که بعد از انقلاب در خانواده ها نسبت به دانشگاه ایجاد شد، به دنبال «فشارهای تورمی» و «تعویق سن ازدواج»، خانواده ها متمایل شدند دخترانشان را روانه دانشگاه کنند. در واقع باید گفت، حضور گسترده دختران در دانشگاه در بعد از انقلاب به جای اینکه متأثر از یک برنامه یا سیاست مدون و حساب شده بلندمدت برای افزایش مشارکت زنان باشد، بیشتر ناشی از یک ضرورت تاریخی و اقتصادی بود تا بحران‌های اجتماعی را به تأخیر بیندازند. به واقع اگر ما برای مادرانمان برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری داشتیم، آن وقت اکنون شاهد بودیم که نرخ مشارکت زنان و سهم زنان در اشتغال به صورت جدی تغییر است. 
به اعتقاد بنده مهمترین شاخص برای اینکه دریابیم یک جامعه به سمت توسعه حرکت می‌کند یا نه، روند نرخ واقعی مشارکت زنان است. منظورم از نرخ مشارکت، سهم زنانی است که سن بالای ده سال دارند و در بازار کار حضور دارند یعنی یا شاغل اند یا دنبال شغل می‌گردند. متوسط این نرخ در دنیا حدود ۵۰ درصد و در تمام کشورهایی که در مسیر توسعه حرکت کرده‌اند، بالای ۵۰ درصد است.
تجربه و الگوهای توسعه نشان می‌دهد با نرخ مشارکت اقتصادی 13 درصدی زنان، امکان ندارد بتوان در فرآیند توسعه گام‌های جدی برداشت.

... ادامه دارد

🔹سایت:
cafekherad.ir
🔹کانال تلگرام کافه خرد:‌
@CafeKheradIranian
تربیت و توسعه

بعد از انقلاب بیشتر "رشد" داشتیم تا توسعه

🔹دکتر رنانی، کافه خرد، بخش پایانی

چندپرسش اساسی داریم از جمله این که چرا مؤلفه‌های توسعه در کودکی شکل نمی‌گیرد؟ چرا بذر توسعه در کودکی نهفته است و در بزرگسالی چنین فرآیندی ایجاد نمی‌شود؟ برای پاسخ به این پرسش ها بهتر است نگاهی به مفهوم توسعه داشته باشیم. در این خصوص واژه های منتسب به این عرصه را از هم تفکیک کرده و ابعاد توسعه را بررسی می‌کنیم تا بدانیم دوره صفر تا 7 سالگی (کودکی) در کجای این فرآیند قرار می‌گیرد. در ادبیات رایج سه واژه در برنامه‌های توسعه‌ای و ادبیات سیاستمداران رایج است و این سه مفهوم در بسیاری اوقات به جای هم به کار برده می‌شوند. سه واژه رشد (Growth)، پیشرفت(Progress) و توسعه (Development) در سه معنای مختلفی به کار برده می‌شوند و حال اینکه ما در بسیاری اوقات آن‌ها را جابه‌جا به کار می‌بریم. به عنوان مثال برنامه‌های توسعه را در هر دوره‌ای از نظام اقتصادی بهتر بود «برنامه‌های رشد و پیشرفت» بنامیم. "رشد"، تکثیر وضع موجود است. به عنوان مثال ایران خودرو امسال 100 هزار خودرو تولید کرده است و سال دیگر 200 هزار خودرو با همان وضعیت تولید می‌کند یا افزایش تعداد جاده‌ها، فرودگاه‌ها، سدها نشانه رشد است. "پیشرفت"اما در مرحله بالاتری از رشد و به معنای این است که وضع موجود را با کیفیت مادی یا فناوری بهتری تکثیر کنیم یا ارتقا دهیم.به طور مثال ایران خودرو در سال آینده خودروهای مدل بالاتری را با کیفیت و فناوری بهتر تولید می‌کند.
ما بعد از انقلاب شاهد رشد و پیشرفت زیادی بودیم، حتی در برخی حوزه‌ها بیش از حد رشد و گاهی پیشرفت داشته‌ایم.
اما واژه سوم یعنی "توسعه" برخلاف دو مفهوم قبلی، به معنای تحول کیفی در پدیده موجود است. توسعه به معنای تغییر در خلق‌وخوی فردی و الگوهای رفتاری اجتماعی و حتی ماهیت پدیده‌هاست. به طور مثال اگر عضلات را قوی کنیم و افزایش دهیم با پدیده رشد روبه‌رو هستیم. اگر با این عضلات بتوانیم کارهای حرفه‌ای ورزشی مثل ژیمناستیک انجام بدهیم با پدیده پیشرفت همراه بوده‌ایم اما اگر از لحاظ رفتارها و خلق‌وخوها انسان متفاوت دیگری شدیم، توسعه یافته‌ایم.
📍در توسعه، جامعه جان‌دارترمی‌شود. در جامعه توسعه یافته، حساسیت‌ها و توجهات بیشتر است و جامعه نسبت به هر رفتاری واکنش نشان می‌دهد. به همین دلیل است که در جوامع توسعه یافته، جامعه زنده و پویاست و به نوعی روح پیدا می‌کند. زمانی که توسعه روی می‌دهد ابعاد کمّی پیشرفت و رشد در روح متجلی می‌شود و کیفیت تحول، مدنظر قرار می‌گیرد.
📍 توسعه دارای دو بعد «بعد اقتصادی و مادی» و بعد «فرهنگی و رفتاری» است. توسعه در بعد اقتصادی، تولید «رفاه» می‌کند. اما توسعه بعد فرهنگی و رفتاری هم دارد؛ زمانی شما تمامی ابزارها و امکانات اقتصادی و رفاهی را در اختیار دارید اما از وضعیت جامعه‌تان احساس ناراحتی و کلافگی می‌کنید، آرام و قرار ندارید و نسبت به رفتارهای پیرامونی خود احساس انزجار می‌کنید. با وجود اینکه رفاه دارید اما احساس رضایت نمی‌کنید. مثلا ما در خودرویی مدرن با «رفاه» کامل نشسته ایم اما به علت بی‌نظمی و بی‌قانونی، از رانندگی در این شهر «رضایت» نداریم. در واقع فرزندان ما به دلیل عدم احساس رضایت است که مهاجرت می‌کنند و با پدیده فرار مغزها مواجه می‌شویم. ما به طور نسبی «رفاه» داریم اما «رضایت» همان چیزی است که ما نمی‌توانیم تولید کنیم و به واقع رضایت نتیجه همان بعد دوم توسعه یعنی بعد فرهنگی رفتاری است.
زمانی که بعد دوم توسعه رخ نمی‌دهد، روابط و رفتارهای ما تیز و برنده و پرهزینه می‌شود. در جوامع توسعه نیافته، شما اگر چه ابزارهای پیشرفت را در اختیار دارید اما رفتارهایتان تیز و همراه با خشونت است.
📍جامعه‌ای که توانایی این را داشته باشد که تیزی‌ها را صیقل دهد، مناسباتش توسعه می‌یابد. بعد فرهنگی و رفتاری توسعه، تیزی های رفتار ما را صیقل می‌دهد و مناسبات اجتماعی ما را کم هزینه تر می‌کند و در نتیجه صیقل خوردن تیزی‌ها، رضایت شکل می‌گیرد.
📍تیزی‌های رفتار و الگوهای ما چه زمانی صیقل می‌یابد؟ پاسخ این است که زمینه این تیزی‌ها در کودکی به‌وجود می آید و در همان دوران کودکی هم می‌تواند این تیزی‌های رفتاری گرفته ‌شود. در همان دوران کودکی است که ما باید صبر اجتماعی را بیاموزیم. در همان دوران است که باید کار جمعی را یاد بگیریم. در همان دوران است که می آموزیم روادار باشیم و حق دیگران در دگرباشی و دگر اندیشی را بپذیریم. در همان دوران است که گفت‌وگوی اخلاقی و عقلانی را تمرین می‌کنیم. در همان دوران است که سلسله مراتب اجتماعی را می‌پذیریم و می‌آموزیم که چگونه تقسیم کار انجام دهیم. بنابراین، صیقل تیزی‌ها و شکل گیری‌ ویژگی‌های فرهنگی مثبت در همین دوران کودکی است که رخ می‌دهد.

🔹سایت:
Cafekherad.ir
🔹کانال تلگرامی کافه خرد:
@CafeKheradIranian
تربیت و توسعه

روی توانمندسازی مادران سرمایه گذاری نکردیم

🔹دکتر محسن رنانی/ کافه خرد/ بخش سوم

📍ما روی مادران که اصلی‌ترین سهامداران سرمایه‌های انسانی آینده هستند، سرمایه‌گذاری نکرده ایم. با وجود اینکه بعد از انقلاب پنج تا شش میلیون دانش آموخته زن داریم و به نوعی یکی از پر شتاب ترین نرخ‌های رشد دانش آموختگان زن را در جهان داریم و با وجودی که نزدیک به هفتاد درصد صندلی‌های دانشگاه‌ ها هم در اختیار زنان است اما 37 سال است که از انقلاب سال 1357 می‌گذرد، اما سهم زنان در اشتغال حدود ۱۳/۶ درصد و نرخ مشارکت‌ آنان در بازار کار نیز همچنان ۱۳/۵ درصد است.  در صورتی که نرخ مشارکت زنان پیش از انقلاب نیز همین حدود بوده است. یعنی ما زنانمان را به دانشگاه فرستاده‌ایم و دانشمند کرده ایم اما آنها توانمندی لازم برای حضور جدی در عرصه های اقتصادی و اجتماعی و اشغال مشاغل را نیافته‌اند.

📍سرمایه‌گذاری ما بیشتر در حوزه آموزش عالی بوده است نه در حوزه توانمندسازی مادران و کودکان. یعنی ما دغدغه آموزش داشته ایم نه دغدغه توانمندسازی مادران برای پرورش کودکان توانمند. در واقع با توجه به فضای اعتماد آمیزی که بعد از انقلاب در خانواده ها نسبت به دانشگاه ایجاد شد، به دنبال «فشارهای تورمی» و «تعویق سن ازدواج»، خانواده ها متمایل شدند دخترانشان را روانه دانشگاه کنند. در واقع باید گفت، حضور گسترده دختران در دانشگاه در بعد از انقلاب به جای اینکه متأثر از یک برنامه یا سیاست مدون و حساب شده بلندمدت برای افزایش مشارکت زنان باشد، بیشتر ناشی از یک ضرورت تاریخی و اقتصادی بود تا بحران‌های اجتماعی را به تأخیر بیندازند. به واقع اگر ما برای مادرانمان برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری داشتیم، آن وقت اکنون شاهد بودیم که نرخ مشارکت زنان و سهم زنان در اشتغال به صورت جدی تغییر است. 
به اعتقاد بنده مهمترین شاخص برای اینکه دریابیم یک جامعه به سمت توسعه حرکت می‌کند یا نه، روند نرخ واقعی مشارکت زنان است. منظورم از نرخ مشارکت، سهم زنانی است که سن بالای ده سال دارند و در بازار کار حضور دارند یعنی یا شاغل اند یا دنبال شغل می‌گردند. متوسط این نرخ در دنیا حدود ۵۰ درصد و در تمام کشورهایی که در مسیر توسعه حرکت کرده‌اند، بالای ۵۰ درصد است.
تجربه و الگوهای توسعه نشان می‌دهد با نرخ مشارکت اقتصادی 13 درصدی زنان، امکان ندارد بتوان در فرآیند توسعه گام‌های جدی برداشت.

... ادامه دارد

🔹سایت:
cafekherad.ir
🔹کانال تلگرام کافه خرد:‌
@CafeKheradIranian
یکی از بانوان محترم عضو کانال تربیت و توسعه از زاویه متفاوتی به مطلب دیروز دکتر رنانی پرداختند که ضمن تشکر، نظر ایشان را با هم می خوانیم:

باسلام
ضمن احترام به شما استاد گرامی ، به عنوان یک خانم که سی سال است مشغول به خدمت به جامعه است، در مورد اشتغال زنان بدین شکل که حتما باید در خارج از منزل باشد تا بگوییم شاغلند موافق نیستم.
سهم زنان خانه دار در این تحقیق نادیده گرفته شده در صورتی که آنان نیز به نوبه خود با ایجاد یک محیط دارای آرامش وترلیت فرزندان می توانند نقش مؤثری در پیشرفت وتوسعه هر کشور ایفا نمایند.
اما از سوی دیگردر خصوص توانمندسازی صحیح آنان به عنوان یک همسر و مادر خوب که بتوانند نقش مؤثری در چرخه اقتصاد خانواده ودر نتیجه پیشرفت وتوسعه کشور داشته باشند هیچ کاری انجام نشده.
مصرف گرایی ، تجمل گرایی و گرایش به تفکرات فمینیستی از نتایج این عدم آموزش صحیح وعدم سرمایه گذاری برروی این نیروی عظیم نهفته در جامعه می باشد.که متاسفانه علیرغم گرایش مردان جامعه به روشنفکر نمایی همچنان به ضعیف نگه داشتن این قشر از جامعه اعتقاد درونی دارند واین نکته از جمله ی آسیب های بی توجهی به این مسئله است.
تربیت و توسعه

📍آموزش وپرورش چگونه می تواند بُعد سیاسی توسعه را سرعت بخشیده یا کُند کند؟

🔸اغلب در کشورهایی که سطح سواد و آگاهی عمومی پایین است، ساختار حکومت، آمرانه و استبدادی است. عکس این حالت نیز مصداق دارد. یعنی در کشورهایی که حاکمان خودکامه، حکمروایی می کنند، مردم از سطوح علمی و سواد پایینی برخوردارند. توسعه در نظام های سیاسی بسته و آمرانه، دشوار است. احمد بیرشک می گوید: کسانی که می خواهند قومی را راد، آزاده و آزاد به بار آورند، دست به دامن تعلیم و تربیت می شوند و کسانی هم که می خواهند بر مردمی چشم بر حکم و گوش بر فرمان حکومت کنند، بهتر از تعلیم و تربیت وسیله ای پیدا نمی کنند.
📍از نظر برخی دیدگاه ها؛ دموکراسی پایدار عمدتاً کشورهای توسعه نیافته ایجاد‌ نمی شود، چرا که این کشورها قبل از پرداختن به مسائلی همچون دموکراسی و فرآیندهای مربوط به آن، نیازمند بسترهای فرهنگی دموکراسی هستند.
📍نظام سیاسی مشارکت گریز از میان مردمانی ناآشنا با حقوق مدنی و اجتماعی خود برمی خیزد. البته طبیعی است که عوامل تسهیل کننده نظیر آزادی بیان، انتخابات آزاد، نقد و نظر، برابری نیز اهمیت دارند، اما چگونه می شود مردم آموزش ندیده، ناآگاه و یا کم آگاه، توان و امکان شناخت و استفاده از حقوق خود را داشته باشند؟ این مهم با آموزش و پرورشی که یادگیرندگان را متوجه حقوق فردی و اجتماعی خود کرده و جرات ابراز وجود را در آن ها بپروراند، حاصل می شود.
📍فرد در بستر آموزش و پرورشی توانمندساز و مشارکت گرا، قابلیت های درونی خود را بارور می سازد و این قابلیت های بروز یافته؛ نابرابری، استبداد و انحصار را پس می زند.

🔺منبع:
مرتضی نظری، نگاه تربیتی به توسعه، انتشارات قطران ۱۳۹۵

🔹کانال تلگرامی تربیت و توسعه
@IranHumanDevelopment
تربیت و توسعه

🔹"تجارت با کودکی" ؛ از مدارس تیزهوشان تا مؤسساتی که دکان باز کرده اند...

🔸یادداشت تحلیلی-انتقادی
✍ جعفر محمدی، مدیر مسول سایت عصر ایران

📍ما، کودکان را پیش از موعد وارد رقابت می کنیم و در رقابت ها، خردشان می کنیم؛ به همین سادگی و به همین بی رحمی!
📍ما بزرگترها، بازی خودمان را می کنیم ولی مهره های این بازی را فرزندان مان قرار داده ایم، گویی، آنها نه انسان که فیل و رخ و قلعه شطرنج هستند؛ به همان سادگی که مهره ها را می زنیم و دور می اندازیم، به بچه هایمان نیز ضربه می زنیم؛ هم وزارت آموزش و پرورش، هم بسیاری از مدارس و مؤسسات و هم شمار زیادی از خانواده ها.
یکی از این جاها، مدارس موسوم به تیزهوشان هستند که رقابت احمقانه ای در مدارس سراسر کشور برای فرستادن دانش آموزان شان به این مدارس جریان دارد.
هر ساله، تعداد پرشماری از کودکان ایرانی که در مقطع ابتدایی درس می خوانند، در آزمون های مدارس تیزهوشان شرکت می کنند. 
فراموش نکنیم آنانی که در این آزمون ها شرکت می کنند، عمدتاً دانش آموزانی هستند که طبق استانداردهای همین نظام آموزشی، جزو دانش آموزان موفق به شمار می روند.
📍سیستم آموزشی اغلب مدارس، به ویژه مدارس غیرانتفاعی، در تمام سال های تحصیل، این گزاره را به ذهن کودکان بی نوا تزریق می کند که تحصیل در مدارس تیزهوشان، موهبت بزرگی است که باید بدان نائل آیند!
اما آیا مدارس تیزهوشان برای همه این دانش آموزان موفق، جا دارد؟ پاسخ منفی است و ناگزیر آزمون ورودی می گیرند و کودکان را درگیر "استرس کنکوری" می کنند.
نتیجه نیز کاملاً مشخص است. از بین آن همه دانش آموزی که نظام آموزشی، ذهن شان را آکنده از آرزوی تیزهوشان کرده است، تنها تعداد کمی پذیرفته می شوند و بقیه، "شکست می خورند"!
برای ما بزرگترها ، شاید مهم نباشد ولی برای دختر بچه یا پسر بچه ای که هنوز در حال و هوای کودکی است، یک تجربه وحشتناک رقم می خورد، او پیش خودش فرو می شکند و چون از قبولی در "تیزهوشان" بازمانده، اولین حسی که پیدا می کند، تردید به "هوش" خودش هست!
شاید گفته شود مگر می شود همه این دانش آموزان را در مدارس تیزهوشان پذیرفت؟!
پاسخ این است که اساساً وجود مدارس تیزهوشان چه لزومی دارد؟! مگر جز این است که دانش آموزان پذیرفته شده در این مدارس، وارد پروسه ای می شوند که باقی کودکی و نوجوانی شان را می سوزاند؟ مگر جز این است که در مدارس عادی، حجم درس ها و تکالیف آزار دهنده است و در مدارس تیزهوشان، حجیم تر و پرمشقت تر؟!
وانگهی، دانش آموزان چه در مدارس تیزهوشان درس بخوانند و چه در مدارس عادی، باید در دانشگاه، از یک "خط آغاز مشترک"، شروع کنند. پس چه فایده ای دارند این مدارس عریض و طویل، جز این که تشکیلاتی در آموزش و پرورش درست کرده اند و عده ای به بهای ستاندن کودکی و نوجوانی دانش آموزان، در آن مشغول کار و نان خوردن هستند؟!
📍وادار کردن کودکان به رقابت های زودهنگام، تنها به مدارس تیزهوشان محدود نمی شود. آزمون های ورودی مدارس غیرانتفاعی و آزمون های تستی که با ارائه کارنامه هایی شبیه کارنامه کنکور دانشگاه ها مدام بر کودکان تحمیل می شود و آنها را در استرس و مقایسه دائمی قرار می دهد نیز همانند شبحی بر زندگی کودکان سایه افکنده اند.
این وضعیت به ویژه در مدارس غیر دولتی، به طور فزاینده ای دانش آموزان را تهدید می کند. گویا درس های غیرضرور، زائد و رسمی نظام آموزشی و امتحانات آنها کافی نیست که برخی مؤسسات با ورود به مدارس و برگزاری آزمون های سراسری و چاپ و فروش انواع کتاب های تست، کسب و کار پر رونقی برای خود راه انداخته اند و به کمک مدارس طرف قرارداد، خانواده ها و دانش آموزان را در یک استرس دائمی قرار داده اند.
نظام آموزشی ایران، با تحمیل رقابت های بی رحمانه به کودکان، آنها را از بازی، خلاقیت، کار گروهی و تعامل، شادابی و یادگیری درس های زندگی باز می دارد و آنها را به افرادی تک ساحتی تبدیل می کند که در بهترین فرض، محفوظات بیشتری دارند.

📍هر چند نظام آموزش و پرورش نیاز به تحولات بنیادین دارد ولی عجالتاً می توان دو پیشنهاد را مطرح کرد: حذف مدارس تیزهوشان که وجودشان اساساً فایده ای ندارند و بیرون راندن مؤسساتی که با آزمون هایشان، مدارس را تبدیل به دکان های خود کرده اند و با کودکی بچه های مردم، تجارت می کنند!

@CafeKheradIranian